สับสนตัวเองมากเลยครับ

อันนี้ผมอยากจะเล่าระบายเรื่องที่เกี่ยวกับตัวผมเองครับ
ผมนักเรียนคนนึงครับ ตอนนี้ก็อยู่ ม6 เเล้ว
ผมเป็นคนที่คิดมากครับชอบคิดซำ้วนในหัวครับ
ผมรู้ตัวเองครับเเต่บางทีก็ห้ามคิดไม่ได้ จนทำให้เกิดวิตกขึ้นครับ บางเรื่องมันก็เป็นปัญหาเล็กน้อย เเต่ผมก็หยุดการวิตกไม่ได้เลยครับ อันนี้ถ้าพี่ๆคนไหนมีคำเเนะนำเเนะนำวิธีเเก้ให้ผมหน่อยนะครับ

สมันเด็กตั้งเเต่ผมจำความได้ผมเป็นคนที่นิสัยเหมือนเด็กผู้หญิงครับ ชอบเล่นกับเพื่อนผู้หญิง ชอบทำเเบบเพื่อนผู้หญิงเขาเล่นกับครับ จนคนรอบข้างเริ่มทักพ่อเเม่ก็บอกห้ามเล่นกับผู้หญิง เดี๋ยวจะเป็นตุ๊ด คนในครอบครัวผมก็พูดบ่อยมากว่าอย่าเล่นกับผู้หญิงให้ไปเข้าสังคมกับผู้ชายไปเตะบอลเล่นกีฬาครับ เพื่อนที่โรงเรียนก็เริ่มล้อผมว่าเป็นตุ๊ดล้อเเย่เล่นเเกล้งเกือบทุกวันครับตอนนั้นผมยังเด็กผมเลยไม่คิดอะไรผมก็ทำที่ผมชอบเหมือนเดิม พอเริ่มขึ้น ป.4 ผมก็เหมือนเดิมครับโดนล้อทุกวัน พ่อแม่ก็ไม่อยากให้เราเป็นนี้บอกให้ผมไปเล่นกับเพื่อนผู้ชายเตะบอลครับ ตอนนั้นผมขี้กลัวขี้อายเเบบมากครับ เพื่อนเเกล้งเพื่อนล้อบางทีมันเเรงไปผมก็ไม่กล้าตอบโตเเต่จะเป็นการด่าครับแทนครับ ผมจำได้ว่าตอนนั้นคือผมก็ไม่ได้นิสัยดีอะไรครับ เเล้วคือไม่ค่อยเพื่อนเลยครับ คำว่าเพื่อนสนิทผมยังไม่เข้าใจเลยมันเป็นอย่างไร เเละเป็นคนที่เก็บตัวมาก จนเริ่มขึ้น ม1 ช่วงเวลานี้ครับที่ผมทุกข์ที่สุดเเล้ว เป็นช่วงที่ผมเริ่มคิดว่าผมควรเป็นผู้ชายแบบที่พ่อเเม่ต้องการ กลัวเขาเสียใจครับที่มีลูกเป็นกระเทย ผมเลยเริ่มเขาเพื่อนผู้ชายพวกที่เเกล้งผมว่าผมเเต่ผมก็ทำ มันลำบากมาก เครียด กดดัน ขาจะเอาเราเป็นเพื่อนไหม(เขาไม่สนหรอกเเต่บางคนที่นิสัยดีก็มีครับ)ครับ ผมก็รู้ตัวว่ามันไม่ใช่ มันเหนื่อยมากจนผมต้องแอบร้องไห้ทุกวัน จะปรึกษาใครก็ไม่ได้ ผมต้องแก้ปัญหาด้วยตัวเองครับ
จนในที่สุดผมก็ออกมาจากจุดนั้นเพราะผมเข้ากับมันไม่ได้มันไม่ใช้เเบบของผม เหมือนผมจะรู้ตัวตลอดนะครับว่าตัวเองชอบผู้ชายเเต่ก็ต้องกดไว้ด้วยทางบ้าน เพื่อน การยอมรับ   
ม.4 เป็ยเวลาที่ผมเริ่มเปิดเผยตัวตนครับมันยาดมากมันกลัว กังวลไปหมด เเต่ยังดีที่มีครู รร จีน คนนึงเขาเป็นครูมาจากใต้หวันครับ มาจากในเมืองเขารับได้อยู่เเลวครับ เเล้วผมก็สนิทด้วย เขาเคยถามผมด้วยครับว่าถ้าชอบชายก็บอกมาเลยไม่เป็นไรมันปกติเเต่ตอนนั้นมันพูดออกไปไม่ได้อยากพูดเเต่ก็ไม่ได้ ผมดูหน้าเขาเหมือนดูออกอยู่เเล้วผมเป็นไง  ครูคนนี้เเหฃะครับที่ผมบอกเป็นคนเเรก จากนั้นผมก็เริ่มบอหเพื่อนบอกพี่ครับ เเต่พ่อเเม่ผมไม่บอกครับ
ตอนนี้ผมก็ดีขึ้นเยอะเลยครับ เริ่มกล้าเเสดงอก กลัาขึ้นเยอะกลับ เเต่ถ้าช่วงที่ผมเครียดผมจะเครียดมากจมกับความคิดนั้นเป็นวันเลยครับไม่รู้ทำไงให้มันออกจากตรงนั้นเร็วๆ บางทีเหมือนผมจะจีดกาาความรู้สึกได้ไม่ค่อยดีเลบครับ เหมือนตัวเองไม่ทันโลก

ถ้าผมพิมพ์ผิด หรือใช้ภาษาถูก ต้องของอภัยด้วยนะครับ
ขอบคุณครับ
แสดงความคิดเห็น
โปรดศึกษาและยอมรับนโยบายข้อมูลส่วนบุคคลก่อนเริ่มใช้งาน อ่านเพิ่มเติมได้ที่นี่