เอาไงกับชีวิตดี

สวัสดีค่ะ นี่คือกระทู้แรกของเรา ตามหัวข้อเลย ตอนนี้มืดไปหมด เหมือนเป็นซึมเศร้ายังไงไม่รู้ คือเรื่องมีอยู่ว่า เรามีพี่น้อง2คน เราเป็นคนโต มีน้องชาย1คน อาศัยอยู่กับพ่อแม่ ท่านทั้ง2 ฐานะค่อนข้างดี แต่ก็ไม่ได้รวยมากอะไรขนาดนั้น ทั้ง2คนมีธุรกิจอยู่ 2 สาขา คือเราก็ทำงานอยู่กับเค้านั่นแหละ เราอายุ20นะ 

เข้าเรื่องเลยแล้วกัน เรารู้สึกน้อยใจมากๆ แบบเหมือนเราไม่ใช่ลูกเลย ทำเหมือนเป็นเครื่องอะไรอย่างหนึ่ง ช่วงมัธยมต้นเราไม่เคยได้ไปไหนกับเพื่อนเลยเพราะพ่อกับแม่ไม่ให้ไปให้อยู่ช่วยงานที่บ้าน เวลามีงานกลุ่มเราแทบไม่เคยได้ไปทำนอกเวลาเรียนเลย แม่ให้จ้างเพื่อนเอา ซึ่งเพื่อนเราก็แบบไม่ค่อยโอเค

เท่าไหร่ พอมัธยมปลายก็ยังเป็นเหมือนเดิม เวลาเพื่อนนัดไปกินเนื้อย่างที่ร้านช่วงหลังเลิกเรียนก็ประมาณ 5โมง ซึ่งร้านหมูกะทะห่างจากบ้านเราแค่ไม่ถึง1โล (บ้านเราเป็นคูหาเชิงพาณิชย์ติดถนนใหญ่) เราไม่เคยได้ไปกินกับเพื่อนเลยสักครั้ง เศร้ามาก เพื่อนๆชอบมีเรื่องเล่าเวลาออกไปไหนกัน ซึ่งมันทำให้เราเหินห่างจากเพื่อนมากขึ้น ทำให้มีเพื่อนน้อยมากขึ้น ชีวิตมัธยมปลายก็ไม่ค่อยสนุกเท่าไหร่ เวลาเลิกเรียนต้องกลับบ้านทันนี พ่อมารับ-ส่งตลอด อึดอัดมากๆ เวลาเดินไปหน้าโรงเรียนต้องเดินคนเดียว เพราะเพื่อนนั่งเล่นดูนักฟุตบอลกัน เศร้ามาก เราก็อยากดูด้วย555 พอเราเรียนจบ เค้าก็ให้เราเรียนภาคพิเศษ เสาร์-อาทิตย์ แล้วก็ทำงาน จันทร์-ศุกร์ มันเหนื่อยมากแทบไม่มีเวลาพัก ไปเที่ยวก็ไม่ได้ เห้อ พอหลังๆมานี้ก็ทะเลาะกันบ่อย เค้าชอบวางแผนชีวิตเรา เราอึดอัดมาก เค้าบอกว่าอีกไม่กี่ปีเค้าก็เกษียณแล้ว มีลูก2คน ลูกต้องให้เงินเดือนเค้าคนละ10,000 😓😓 แต่เราว่าเราก็น่าจะทำได้อยู่ โทรศัพท์เครื่องแรกพวกเค้าเป็นคนซื้อให้ เวลาทะเลาะกันแม่ก็ทวงคืน ทำงานเสร็จก็ต้องกลับบ้านเลย ไม่ให้ออกไปไหน เราก็อยากใช้ชีวิตวัยรุ่นแบบเพื่อนบ้าง ออกไปนั่งชิวหาอะไรกินอร่อยๆ ตอนนั้นทะเลาะกันเราจะไปทำพาสปอต เค้าไม่ให้ไป แต่เราจะไป แม่บอกว่าเอากุญแจรถมา รถของเขาเป็นคนซื้อมา แล้วก็ด่าเราว่าเราเลว บลาๆ ส่วนพ่ออยู่ข้างล่างร้านกำลังจะออกไปทำงานอีกสาขาหนึ่งซึ่งปกติเราต้องไปด้วยตลอด แต่เราบอกพ่อก่อนน่านั้นแล้วว่าเราลา แม่ก็ออกมาตามเราข้างนอกร้าน เราเปิดประตูบานนึ่ง แม่ก็ว่าเราไม่ให้ไป พ่อก็วิ่งเอาหัวโคกประตู 3ครั้ง จนล้ม ก่อนหน้านั้นเคยทะเลาะกันพ่อจะเอามีดแทงตัวเอง จะเอารถไปลงน้ำที่ห้วยบลาๆ จิตใจเราย่ำแย่มาก ต้องตื่นทำงาน ตอนเย็นก็กลับบ้านนอน วนลูปแบบนี้ เราอยากออกไปจากตรงนี้มากๆ แต่ก็สงสารพวกเค้า แต่ก็สงสารตัวเอง สงสารน้องชายด้วย คือจะบอกว่า สงสารเราก็ไม่ได้หยุดนะ อันนี้ฝังใจเรามาก ช่วง16ปี เราต้องอยู่ขายของกับแม่2คน คนงานหยุด ช่วงเทศกาลคนกลับต่างจากหวัด ขายดี แต่แม่ส่งน้องชายไปนอนบ้านญาติเล่นสงกราน เราก็เอาแป้งปะหน้าตัวเอง พ่อชอบพูดว่าเกิดเป็นผู้หญิงมีกรรม เราเบื่อกับความคิดป่วยๆแบบนี้มากค่ะ 

ได้แต่คิดว่าเดี๋ยวอะไรก็ดีขึ้น จนบางทีอยากตุยๆให้พ้น เราไม่เคยมีแฟนด้วยนะ ไม่อยากพาใครมาอยู่ในที่แบบนี้