ทำไมเราไม่มีเพื่อนที่เรียกว่าเพื่อนจริงๆบ้าง

เราลองคิดทบทวนตั้งเล็กจนโต เรามีแต่เพื่อนที่จะทักหรือนึกถึงก็ตอนที่ต้องการขอความช่วยเหลือกับเราเท่านั้น บางครั้งที่เราช่วยเหลือเขาไม่ได้เขาก็เหมือนเราไปเลยนั่นเลยทำให้เราเป็นคนที่มีใครมาขอความช่วยเหลือเราต้องช่วยเหลือจนตัวเองลำบาก เพราะไม่ชอบการโดนเมินที่สุด
เราคิดทบทวนการกระทำของเราเราว่าเราทุ่มเทกับคำว่าเพื่อนมากเลยนะ เราจริงใจกับเพื่อนทุกคน ก็เราเห็นว่าเวลาเพื่อนไปเที่ยวไม่เคยชวนเราเลยทุกครั้งที่ทักมาก็เป็นของความช่วยเหลือตลอดเลย หรือว่ามันเป็นที่ตัวเราเองคะ ตอนนี้เราไม่รู้เราจะปรับตัวเองไปทางไหนแล้ว ไม่เหลือใครสักคนเลยค่ะ