ขอเกริ่นตั้งแต่ตอนที่เรากับสามีแยกกันอยู่นะคะ
รวมระยะเวลาก็2ปีกว่าได้ ช่วงเวลานั้นเราเลี้ยงลูกคนเดียว คชจ.ออกเองคนเดียว ระหว่างนั้นเราก็ขอให้เค้ามาหย่ากันดีๆเรื่อยมา แต่เพราะเค้าอยู่ต่างประเทศด้วย บวกกับอ้าวตลอดว่าจะเอาลูกแบ่งลูก เราเลยทำอะไรไม่ได้
และล่าสุด เค้ากลับไทยค่ะ เรานัดกันเจรจา เจตนาของเราคือเราอยากให้เค้ายอมหย่าให้เราและให้สิทปกครองลูกกับเรา แต่วันนั้นไปคุยกันแบบทั้งบ้านฝ่ายเค้าและฝ่ายเรา พอคุยไปคุยมากลายเป็นว่าเค้าบอกอยากขอปรับตัวกัน เหตุผลที่เค้าบอกว่าทำไมเรื่องถึงเดินมาจุดนี้ได้ เค้าบอกว่าเราชอบพูดจาปนโมโหใส่เค้าและทุกๆเรื่องเราก็ไม่ให้เค้าเป็นผู้นำครอบครัว เราก็โอเค ยอมรับว่าตอนนั้นหงุดหงิดใส่เค้าตลอด แต่ทำไมถึงหงุดหงิด 1.เพราะเราต้องเลี้ยงลูกคนเดียว ตัวเค้าติดเพื่อน ให้เวลาคนอื่นเต็มที่ แต่กับเราและลูกเหมือนแค่เศษของเวลา เราเลยเริ่มรู้สึกว่าไม่ต้องมีเค้าก็อยู่เองได้
หลังจากคุยกันว่าโอเคเราจะกลับมาปรับตัวกันนะ
จนมาตอนนี้น่าจะเกือบๆเดือนค่ะ เรากลับรู้สึกสงสัยว่า อะไรคือการปรับตัว
ตัวเค้าเองก็ยังคงเทเวลาให้เพื่อน และหนักกว่านั้นคือนอนบ้านแม่ อาทิตย์นึงกลับมาบ้าน1-2วัน และบ้านแม่ก็มีเพื่อนสนิมเค้าอยู่ด้วย ก็บันเทิงเค้าเลยทีนี้
ส่วนเราก็เหมือนเดิม ต้องมานั่งเลี้ยงลูกเอง ทำงานด้วย ดูแลทุกอย่างเอง เราเลยมานั่งคิดว่า เราจะกลับมาเพื่อมาเจออะไรเดิมๆทำไมวะ
แล้วอีกอย่างเลย ครอบครัวเราก็นับถือคริส เราเองก็คริส เค้าก็จะเน้นเรื่องห้ามหย่า เน้นว่าต้องรักษาครอบครัวไว้ แล้วที่สำคัญเหมือนฝ่ายครอบครัวเค้าก็แบบพูดประมาณว่า เราต้องทำให้ผู้ชายรู้สึกอยากอยู่บ้าน ผู้ชายมีเรื่องผญ.บ้างเป็นเรื่องธรรมดา แต่ต้องให้เค้ารู้สึกว่าสุดท้ายแล้วเราคือคนสำคัญที่สุด
ซึ่งเราก็มานั่งคิดเองว่ามันใช่เหรอวะ ที่เราต้องมาทน ซึ่งเราบอกเลยว่า ตัวเราเองไม่อยากทนแบบนี้แล้ว ถ้าจะแบบนี้ก็หย่าไปเลยไม่ต่างกัน ทำไมเรารู้สึก เหมือนโดนทุกคนรุมว่าปัญหาอยู่ที่เราคะ แล้วแบบตัวสามีเราเองเค้าก็ไม่มีทีท่าว่าจะรักเราเลย ล่าสุดเราป่วยก็ไม่เห็นกลับมาดูแลอะไร แต่โอเคถ้าบอกให้เค้าว่าพาลูกไปโนน่นี่แทนเราหน่อยเค้าก็ไปนะคะ แต่เรารู้สึกว่า เค้าไม่เอาเราแล้วอะค่ะ แล้วเราก็แยกกันนอนนะคะ เราพยายามพูดดีนะ พยายามใจเย็นว่าเออ ชีวิตหลังมีลูกก้อคงแบบนี้แหละ อย่าคาดหวังเยอะ หาอะไรที่เราชอบไปทำ หาเวลาไปเที่ยวเอง แต่ก้อมาอดคิดไม่ได้จริงๆว่า ถ้าไม่รักกันแล้วจะอยู่ด้วยกันเพื่ออะไร สู้เลิกกันแล้วต่างฝ่ายต่างยังจะได้เจอคนที่ตัวเองรักในอนาคตไม่ดีกว่าเหรอ ?
ขอทราบความหมายของคำว่าปรับตัวหน่อยค่ะ
รวมระยะเวลาก็2ปีกว่าได้ ช่วงเวลานั้นเราเลี้ยงลูกคนเดียว คชจ.ออกเองคนเดียว ระหว่างนั้นเราก็ขอให้เค้ามาหย่ากันดีๆเรื่อยมา แต่เพราะเค้าอยู่ต่างประเทศด้วย บวกกับอ้าวตลอดว่าจะเอาลูกแบ่งลูก เราเลยทำอะไรไม่ได้
และล่าสุด เค้ากลับไทยค่ะ เรานัดกันเจรจา เจตนาของเราคือเราอยากให้เค้ายอมหย่าให้เราและให้สิทปกครองลูกกับเรา แต่วันนั้นไปคุยกันแบบทั้งบ้านฝ่ายเค้าและฝ่ายเรา พอคุยไปคุยมากลายเป็นว่าเค้าบอกอยากขอปรับตัวกัน เหตุผลที่เค้าบอกว่าทำไมเรื่องถึงเดินมาจุดนี้ได้ เค้าบอกว่าเราชอบพูดจาปนโมโหใส่เค้าและทุกๆเรื่องเราก็ไม่ให้เค้าเป็นผู้นำครอบครัว เราก็โอเค ยอมรับว่าตอนนั้นหงุดหงิดใส่เค้าตลอด แต่ทำไมถึงหงุดหงิด 1.เพราะเราต้องเลี้ยงลูกคนเดียว ตัวเค้าติดเพื่อน ให้เวลาคนอื่นเต็มที่ แต่กับเราและลูกเหมือนแค่เศษของเวลา เราเลยเริ่มรู้สึกว่าไม่ต้องมีเค้าก็อยู่เองได้
หลังจากคุยกันว่าโอเคเราจะกลับมาปรับตัวกันนะ
จนมาตอนนี้น่าจะเกือบๆเดือนค่ะ เรากลับรู้สึกสงสัยว่า อะไรคือการปรับตัว
ตัวเค้าเองก็ยังคงเทเวลาให้เพื่อน และหนักกว่านั้นคือนอนบ้านแม่ อาทิตย์นึงกลับมาบ้าน1-2วัน และบ้านแม่ก็มีเพื่อนสนิมเค้าอยู่ด้วย ก็บันเทิงเค้าเลยทีนี้
ส่วนเราก็เหมือนเดิม ต้องมานั่งเลี้ยงลูกเอง ทำงานด้วย ดูแลทุกอย่างเอง เราเลยมานั่งคิดว่า เราจะกลับมาเพื่อมาเจออะไรเดิมๆทำไมวะ
แล้วอีกอย่างเลย ครอบครัวเราก็นับถือคริส เราเองก็คริส เค้าก็จะเน้นเรื่องห้ามหย่า เน้นว่าต้องรักษาครอบครัวไว้ แล้วที่สำคัญเหมือนฝ่ายครอบครัวเค้าก็แบบพูดประมาณว่า เราต้องทำให้ผู้ชายรู้สึกอยากอยู่บ้าน ผู้ชายมีเรื่องผญ.บ้างเป็นเรื่องธรรมดา แต่ต้องให้เค้ารู้สึกว่าสุดท้ายแล้วเราคือคนสำคัญที่สุด
ซึ่งเราก็มานั่งคิดเองว่ามันใช่เหรอวะ ที่เราต้องมาทน ซึ่งเราบอกเลยว่า ตัวเราเองไม่อยากทนแบบนี้แล้ว ถ้าจะแบบนี้ก็หย่าไปเลยไม่ต่างกัน ทำไมเรารู้สึก เหมือนโดนทุกคนรุมว่าปัญหาอยู่ที่เราคะ แล้วแบบตัวสามีเราเองเค้าก็ไม่มีทีท่าว่าจะรักเราเลย ล่าสุดเราป่วยก็ไม่เห็นกลับมาดูแลอะไร แต่โอเคถ้าบอกให้เค้าว่าพาลูกไปโนน่นี่แทนเราหน่อยเค้าก็ไปนะคะ แต่เรารู้สึกว่า เค้าไม่เอาเราแล้วอะค่ะ แล้วเราก็แยกกันนอนนะคะ เราพยายามพูดดีนะ พยายามใจเย็นว่าเออ ชีวิตหลังมีลูกก้อคงแบบนี้แหละ อย่าคาดหวังเยอะ หาอะไรที่เราชอบไปทำ หาเวลาไปเที่ยวเอง แต่ก้อมาอดคิดไม่ได้จริงๆว่า ถ้าไม่รักกันแล้วจะอยู่ด้วยกันเพื่ออะไร สู้เลิกกันแล้วต่างฝ่ายต่างยังจะได้เจอคนที่ตัวเองรักในอนาคตไม่ดีกว่าเหรอ ?