เราไม่มีทางไปต่อได้ง่ายๆ ถ้าเรายังแก้หนี้ครัวเรือนแบบกลัวว่า มันจะพัง
เราพยายามแก้หนี้ครัวเรือนกันมานานมาก เราเป็นห่วงเรื่องนี้เป็นอย่างมาก
แต่มันไม่เคยลดลงเลย มีแต่เหมือนจะเพิ่มขึ้นเรื่อยๆ จนตอนนี้ส่วนใหญ่รู้แล้วว่า มันเกินจะแก้ได้แล้ว
มันสายไปแล้วละที่เราจะพยายามหาทางลดลงมาแบบ soft landing

ถัดจากนี้ ผมบอกได้แค่ว่า ทางแก้มีทางเดียว คือ ให้มันพังไปเลย
มันเหมือนตอนตยก.อะแหละ เมื่อทุกอย่างมันพัง เราถึงจะเริ่มใหม่ได้ และเราก็จะจัดระเบียบวินัยทางการเงินใหม่ได้
รากฐานของความแข็งแกร่งทางการเงินการคลังบ้านเรา มันก็มาจากการเจ็บแล้วจำนะแหละ

ถ้าเรายังพยายามจัดการกับหนี้ครัวเรือนแบบกลัวว่ามันจะแตกนะ มันมีแต่จะทำให้ระเบิดลูกนี้ใหญ่ขึ้นเรื่อยๆ
และผลกระทบจากระเบิดลูกนี้มันก็ใหญ่ขึ้นไปตามเวลาจนถึงจุดนึงที่เราเจอปัจจัยภายนอกที่เราคุมไม่ได้เป็นเหมือนเข็มมาจิ้มให้มันแตกเอง
ซึ่ตอนนี้ไอ้เข็ม (ดอกเบี้ยขาขึ้น) เนี่ยมันก็พร้อมจะจิ้มลงมาทุกเมื่ออยู่แล้ว

ถ้าเราย้อนกลับไป ถ้าเราให้ความสำคัญกับหนี้ครัวเรือนตั้งแต่ที่มันอยู่ระดับ 70%
หาทางจัดการมันตั้งแต่ตอนนั้นระเบิดลูกนี้มันก็คงไม่มี เราก็จะกลายเป็นประเทศที่มีความเสี่ยงต่ำในแง่ของงบดุลมากๆ
แต่เราไม่ทำเพราะการแก้หนี้ครัวเรือนนั้นหมายถึงผลกระทบต่อระบบเศรษฐกิจ
เราจะไม่เห็นตัวเลขการเติบโตจากการบริโภค จากการใช้จ่าย การท่องเที่ยว ความบันเทิง การซื้อมือถือเครื่องละ 3-5 หมื่นด้วยการผ่อน 0% 24-36 เดือน
ซึ่งแน่นอนแต่ละรัฐบาลย่อมไม่กล้าไปจัดการเพราะตัวเลขเศรษฐกิจมันจะไม่สวยในช่วงที่เค้าเหล่านั้นบริหารอยู่
ถึงมันจะเป็นเรื่องดีในอนาคตของชาติ ของลูกของหลาน แต่มันจะไม่ใช่ช่วงที่เค้าทำงานอยู่ นกม.ที่ไหนละอยากจะทำ

ในจังหวะนี้ เราอยู่ในจุดที่เราสามารถทำ great reset ได้นะ มันจะเจ็บละ เจ็บมากๆเลย แต่มันจะจบ
ผลกระทบอาจจะหนักในระดับน้องๆธานอสดีดนิ้วก็ไม่ปาน

แต่ถ้าไม่ทำ และปล่อยให้ปัญหานี้มันปูด (ใช้คำว่าปูดนะ มันเกินกว่าจะคำว่า ซุกแล้ว)อยู่ใต้พรมต่อไป
ประเทศไม่มีทางไปต่อได้อย่างมั่นคง สภาพไม่ต่างจากคนอมโรค ร่างกายอ่อนแอไปตลอดชีวิต