เคยไหมที่คุณลืมตาตื่นมาอยู่ในวงล้อมของผู้คนแปลกหน้า…แต่คุณก็สบายใจกับการเป็นใครที่ไม่มีคนรู้จัก
เมื่อ
คุณให้ความเป็นมิตร ยื่นมือไปจับรับคนที่หวาดกลัวไว้ราวเพื่อนสนิท
คุณซับน้ำตาคนที่บอบช้ำด้วยสายตาที่อ่อนไหว
คุณปลอบโยนคนที่เจ็บปวดด้วยหัวใจ
แต่
เคยไหม
…ที่คุณก็รับรู้ถึงความปวดร้าวของคนที่เข้มแข็ง
คุณโอบกอดใครด้วยน้ำตาของตัวคุณเอง
เมื่อมันบาดลึก
เมื่อคุณรู้สึกถึงความอ้างว้าง
ความเหงาของใครบางคนที่ดำดิ่ง ร้าวลึก ในความมืดมิด ที่เหมือนหาจุดที่สิ้นสุดไม่ได้
ใจที่สั่นระรัว จนคุณสัมผัสถึงความเดียวดายที่ไร้ขอบเขต
เคยไหม
คุณ "หยุด" มันอย่างไรคะ
ไม่ให้ความเหงาในใจเค้ามาดึงคุณไป
ไม่ให้ความปวดร้าวในใจใคร มันมากัดกินคุณไปด้วย
คุณเคยรู้สึกถึง ความเหงา “ความอ้างว้างที่ไม่มีจุดสิ้นสุด” กันไหม คุณหยุดมันยังไงคะ