ต้องบอกก่อนว่าเรากับเพื่อนร่วมงานคนนี้ เริ่มทำงานพร้อมกัน ในห้องทำงานมีกันแค่ 2 คน
เป็นห้องสี่เหลี่ยมเล็ก ๆ ด้านนอกมีหลังคายื่นออกอีก
แล้วที่นี้พอทำงานไปสักพักนึง เพื่อนร่วมงานเราคนนี้เวลาทำงาน เค้าจะปิดม่านด้านหน้าหมดเลย (วิวด้านหน้าเป็นถนน ต้นไม้ )
พอพี่หัวหน้างานแวะมาเค้าก็จะบ่นว่า ปิดม่านทำไมมันมืด ทำไมไม่เปิดม่านไว้ เวลาคผ่านมาจะได้รู้ว่ามีคนอยู่ เผื่อใครมาติดต่องาน
พอโดนบ่นเราเคยบอกเพื่อนคนนี้ว่า ครั้งต่อไปต้องเปิดม่านตลอดเเล้วนะ แต่เพื่อนบอกว่า มันสว่างเกินไปคิดงานไม่ออก ทำงานไม่ได้
เราเข้าใจนะว่าการทำงานของแต่ละคนมีความชอบไม่เหมือนกัน แต่แบบเราโดนบ่นหลายครั้งแล้วค่ะ พยายามบอกเค้าแล้ว เพราะเวลา
โดนบ่นจะโดนทั้งคู่ ส่วนตัวเราโอเคกับการเปิดม่าน มันรู้สึกปลอดโปร่ง แต่ก็ตามใจเพื่อนเพราะไม่อยากมีปัญหากับเพื่อน
ต่อมาเพื่อนก็ปิดม่านเหมือนเดิม แต่เลือกเปิดประตูห้อง ให้แสงเข้าทางประตูแทน และจะได้ดูคนมาติดต่องานด้วย (เรามีประตูใหญ่อีกชั้นนะ)
แต่พี่หัวหน้างานมาอีก แอร์มันออก เปลืองไฟ เราก็โอเค เราลืมคิดเรื่องนี้ ตอนหลังเราก็พูดจริงจังว่าต้องเปิดม่านแล้วนะ เพราะพี่หัวหน้าพูดหลายครั้งแล้ว
โดนแค่เรื่องม่านตลอด จากนั้นพอมาทำงานเราจะเปิดม่านทุกเช้า แต่พอเพื่อนเรามาก็ปิดแล้วบอกว่าแสงเข้าตา
ตอนนี้เลยแก้ปัญหาคือ ถ้าได้ยินเสียงหรือเห็นรถพี่หัวหน้าเข้ามาจะรีบไปเปิดม่าน
และอีกปัญหาคือ การทำงานร่วมกัน ส่วนใหญ่เราจะเป็นคนรวมงานของเรากับเพื่อนเพื่อสรุปส่ง แต่รองานจากเพื่อนคนนี้นานมาก
ไม่เคยส่งให้เราตรงเวลา พอต้องเอามารวมกับงานเรา ก็มีบ้างที่เราส่งไม่ทัน หรือบางครั้งก็เร่งทำได้ทัน งานก็พลาดบ่อย
(พลาดที่เราด้วยเพราะมีเวลาตรวจสอบน้อย แต่เพื่อนก็ทำงานผิดบ่อย เราต้องคอยมาแก้) แต่งานเราทวงนะ ทวงตลอด
คือเราไม่รู้ว่าเค้าทำอะไรทำไมงานไม่เสร็จสักที กลับบ้านก็ช้านะ แต่หลัง ๆ ดีหน่อย เริ่มมีส่งทันบ้าง แต่งานก็ผิดบ่อย
เราก็เคยบอกว่าถ้าทำอันนี้ ต้องแบบนี้นะ เพื่อนก็เถียงว่าที่ทำถูกแล้ว ตอนหลังเราเลยไม่บอก เอามาแก้เอง แต่มันเหนื่อยเราเอง
มีครั้งนึงหัวหน้าสั่งงานมี 2 ส่วน เพื่อนเราก็เสนอตัวว่าจะทำส่วนนี้ (สำคัญ) เกี่ยวกับรวบรวมข้อมูล
แต่เราทำส่วนอีก งานง่ายกว่า ด้วยความไม่ไว้ใจเลยบอกเพื่อนว่าให้ช่วยทำตรงไหนบอกมานะ เพราะงานเราน่าจะเสร็จก่อน
ใช่ค่ะงานเราเสร็จก่อนจริง ๆ เราก็ถามเพื่อน เหลือตรงไหน ให้ช่วยตรงไหนไหม เพื่อนก็ให้ช่วยเช็คคำผิด สรุปคำผิดเยอะมาก
เราเลยบอกเพื่อนว่าเรื่องไหนเสร็จแล้วส่งมานะ (ไฟล์แยกเป็นเรื่อง ๆ ) เดี๋ยวเช็คคำผิด ถ้าเสร็จหมดแล้วจะได้รวมเนื้อหาในส่วนของเราเป็นเล่มเดียวกัน
(เวลาส่งของใครของมันค่ะ แยกส่ง แค่เนื้อหาตรงกัน จะจัดหน้าใหม่ เรียงหน้าใหม่ ออกแบบยังไงได้หมดค่ะ)
พอปริ้น.....สรุปตั้งค่าหน้ากระดาษผิด เพื่อนลืมปรับเป็น A4 เราเองก็ไม่ทันได้สังเกตของเพื่อน ของเราปรับปกติ เพื่อนบอกว่าไม่แก้ละ ส่งแบบนั้น
(หน้าโอเคอยู่ค่ะ ถ้าสังเกตจะรู้แปลกนิดหน่อย) เราเลยบอกเพื่อนว่าของเราแก้ใหม่นะ
คือเราอยากรู้วิธีรับมือ หรือ ต้องคุยบอกเพื่อนยังไงคะ เพื่อให้งานทุกงานผ่านไปด้วยดี และไม่ต้องมีปัญหากัน
เพราะว่าบางครั้งมันเป็นปัญหาเล็กน้อย ที่สะสมไปเรื่อย ๆ ทำงานบ่อย ๆ เข้า เราเริ่มไม่โอเคกับเพื่อนคนนี้ เพื่อนไม่ค่อยรับฟังและแก้ไข
แล้วอยากบอกเพื่อนว่าแสงสว่างไม่น่ามีผลกับการทำงานนะ ขนาดปิดม่านที่เพื่อนชอบงานยังไม่เดินเลย
ขอวิธีปรับตัวและรับมือกับพื่อนร่วมงานให้ได้
เป็นห้องสี่เหลี่ยมเล็ก ๆ ด้านนอกมีหลังคายื่นออกอีก
แล้วที่นี้พอทำงานไปสักพักนึง เพื่อนร่วมงานเราคนนี้เวลาทำงาน เค้าจะปิดม่านด้านหน้าหมดเลย (วิวด้านหน้าเป็นถนน ต้นไม้ )
พอพี่หัวหน้างานแวะมาเค้าก็จะบ่นว่า ปิดม่านทำไมมันมืด ทำไมไม่เปิดม่านไว้ เวลาคผ่านมาจะได้รู้ว่ามีคนอยู่ เผื่อใครมาติดต่องาน
พอโดนบ่นเราเคยบอกเพื่อนคนนี้ว่า ครั้งต่อไปต้องเปิดม่านตลอดเเล้วนะ แต่เพื่อนบอกว่า มันสว่างเกินไปคิดงานไม่ออก ทำงานไม่ได้
เราเข้าใจนะว่าการทำงานของแต่ละคนมีความชอบไม่เหมือนกัน แต่แบบเราโดนบ่นหลายครั้งแล้วค่ะ พยายามบอกเค้าแล้ว เพราะเวลา
โดนบ่นจะโดนทั้งคู่ ส่วนตัวเราโอเคกับการเปิดม่าน มันรู้สึกปลอดโปร่ง แต่ก็ตามใจเพื่อนเพราะไม่อยากมีปัญหากับเพื่อน
ต่อมาเพื่อนก็ปิดม่านเหมือนเดิม แต่เลือกเปิดประตูห้อง ให้แสงเข้าทางประตูแทน และจะได้ดูคนมาติดต่องานด้วย (เรามีประตูใหญ่อีกชั้นนะ)
แต่พี่หัวหน้างานมาอีก แอร์มันออก เปลืองไฟ เราก็โอเค เราลืมคิดเรื่องนี้ ตอนหลังเราก็พูดจริงจังว่าต้องเปิดม่านแล้วนะ เพราะพี่หัวหน้าพูดหลายครั้งแล้ว
โดนแค่เรื่องม่านตลอด จากนั้นพอมาทำงานเราจะเปิดม่านทุกเช้า แต่พอเพื่อนเรามาก็ปิดแล้วบอกว่าแสงเข้าตา
ตอนนี้เลยแก้ปัญหาคือ ถ้าได้ยินเสียงหรือเห็นรถพี่หัวหน้าเข้ามาจะรีบไปเปิดม่าน
และอีกปัญหาคือ การทำงานร่วมกัน ส่วนใหญ่เราจะเป็นคนรวมงานของเรากับเพื่อนเพื่อสรุปส่ง แต่รองานจากเพื่อนคนนี้นานมาก
ไม่เคยส่งให้เราตรงเวลา พอต้องเอามารวมกับงานเรา ก็มีบ้างที่เราส่งไม่ทัน หรือบางครั้งก็เร่งทำได้ทัน งานก็พลาดบ่อย
(พลาดที่เราด้วยเพราะมีเวลาตรวจสอบน้อย แต่เพื่อนก็ทำงานผิดบ่อย เราต้องคอยมาแก้) แต่งานเราทวงนะ ทวงตลอด
คือเราไม่รู้ว่าเค้าทำอะไรทำไมงานไม่เสร็จสักที กลับบ้านก็ช้านะ แต่หลัง ๆ ดีหน่อย เริ่มมีส่งทันบ้าง แต่งานก็ผิดบ่อย
เราก็เคยบอกว่าถ้าทำอันนี้ ต้องแบบนี้นะ เพื่อนก็เถียงว่าที่ทำถูกแล้ว ตอนหลังเราเลยไม่บอก เอามาแก้เอง แต่มันเหนื่อยเราเอง
มีครั้งนึงหัวหน้าสั่งงานมี 2 ส่วน เพื่อนเราก็เสนอตัวว่าจะทำส่วนนี้ (สำคัญ) เกี่ยวกับรวบรวมข้อมูล
แต่เราทำส่วนอีก งานง่ายกว่า ด้วยความไม่ไว้ใจเลยบอกเพื่อนว่าให้ช่วยทำตรงไหนบอกมานะ เพราะงานเราน่าจะเสร็จก่อน
ใช่ค่ะงานเราเสร็จก่อนจริง ๆ เราก็ถามเพื่อน เหลือตรงไหน ให้ช่วยตรงไหนไหม เพื่อนก็ให้ช่วยเช็คคำผิด สรุปคำผิดเยอะมาก
เราเลยบอกเพื่อนว่าเรื่องไหนเสร็จแล้วส่งมานะ (ไฟล์แยกเป็นเรื่อง ๆ ) เดี๋ยวเช็คคำผิด ถ้าเสร็จหมดแล้วจะได้รวมเนื้อหาในส่วนของเราเป็นเล่มเดียวกัน
(เวลาส่งของใครของมันค่ะ แยกส่ง แค่เนื้อหาตรงกัน จะจัดหน้าใหม่ เรียงหน้าใหม่ ออกแบบยังไงได้หมดค่ะ)
พอปริ้น.....สรุปตั้งค่าหน้ากระดาษผิด เพื่อนลืมปรับเป็น A4 เราเองก็ไม่ทันได้สังเกตของเพื่อน ของเราปรับปกติ เพื่อนบอกว่าไม่แก้ละ ส่งแบบนั้น
(หน้าโอเคอยู่ค่ะ ถ้าสังเกตจะรู้แปลกนิดหน่อย) เราเลยบอกเพื่อนว่าของเราแก้ใหม่นะ
คือเราอยากรู้วิธีรับมือ หรือ ต้องคุยบอกเพื่อนยังไงคะ เพื่อให้งานทุกงานผ่านไปด้วยดี และไม่ต้องมีปัญหากัน
เพราะว่าบางครั้งมันเป็นปัญหาเล็กน้อย ที่สะสมไปเรื่อย ๆ ทำงานบ่อย ๆ เข้า เราเริ่มไม่โอเคกับเพื่อนคนนี้ เพื่อนไม่ค่อยรับฟังและแก้ไข
แล้วอยากบอกเพื่อนว่าแสงสว่างไม่น่ามีผลกับการทำงานนะ ขนาดปิดม่านที่เพื่อนชอบงานยังไม่เดินเลย