เราต้องจัดการความรู้สึกตัวเองยังไง

เราอายุ14 เราโตมากับคำว่า อีลูกไม่มีพ่อแม่ จริงๆพ่อกับแม่เราเลิกกันตั้งแต่เรายังไม่ออกจากท้องแม่ แม่คลอดเราทิ้งเราไป พ่อเลยรับมาเลี้ยง แต่พอพ่อเลี้ยงเราได้แค่ปี สองปี ก็เอาไปไว้ กับปู่ย่า พ่อมีครอบครัวใหม่ ซึ่งครอบครัวที่เราอยู่ด้วย มีปู่,ย่า ลูกพี่ลูกน้อง 2คน และเรา จริงๆงานบ้านทุกอย่างรวมถึงซักผ้าทำกับข้าว คือน่าที่เรา เค้าให้เหตุผลว่าเราไม่มีพ่อแม่ อยากอยู่บ้านหลังนี้ก็ต้องทำ ปู่ย่า ตัดความสัมพันธ์กับพ่อเรา ปู่ย่า เกลียดพ่อกับแม่เรามาก ซึ่งเราคิดว่ามันต้องมีบ้างแหละ ที่ปู่ย่า จะเกลียดเรา.
.
.
 ลูกพี่ลูกน้องมีสองคน คนนึงอายุน้อยกว่าเรา อีกคนอายุมากกว่า เราขอพูดถึงเขาว่า พี่-น้อง
มีครั้งนึงเราทำกับข้าวในครัว ย่ากับพี่กำลังทำอะไรไม่แน่ใจ  แต่อยู่ไกล้กับเรา เราทำกับข้าวเสร็จ ก็นั่งกินขนมอยู่ในครัว น้องเดินมา บอกว่า ขอกินหน่อย เราเลยตอบไปว่า ไหนบอกไม่ต้องมายุ่งวุ่นวายกันไง น้องโกรธเลยเตะก้านคอเรา คำแรกที่เราได้ยินย่ากับพี่พูดคือ สมน้ำหน้า ของแค่นี้ก็หวง เราก็สลบไป พอรู้สึกตัวเราลุกขึ้นจะเดินไปห้อง เรากลับเห็นทั้ง3คน ดูทีวีอย่างมีความสุข
.
.
เวลาทะเลาะกันเราจะเงียบ แต่ถ้าคู่กรณีเราพูดคำว่า อีลูกไม่มีพ่อแม่ คือเราก็มักจะสวนกลับไปว่า ไม่ต้องยิ้ม ปู่หรือย่าก็ จะ ด่าเราหรือไล่เราออกนอกบ้าน เราก็ร้องไห้ในห้อง พอตอนเย็นเราไปทำกับข้าว แล้วเรายังไม่หิวเลยบอกไปว่า เหลือไว้ให้หน่อยนะ ตอนนี้ยังไม่หิว พวกเขาก็จะ รีบกินให้หมด ไม่ก็เทให้หมากิน
 .
.
เราเคยเปิดจิตวิทยาครอบครัวฟัง ปู่มาได้วินก็ยึดโทรศัพท์และพูดว่าสำออย และเวลาเราทำอะไรไม่ถูกใจ ก็ถีบประตูห้องเรา ตอนนี้กลอนใช้ไม่ได้
.
.
เราบอกย่าว่าขอยืมรถหน่อยต้องเอาเอกสารไปให้ครู เค้ากลับตอบเราว่า จะไปก็ไป แต่เดินไปนะ เราก็เงียบ แล้วเดินไปถามพี่ว่า กุญแจรถอยู่ไหน เค้าตอบมาว่ายิ้ม เราก็เลยไม่เอาเอกสารไปให้ครู มันเป็นเอกสารขอทุน มันสำคัญกับเรามาก เราพยายามอ้อนวอน พวกเขาก็ ไม่ให้กุญแจรถ
.
.
ครูเห็นพฤติกรรมเราซึมๆ ร้องไห้ไปร.ร.บ่อย ครูเลยเอาแบบประเมินโรคซึมเศร้ามาให้กรอก คะแนนมันเต็ม 40 ถ้าคะแนนมากกว่า25 คือเสี่ยง ถ้ามากกว่านั้นก็อาจจะเป็นเลย  เราก็ปฏิเสธไปว่า ไม่เป็นไรค่ะครูหนูโอเค แต่ครูก็เป็นห่วงแหละ เราก็กรอก คะแนน มันได้ 37 เรากำลังเอาไปส่งครู เพื่อนนึงมันตะโกนเห้ยอีนี่ คะแนน37 เพื่อนคนอื่นๆเลยบอกว่าไม่ใช่ตั้งใจกรอกให้ตัวเองเป็นหรอ

.
.
.

ชีวิตเรามันเศร้ากว่านี้มากๆๆ
เราขอเล่าแค่นี้พอ น้ำตาเราไหลไม่หยุดเลย เราพิมพ์ต่อไม่ไหว
.
(เราต้องจัดการความรู้สึกตัวเองยังไง)
แสดงความคิดเห็น
โปรดศึกษาและยอมรับนโยบายข้อมูลส่วนบุคคลก่อนเริ่มใช้งาน อ่านเพิ่มเติมได้ที่นี่