สวัสดีคะ อันนี้คือการตั้งกระทู้ครั้งแรก
ของเรานะคะ ทำอะไรยังไงผิดก็ขอกราบอภัยด้วยนะคะ
แนะนำตัวกันก่อนนะคะ เราชื่อ.... อายุ15 อยู่ม.3 จะเริ่มเข้าเรื่องเลยนะคะ
เรื่องมีอยู่ว่า ระหว่างที่เราเรียน เราก็ลงมาช่ววย่าทำงาน เราลงมาช่วยแกทำงานก็
ตี4ตี5 1-2ชม. แล้วแต่วัน พอมาสักพัก เราก็บอกแกว่า เออเราขอค่าทำงานได้มั้ย เพราะบางทีมีของที่เราอยากได้เราก็ไม่อยากรบกวนแก เพราะแกก็แก่มากแล้ว
ช่วงนี้ก็ใกล้สอบเราต้องเคลียงานต่างๆทำงานให้ครูจนหัวหมุน บวกกับว่าเราดันเป็นคนวาดรูปเก่งพอสมควร เราเลยหาเงินจากการวาดรูปที่ ร.ร ไม่ก็รับทำการบ้าน ที่แบบเป็นใบงานแล้วต้องเขียนเยอะๆ เราชอบวาดรูปมากคะ อยากจะทำงานกับสายนี้ แล้วคือเราก็ชอบที่จะหารูปจากโทรศัพ หรือ ดูศิลปินท่านอื่นว่าเค้าทำไงถึงได้เป็นศิลปิน ในวันนี้เราก็ทำงานเหมือนเคยแต่ครั้งนี้เรารู้สึกเหนื่อยมากๆ ทั้งเรื่องเงิน เรื่องเพื่อน เรื่องการเรียนการสอบที่กำลังเข้ามา เราก็บอกกับแกว่า
เรา:เรียกพี่มาทำแทนได้มั้ยตอนนี้รู้สึกเหนื่องกับการเรียนมาก
(ตอนนั้นก็อยู่ในช่วงเวลางาน)
💗:ก็เรียกแล้วแต่พี่ไม่ยอมตื่นช่วยย่านิดหน่อยมันไม่เป็นไรหรอก
:แต่น้องเหนื่อยจริงๆวันพรุ้งนี้ช่วยเรียกพี่มาทำงานแทนก่อนนะ
(เราแทนตัวเองกับย่าว่า น้อง นะคะ)
💗:วันๆก็นั่งจิ้มโทรศัพ กูก็เหนื่อยที่ต้องส่งเรียน งานก็ทำช้าอืดอาด ถ้ารับไม่ไหวก็ย้ายออกไปอยู่กับแม่ไป
:น้องก็เหนื่อยแต่ความเหนื่อยของเรามันไม่เท่ากัน
💗:เหนื่อยอะไร วันๆกูเห็นแต่นั่งเล่น
โทรศัพ เล่นเกม กระดิกนิ้วสบาย กูนิทำงานเก็บเงินส่งพวกเรียน งานอดิเรกที่ชอบ ก็อาจเป็นไปไม่ได้ ทำงานนี้ฝึกไปตอนโต กูก็หวังดีให้มีงานทำ พ่อก็ไม่เอาแล้ว ถ้าอยู่ไม่ไหวถ้าเหนื่อยขนาดนั้น ก็ไปอยู่กับแม่ไป
(เรากับพ่อไม่ได้อยู่ด้วยกันแล้วนะคะ พ่อแยกทางจากแม่ตั้งแต่เด็กๆ แล้วเราย้ายมาอยู่กับพ่อ แล้วพ่อก็มีครอบครัวใหม่ออกไปใช้ชีวิตใหม่ แล้วปล่อยเรากับพี่ให้อยู่กับย่า)
:น้องแค่อยากให้ย่ารับฟังบ้างว่าน้องเหนื่อยอะไร น้องพูดอะไรย่าก็ด่า
💗:ไปๆ ไปเก็บของไปอยู่กับแม่ไป แล้วไม่ต้องกลับมาอีก จะได้ไม่เหนื่อย
:น้องไม่ได้ต้องการคำตอบแบบนี้
💗:เลิกๆพอถ้าทนไม่ไหวก็ไปอยู่กับแม่
จากนั้นเค้าก็ไล่เราให้ไปอยู่กับแม่ จากนั้นเราก็ร้องไห้ ขึ้นไปห้องตัวเอง เรารู้ถ้าคุยกับแกตอนที่แกเย็นลง แกก็ไม่รับฟังอยู่ดี
เพราะนี่ไม่ใช่ครั้งแรก แต่เราก็เลือกไม่บอกแม่คะ เพราะทุกๆวันนี้แม่เราก็ลำบาก บวกกับแกก็มีแฟนใหม่ถ้าเราไปอยู่ด้วยก็อึดอัด เราเลยว่าจะไปขอนอนกับเพื่อนที่อยู่ใกล้ ร.ร เพราะ อีก5วันเราต้องไป ร.ร บ้านแม่ อยู่ไกลจาก ร.ร มากคะเราเลยไม่มีทางเลือกมากนัก ต้องอาศัยเพื่อนไปก่อน เรามีเงินติดตัวอยู่แค่ 700 บ.คะแต่ไม่ต้องห่วงนะคะ เดี๋ยวแกก็มารับอยู่ดีคะ เพราะอยู่ในช่วงจะเข้าสอบ ยังไงก็ต้องกลับบ้านอยู่ดีเพราะของต่างๆอยู่ที่บ้านเดี๋ยวก็คืนดีกัน แต่ตอนนั้นเราก็คงเงียบเหมือนทุกวัน แกจะพูดอะไรเราก็จะเงียบแล้วละคะ ถ้าตอบโต้มากกว่านี้เรื่องจะไม่จบง่ายๆแน่
คือว่าเราเลยอยากถามคะว่าเราผิดหรือเค้าผิดหรอคะ แล้วถ้าเป็นคุณอยู่ใน
สถานการณ์จะทำไง เราก็มีส่วนผิดเหมือนกันคะ เพราะเราทำอะไรได้ช้ามาก เลนต้องพยายามทำให้ทันเพื่อนอยู่ตลอด หรืเพราะว่าเรายังเด็กเลยไม่รู้โลกเท่าไหร่สิ่งที่แกพูดก็จริง แต่มันเจ็บยังไงไม่รู้ ช่วยตอบหน่อยนะคะ จะกล่าวตักเตือนก็ได้คะ
(อาจจะอ่านแล้วดูงงๆหน่อยก็ขอโทษด้วยนะคะ )
ทะเลาะกับย่า เราเป็นฝ่ายที่ไม่เข้าใจเค้ารึป่าวคะ
ของเรานะคะ ทำอะไรยังไงผิดก็ขอกราบอภัยด้วยนะคะ
แนะนำตัวกันก่อนนะคะ เราชื่อ.... อายุ15 อยู่ม.3 จะเริ่มเข้าเรื่องเลยนะคะ
เรื่องมีอยู่ว่า ระหว่างที่เราเรียน เราก็ลงมาช่ววย่าทำงาน เราลงมาช่วยแกทำงานก็
ตี4ตี5 1-2ชม. แล้วแต่วัน พอมาสักพัก เราก็บอกแกว่า เออเราขอค่าทำงานได้มั้ย เพราะบางทีมีของที่เราอยากได้เราก็ไม่อยากรบกวนแก เพราะแกก็แก่มากแล้ว
ช่วงนี้ก็ใกล้สอบเราต้องเคลียงานต่างๆทำงานให้ครูจนหัวหมุน บวกกับว่าเราดันเป็นคนวาดรูปเก่งพอสมควร เราเลยหาเงินจากการวาดรูปที่ ร.ร ไม่ก็รับทำการบ้าน ที่แบบเป็นใบงานแล้วต้องเขียนเยอะๆ เราชอบวาดรูปมากคะ อยากจะทำงานกับสายนี้ แล้วคือเราก็ชอบที่จะหารูปจากโทรศัพ หรือ ดูศิลปินท่านอื่นว่าเค้าทำไงถึงได้เป็นศิลปิน ในวันนี้เราก็ทำงานเหมือนเคยแต่ครั้งนี้เรารู้สึกเหนื่อยมากๆ ทั้งเรื่องเงิน เรื่องเพื่อน เรื่องการเรียนการสอบที่กำลังเข้ามา เราก็บอกกับแกว่า
เรา:เรียกพี่มาทำแทนได้มั้ยตอนนี้รู้สึกเหนื่องกับการเรียนมาก
(ตอนนั้นก็อยู่ในช่วงเวลางาน)
💗:ก็เรียกแล้วแต่พี่ไม่ยอมตื่นช่วยย่านิดหน่อยมันไม่เป็นไรหรอก
:แต่น้องเหนื่อยจริงๆวันพรุ้งนี้ช่วยเรียกพี่มาทำงานแทนก่อนนะ
(เราแทนตัวเองกับย่าว่า น้อง นะคะ)
💗:วันๆก็นั่งจิ้มโทรศัพ กูก็เหนื่อยที่ต้องส่งเรียน งานก็ทำช้าอืดอาด ถ้ารับไม่ไหวก็ย้ายออกไปอยู่กับแม่ไป
:น้องก็เหนื่อยแต่ความเหนื่อยของเรามันไม่เท่ากัน
💗:เหนื่อยอะไร วันๆกูเห็นแต่นั่งเล่น
โทรศัพ เล่นเกม กระดิกนิ้วสบาย กูนิทำงานเก็บเงินส่งพวกเรียน งานอดิเรกที่ชอบ ก็อาจเป็นไปไม่ได้ ทำงานนี้ฝึกไปตอนโต กูก็หวังดีให้มีงานทำ พ่อก็ไม่เอาแล้ว ถ้าอยู่ไม่ไหวถ้าเหนื่อยขนาดนั้น ก็ไปอยู่กับแม่ไป
(เรากับพ่อไม่ได้อยู่ด้วยกันแล้วนะคะ พ่อแยกทางจากแม่ตั้งแต่เด็กๆ แล้วเราย้ายมาอยู่กับพ่อ แล้วพ่อก็มีครอบครัวใหม่ออกไปใช้ชีวิตใหม่ แล้วปล่อยเรากับพี่ให้อยู่กับย่า)
:น้องแค่อยากให้ย่ารับฟังบ้างว่าน้องเหนื่อยอะไร น้องพูดอะไรย่าก็ด่า
💗:ไปๆ ไปเก็บของไปอยู่กับแม่ไป แล้วไม่ต้องกลับมาอีก จะได้ไม่เหนื่อย
:น้องไม่ได้ต้องการคำตอบแบบนี้
💗:เลิกๆพอถ้าทนไม่ไหวก็ไปอยู่กับแม่
จากนั้นเค้าก็ไล่เราให้ไปอยู่กับแม่ จากนั้นเราก็ร้องไห้ ขึ้นไปห้องตัวเอง เรารู้ถ้าคุยกับแกตอนที่แกเย็นลง แกก็ไม่รับฟังอยู่ดี
เพราะนี่ไม่ใช่ครั้งแรก แต่เราก็เลือกไม่บอกแม่คะ เพราะทุกๆวันนี้แม่เราก็ลำบาก บวกกับแกก็มีแฟนใหม่ถ้าเราไปอยู่ด้วยก็อึดอัด เราเลยว่าจะไปขอนอนกับเพื่อนที่อยู่ใกล้ ร.ร เพราะ อีก5วันเราต้องไป ร.ร บ้านแม่ อยู่ไกลจาก ร.ร มากคะเราเลยไม่มีทางเลือกมากนัก ต้องอาศัยเพื่อนไปก่อน เรามีเงินติดตัวอยู่แค่ 700 บ.คะแต่ไม่ต้องห่วงนะคะ เดี๋ยวแกก็มารับอยู่ดีคะ เพราะอยู่ในช่วงจะเข้าสอบ ยังไงก็ต้องกลับบ้านอยู่ดีเพราะของต่างๆอยู่ที่บ้านเดี๋ยวก็คืนดีกัน แต่ตอนนั้นเราก็คงเงียบเหมือนทุกวัน แกจะพูดอะไรเราก็จะเงียบแล้วละคะ ถ้าตอบโต้มากกว่านี้เรื่องจะไม่จบง่ายๆแน่
คือว่าเราเลยอยากถามคะว่าเราผิดหรือเค้าผิดหรอคะ แล้วถ้าเป็นคุณอยู่ใน
สถานการณ์จะทำไง เราก็มีส่วนผิดเหมือนกันคะ เพราะเราทำอะไรได้ช้ามาก เลนต้องพยายามทำให้ทันเพื่อนอยู่ตลอด หรืเพราะว่าเรายังเด็กเลยไม่รู้โลกเท่าไหร่สิ่งที่แกพูดก็จริง แต่มันเจ็บยังไงไม่รู้ ช่วยตอบหน่อยนะคะ จะกล่าวตักเตือนก็ได้คะ
(อาจจะอ่านแล้วดูงงๆหน่อยก็ขอโทษด้วยนะคะ )