ใครทำงานไปด้วย เรียนไปด้วย แล้วตอนนี้มีความรู้สึกแบบนี้บ้างครับ

สวัสดีครับ ขออนุญาตเล่าชีวิตของผมก่อนนะครับ ตัวผมเองเป็นลูกหลงครับ ผมเป็นคนเล็ก มีพี่ชาย 1 คน พ่อแม่มีผมเมื่ออายุมากแล้ว ประมาณ 40 up ครับ ครอบครัวผม พ่อเป็นหัวหน้าครอบครัวทำงานกินเงินเดือน แม่เป็นแม่บ้านเลี้ยงลูก อาศัยอยู่ในกทม. อยู่บ้านเช่า ซึ่งอยู่ในชุมชนที่ค่อนข้างแออัด รายได้ของครอบครัวมาจากพ่อคนเดียวซึ่งค่อนข้างชักหน้าไม่ถึงหลัง เมื่อผมโตขึ้น ช่วงอายุ 15 ซึ่งเป็นช่วงที่ต้องเลือกทางเดินชีวิต ระหว่างการเรียนสายสามัญ กับการเรียนสายอาชีพ ซึ่งแน่นอน ผมคิดว่าทางเลือกของผมมันมีอยู่ทางเดียวคือเรียนสายอาชีพ แต่ใจจริงผมก็ไม่รู้เหมือนกันว่าอยากเรียนสายไหนกันแน่ แต่ด้วยเหตุผลที่มันเหมือนบังคับผม คือที่ผมเห็นสภาพการเงินของบ้าน อายุที่เพิ่มมากขึ้นของพ่อกับแม่ หากผมเรียนสายสามัญแล้วพ่อแม่ส่งไม่ไหว ผมต้องออกกลางคัน มันทำให้ผมต้องเลือกเรียนสายอาชีพ เพราะไม่ได้เรียนหนักมาก และมีเวลาทำงานหลังเลิกงานเพื่อส่งตัวเองเรียน หลังจากเลือกเรียนสายอาชีพแล้ว ผมก็ทำงานส่งเสียตัวเองจนเรียนจบปริญญา ซึ่งในขณะนั้น พ่อแม่ก็กลับมาอยู่ ตจว. เนื่องจากเกษียณแล้ว ผมก็ส่งเสียดูแลท่านหลังจากเรียนจบมาโดยตลอด จนปัจจุบันมีหน้าที่การงานที่มั่นคง แต่ผมกลับมีความรู้สึกเสียดายเวลาของวัยรุ่นของผมที่ผ่านมา โหยหา อยากใช้ชีวิตวัยรุ่นแบบเพื่อนรุ่นเดียวกันใช้ ซึ่งผมแทบไม่มีโอกาสได้สัมผัส เพราะเวลาที่ผมมีในตอนนั้น ผมใช้เวลาหมดไปกับ 2 สิ่ง คือ เรียน และงาน พอปัจจุบัน ผมเห็นวัยรุ่นสมัยนี้ใช้ชีวิต มันทำให้ผมอดคิดถึงเวลาที่ผมเสียไป ในตอนวัยรุ่น ผมแค่อยากลองมีชีวิตแบบวัยรุ่นดูบ้าง ซึ่งปัจจุบันสังขารก็ไม่เอื้อำนวยเสียแล้ว 5555 ที่จะไปทำกิจกรรมที่วัยรุ่นเขาทำกัน เล่ามาซะยาวเลย เข้าเรื่องครับ 
*มีใครรู้สึกเหมือนผมไหมครับว่าการทำงานส่งเสียตัวเองเรียนจนจบ มันเป็นความภาคภูมิใจอย่างนึง แต่มันกลับเสียดายช่วงชีวิตนึงที่หายไป (รู้สึกเศร้า) ซึ่งหากย้อนเวลากลับได้ ผมก็คงเลือกทางเดินชีวิตแบบเดิม เพราะผมก็ไม่รู้ว่าหากผมเลือกเส้นทางชีวิตอีกแบบนึง ผมจะมายืนจุดนี้ได้หรือไม่ ความรู้สึกคือมันสับสน มันโหยหา มันเสียดาย มันภูมิใจ ป่ะปนกันไปหมด หากใครเป็นเหมือนผม เข้ามาคุยกันนะครับ และขอให้กำลังใจทุกคนที่มีเส้นทางชีวิตแบบผมนะครับ ถ้าแท็กไม่ถูกขออภัยด้วยนะครับ