เมื่อบ้านไม่ใช่เซฟโซน และคนที่ไม่รู้จักพอ

ท้อจัง 😔😔

มนุษย์เรามักจะไวต่อความลำบากที่มองเห็นได้ด้วยตา เราพร้อมจะชื่นชม ปรบมือ และมอบสปอตไลท์ทุกดวงให้กับเด็กที่ทำงานหนัก อาบเหงื่อต่างน้ำ เพื่อหาเงินส่งตัวเองเรียน แน่นอนว่านั่นคือความแกร่งและความน่านับถือ

วันนี้ผมอยากมาชวนคุยในหัวข้อที่ค่อนข้างจริงจัง แต่อยากให้มันเป็นพื้นที่สำหรับ "ส่งต่อประสบการณ์" เพื่อเตือนสติและเป็นแนวทางให้น้องๆ รุ่นใหม่ หรือแม้กระทั่งเพื่อนๆ ที่กำลังอยู่ในช่วงสร้างตัว

เราตอนนี้พึ่งจบ ปวส. กำลังจะทำเรื่องเข้ามหาลัยโดยการเทียบโอน เราพึ่งรู้สึกว่าเราไม่ปกติ คือเราอยากไปโรงเรียนมากกว่าอยู่บ้านอยากไปข้างนอกมากกว่าหรือถ้าต้องอยู่บ้านเราก็อยากอยู่คนเดียวเงียบๆ มาโดนตลอด

คือ เรามือใหม่นะ  เราต้องทำยังไงให้แม่เข้าใจเราว่าเราก็มีความรู้สึกเหมือนกันเวลาที่แม่ทะเละกับพ่อ เเม่ก็จะมาใส่อารมณ์กับเราเสมอแต่เราไม่ได้เถียงนะ เราอยู่เงียบๆให้แม่ว่าเพราะเราเคยเถียงก็โดนด่าหน

มันเจ็บปวดเหลือเกินค่ะทุกคน หนูเหนื่อยจังเลยค่ะ เหนื่อยที่ต้องมานั่งร้องให้คนเดียวในห้องน้ำทุกวัน บางทีก็เคยคิด ว่าทำไมเราไม่เข้มแข็งให้มากกว่านี้ แม่บอกว่าลำบากเพราะเรา เรียนไม่ได้เรื่อง ติด0,ร แต่เร

ตามหัวข้อกระทู้เลยค่ะ เราอยากทราบว่าการที่เราไม่สนิทใจกับครอบครัวเป็นเรื่องปกติใช่รึป่าว เพราะคนรอบตัวเราสนิทกับครอบครัวกันซะส่วนใหญ่ค่ะ เวลาเพื่อนๆเล่าเรื่องตัวเองกับครอบครัวเรามักรุ้สึกแปลกแยกมากๆเล