ไม่คุยกับแม่เพราะความรู้สึกหลายอย่าง

ไม่คุยกับแม่ทั้งที่อยู่บ้านเดียวกัน ผิดปกติมากมั้ย

คือผมโรคส่วนตัวสูง ขั้นสุด!!! ชอบทำอะไรคนเดียว ไม่ค่อยชอบคนจู้จี้ และผมเป็นคนพูดไม่เก่งไม่ค่อยกล้าคุยกับใคร  ในขณะที่แม่ (พูดตามความรู้สึกผม)เป็นคนชอบหาข้อมูล ดูนั่นฟังนี่ แล้วก็ชอบคุยกับคนอื่น เข้าสังคม  ผมรู้สึกแม่มักจะเชื่อมั่นในสิ่งที่ตัวเองรู้ แบบรู้เยอะ อ่านมาเยอะ คุยกับคนอื่นมาเยอะ เขาจะชอบจู้จี้ว่าควรทำอย่างงั้นอย่างนี้ถึงจะดี แล้วก็พูดให้ผมรู้สึกว่าผมไม่เหมือนคนปกติ (เพราะบุคลิกผมมันอาจจะพาให้คิดแบบนั้นด้วย เช่น เดินก้มหน้า ไม่สบตาคนเวลาคุย ฯลฯ ) ทุกวันนี้ก็เลยเฟดออกไม่คุยกับแม่ แม่ถามคำผมตอบคำ จนไม่กล้ายิ้มให้หรือถามกลับเกี่ยวกับเรื่องของแม่ เหมือนผมค่อยๆคุยกับแม่น้อยลงจนกลายเป็นอายที่จะคุย ทั้งที่บ้านเดียวกัน ถึงแม่จะพยายามเทคแคผมก็เถอะ แต่มันไม่ชินที่จะคุยแล้ว

ในขณะที่กับพ่อผมเข้ากันได้ดี มีเรื่องอะไรกล้าคุย คุยเล่นได้เกือบหมด สบายใจที่จะเล่า พ่อก็มองเห็นปัญหาเรื่องการเข้าสังคมของผมแต่เวลาคุยเรื่องนี้กันกับพ่อผมกลับไม่ค่อยอึดอัด หงุดหงิด เท่าคุยกับแม่ ผมโตมากลายเป็นลูกที่ลำเอียงมากกกก ความสนิทกับพ่อต่างกับแม่ราวฟ้ากะดิน

มีบ้านใครเป็นแบบนี้มั้ย. คือลึกๆรู้อยู่ว่าสิ่งที่ตัวเองแสดงออกมันไม่ถูกต้องแต่ผมกลับคิดว่าบางทีคุยกันแบบห่างเหินกับแม่แต่ไม่ต้องแรงมันอาจดีกว่า เพราะผมคุยกับแม่นิดหน่อยก็หงุดหงิดละ
แสดงความคิดเห็น
โปรดศึกษาและยอมรับนโยบายข้อมูลส่วนบุคคลก่อนเริ่มใช้งาน อ่านเพิ่มเติมได้ที่นี่