“วิศวกรยิ่งพัฒนาจนคุณวุฒิสูง ยิ่งไร้ที่ยืนเมื่ออายุมาก”???: วิกฤตของวิชาชีพที่ตกงานตอนอายุมาก (>45 ถึง <=60)???

ในขณะที่ระบบการศึกษาและองค์กรวิชาชีพพยายามผลักดันและส่งเสริมให้คนรุ่นใหม่หันมาเรียนและพัฒนาตนเองในสายงานวิศวกรรม เพื่อเป็นกำลังสำคัญในการขับเคลื่อนประเทศ แต่มี "ความจริง (อันโหดร้าย???)" อีกด้านหนึ่งที่น่าจะถูกซุกไว้ และไม่ค่อยมีใครเคยพูดถึง คือ ชะตากรรมของวิศวกรอาวุโส (ในวัย >45 ถึง <=60) ที่ต้องเผชิญภาวะตกงานก่อนวัยเกษียณ และหางานทำใหม่ "ยาก" หรือ "หาไม่ได้" ซึ่งเป็นภาพสะท้อนความล้มเหลวเชิงโครงสร้างของตลาดแรงงานไทยที่อาจเป็นภาพสะท้อนด้านแย่ ๆ ของระบบที่คัดคนสมัครงานออกเพียงเพราะตัวเลข "อายุ" โดยไม่สนความสามารถ และในปัจจุบันน่าจะยังคงขาดกลไกเยียวยาหรือแนวทางแก้ไข/ช่วยเหลือจากองค์กรใด ๆ ด้านวิชาชีพนี้  หรือว่า “วิศวกรยิ่งพัฒนาจนคุณวุฒิสูง ยิ่งไร้ที่ยืนเมื่ออายุมาก”???

เจ้าของกระทู้ในฐานะเคยทำมาหากินด้วยอาชีพวิศวกรธรรมดาคนหนึ่งที่เดินตามเส้นทางวิชาชีพที่เข้าใจว่าเป็นไปอย่างสมควรและถูกต้อง ทำงานมากว่า 20 ปี และมุ่งมั่นพัฒนาตนเองจนสามารถสอบได้ใบอนุญาตประกอบวิชาชีพวิศวกรรมควบคุมในระดับ “วุฒิวิศวกร” ซึ่งน่าจะเป็นขั้นสูงสุดของสายวิชาชีพ แต่ด้วยจังหวะชีวิต ปัญหาและการตัดสินใจในการทำงาน/เปลี่ยนงาน จะถูกต้องหรือผิดพลาดใด ๆ ก็ตามทำให้ต้องเผชิญภาวะตกงานในวัยใกล้ 50 ปี และเพียรพยายามหางานมาตลอด 3 ปีเต็ม (ยืนยันว่าไม่ได้เลือกงานและต้องการค่าตอบแทนสูง ๆ เท่านั้นตามที่อาจมีการคิดแทน) แต่สิ่งที่ได้รับกลับมาคือการปฏิเสธจากตลาดแรงงาน โดยมีข้อจำกัดด้าน “อายุมากเกินไป” อย่างแรก และอื่น ๆ คือ “ไม่มีงบประมาณในการจ้างวิศวกรที่ประสบการณ์&คุณวุฒิมาก” รวมถึง “เกรงผลกระทบเรื่องการบริหารจากหัวหน้างานที่อาจอายุน้อยกว่าหรือประสบการณ์น้อยกว่า” เป็นต้น
ช่องทางการสมัครงาน/คำแนะนำ (ตำรา, AI, โลกสวย) ต่าง ๆ ในการสมัครงานได้ลองพยายามดูหมด และพบมีข้อจำกัดอยู่เยอะในประเด็นต่าง ๆ ตลอดระยะเวลาที่หางานมา คำแนะนำเหล่านั้นอาจเป็นเพียงการคิดแทนแบบผิวเผินโดยไม่ได้มองจากมุมมองของผู้ที่เผชิญปัญหาจริง ๆ

ตอนนี้เจ้าของกระทู้ต้องเริ่มยอมรับความจริงว่า  "เส้นทางอาชีพวิศวกรกระแสหลักมันปิดตายลงแล้ว" (ทั้ง ๆที่มีประสบการณ์ทำงานกว่า 20 ปีและมี กว ระดับ"วุฒิวิศวกร" แต่หางานทำไม่ได้) และเสียดาย "ความรู้ความสามารถ&ประสบการณ์ที่มี" นับวันจะถูกทิ้งไปแม้ความจริงยังมันอาจสามารถทำประโยชน์ให้องค์กรต่าง ๆ ได้ แต่ไม่มีโอกาส ระบบและโครงสร้างตลาดแรงงานในประเทศนี้?กลับไม่มีพื้นที่ให้ได้ใช้ ทั้งที่ร่างกายและสมองยังทำงานได้เต็มร้อย เป็นความอัดอั้น+++......+++ที่สุด, หรือว่าจะจริง?-ที่ต้องยอมรับว่าวิศวกรไทยมีอายุงานที่จำกัดสายงานนี้ในประเทศไทยส่วนใหญ่ไม่ได้มองว่ายิ่งแก่ยิ่งเก๋าเหมือนในต่างประเทศ แต่เมื่ออายุแตะเลข 4 หรือเลข 5 หากยังไม่ได้ก้าวขึ้นไปเป็นผู้บริหารระดับสูงที่มีคอนเน็กชันหนาแน่น หรือเป็นเจ้าของกิจการเอง จะกลายเป็นกลุ่มเสี่ยงที่ตลาดแรงงานไม่ต้องการทันทีเพราะ "ค่าตัวสูงและอายุมาก"

แต่ในเมื่อชีวิตต้องอยู่ต่อ ไปต่อ ต้องเดินหน้าสู่อาชีพอื่นเพื่อความอยู่รอด ก็พยายามมองหาอาชีพใหม่ แต่ก็นั่นละครับ เริ่มต้นวัย 50+ นี่ยาก สมัครงานด้านอื่นก็เรื่องประสบการณ์ไม่มี และอายุเกินก็นเป็นประเด็นกับทุกอาชีพ (เคยสอบถามตำแหน่ง รปภ บางที่ก็มีจำกัดอายุเช่นกัน) พยายามหาหนทางกันต่อไป