หนีออกจากบ้าน ที่ไม่ใช่บ้านของตัวเอง อยากได้คำปรึกษามากๆค่ะ

คุ้นคิดอยู่นานมากค่ะที่จะตั้งกระทู้นี้ขึ้นมาหาคำปรึกษา ตอนนี้เราอาศัยอยู่บ้านที่ไม่ใช่บ้านของตัวเอง และไม่ใช่ญาติกัน เราใกล้จะอายุ20แล้วค่ะ ที่ไม่ได้อยู่บ้านตัวเองเราเลือกที่จะออกมาทำงานค่ะ เลยจำเป็นต้องมาอยู่บ้านนี้ ขอบอกก่อนนะคะว่าภาระเราไม่มี มีแค่ให้ครอบครัวเท่านั้น ตั้งแต่เรามาทำงานและมาอยู่ที่นี่เราอึดอัดมากค่ะ เพราะเราไปไหนมาไหนไม่ได้เลย เหมือนต้องอยู่ในกรอบของบ้านนี้ อยากไปเที่ยวกับเพื่อนที่ทำงานก็ไม่ได้ค่ะ เพราะบ้านนี้เขาเหมือนสอนลูกไม่ให้มีเพื่อนยังไงก็ไม่รู้ ^{และประเด็นคือครอบครัวเรามักจะฟังแต่ความเห็นของคนบ้านนี้มากกว่าลูกที่เป็นเราอีกค่ะ} ครั้งนี้เป็นปัญหาสำหรับเรามาก เพราะเราไปเที่ยวกับเพื่อนแล้วกลับดึกเลยต้องให้เพื่อนมาส่ง เพื่อนผู้ชายนะคะ ซึ่งมันไม่ได้ดึกมากเลยค่ะถ้าเทียบจากเวลาถึงบ้านหลังเลิกงาน เราก็บอกเขานะคะว่าแบบเราอาจถึงช้าหรือเร็วหน่อยเพราะให้เพื่อนมาส่ง แต่พอถึงบ้านเขาไม่พอใจเรามากๆเลยค่ะ เราเลยคิดจะปรึกษากับครอบครัวเรา แต่มันไม่เป็นอย่างที่คิดเลย เราพยายามอธิบายเหตุผล เรื่องราวที่เกิดขึ้น แต่ครอบครัวเราไม่ฟังเลยค่ะ เอาแต่ว่าเราอย่างเดียวเราเข้าใจในความเป็นห่วงของเขานะคะ แต่เขาแทบไม่ได้อ่านข้อความที่เราพิมพ์ไปเลยว่าทำไมเราถึงไม่อยากอยู่ที่นี่ ซึ่งมันมีหลายเหตุการที่เรารู้สึกไม่โอเคเลย ในวินาทีนั้นโดดเดี่ยวมากค่ะ ไม่ได้ระบายแถมยังโดนด่า ไม่พอนะคะครอบครัวเรายังเอาปัญหาของบ้านนี้มาใส่เราอีกว่า เขาเจอปัญหาหนักนู้นนั้นนี้ เราต้องเข้าใจ ซึ่งเราแบบท้อมากค่ะ ครอยครัวเราชอบเอาปัญหาของคนอื่นมาพูดตลอดเวลาที่เราอยากปรึกษา ซึ่งเขาไม่เข้าใจเราเลยจริงๆ ตอนนี้คือเราท้อมากค่ะ เพราะไม่มีที่ให้ระบายเลย เรามาไกลจากบ้านแทบไม่มีเพื่อนเลย ซึ่งมันเก็บกดมาก มากขนาดที่ว่าเราทำงานไปร้องไห้ไปเลยค่ะ พี่ที่ทำงานเหมือนรู้ว่าเราอาการไม่ดีเพราะตลอดที่ทำงานมาช่วงหลังๆ เขาบอกเราว่าแววตาเราดูเศร้ามากๆ อยากให้เราไปพบจิตแพทย์เลยค่ะ ซึ่งเราไม่รู้ตัว ตัวเองเลย

เราคิดถูกไหมคะที่จะหนีออกจากบ้านนี้