รู้สึกน้อยใจที่คนรอบข้างเราไม่มีใครรักและหวังดี หรืออยากให้เราได้ดี มีแต่กลัวเราได้ดีกว่า

เรารู้สึกว่าคนรอบข้างเราทำไมมันไม่เหมือนคนรอบข้างคนอื่น ไม่มีเหมือนเพื่อนคนอื่นที่แบบหางานให้กัน ช่วยแนะนำกัน มีอะไรดีๆก็แนะนำ แต่คนรอบข้างเราเพื่อนเรากลัวแต่เราจะได้ดีกว่า ขนาดเราตกงานเราแบบลองพูดว่าขอไปทำด้วยได้ไหม เพื่อนก็จะแบบบ่ายเบี่ยงจะเงียบ หรือไม่ก็เปลี่ยนเรื่องคุย แต่ก็จะมักมาคุยเสมอว่าที่ทำงานตัวเองดี เงินเดือนดี แต่เขาไม่คิดเห็นเราเลยเวลาเราลำบาก บางทีแค่แบบบอกชื่อบริษัทมาก็ได้ เดี๋ยวไปสมัครเอง เขาก็ไม่ยอมบอก แต่ชอบมาคุยอวดเสมอว่าได้งานดี เงินดี มันน้อยใจนะที่เราไม่มีเพื่อนที่คอยหวังดีเหมือนคนอื่น เห็นแต่คนอื่นที่เขามีเพื่อนที่ดี แนะนำงานให้กัน หันกลับมามองตัวเองมีแต่เพื่อนชอบอวด กลัวแต่ว่าจะได้ดีกว่า ทั้งๆที่เราไม่เคยทำแบบนั้นกับเพื่อนเลย เวลาเพื่อนทุกข์ก็ขะนึกถึงเราเป็นคนแรก แต่พอเพื่อนสุข เขาไม่เคยเห็นเราเลย เรามีแต่รัก หวังดีกับเพื่อนเสมอ แต่สิ่งที่ได้กลับมาอะไรก็ไม่รู้ ละจะมาคุยทำไมถ้าไม่อยากให้รู้ไม่อยากให้ไป ตอนนี้เห็นเราลำบากก็คงสมน้ำหน้า แต่พอทีตังเองลำบากเราอ้าแขนรับเต็มที่ บางทีเราก็ได้แต่คิดว่าเขาไม่เคยเห็นความดีที่เรามีให้เลยหรอ เราหวังดีกับเพื่อนเสมอ มันเจ็บปวด มันน้อยใจนะ 😔