เพลงดอกราตรี ประโยค ส่งกลิ่นอบอวลป่วนในหัวใจให้เกินข่มตา การร้องใช้ 1 หรือ 2 ลมหายใจครับ

แม้ไม่มีใครรู้ แต่เรารู้ รู้ว่าเรานั้นทำเพื่อใคร ไม่ว่าวันพรุ่งนี้ มันจะเป็นเช่นไร ก็จะไม่เสียใจกับสิ่งที่เราได้ทำ ฟ้าและดินไม่เห็นไม่เป็นไร ไม่ได้หวังให้ใครจดจำ แม้ยากเย็นแค่ไหน ไม่เคยบ่นสักคำ ไม่มี

บางอย่าง....กลับออกมาพร้อมกับเขา ​"หลงทางในป่าอาจจบลงที่ความตาย... แต่การ 'ถูกส่งกลับมา' คือจุดเริ่มต้นของฝันร้ายที่ไม่มีวันจบ ​พบกับซีรีส์เรื่องสั้นที่สำรวจความบิดเบี้ยวของมนุษย์ผู้ถูกป่ากลืนก

ตอนที่ 9 "เสียงที่เกิดก่อนภาษา" เช้าวันหนึ่ง เด็กตื่นขึ้นมา เพราะได้ยินเสียงบางอย่าง มันไม่ใช่เสียงนก ไม่ใช่เสียงลม และไม่ใช่เสียงเรียกชื่อเขา มันเป็นเสียงที่ เหมือนจะรู้จักเขา ก่อนที่

ตอนที่ 5) "เด็กที่ไม่ถาม" เด็กคนนั้นโตขึ้นอีกนิด ไม่ใช่เพราะตัวสูงขึ้น แต่เพราะเขาหยุดถาม เขามองฝนตก โดยไม่ถามว่าฝนมาจากไหน เขามองดวงดาว โดยไม่ถามว่ามีกี่ดวง เขาฟังเสียงหัวใจ โดยไม่ถาม

ตอนที่ 3) "​วันที่เวลาเอียงนิดหนึ่ง" วันนั้น ไม่มีใครตื่นสาย แต่ทุกคนรู้สึกว่าเช้า…มาไม่พร้อมกัน นกตัวหนึ่งร้องก่อน แต่ดวงอาทิตย์ยังไม่รีบขึ้น ลมพัดเบา ๆ เหมือนกำลังคิดอะไรอยู่

ตอนที่ 2) "​ดาวที่นับตัวเองไม่ได้" หลังจากการเอียงเล็กกว่าลมหายใจ โลกก็ยังอยู่ ไม่มีใครรู้ว่าอยู่นานแค่ไหน ไม่มีใครรู้ว่ามันเริ่มตรงไหน ดาวดวงหนึ่งลอยอยู่ ไม่ใหญ่ ไม่เล็ก แค่พอดีจะเป็นโล

หลังจากคืนนั้น ผมพยายามลืมเหตุการณ์ในร้านกาแฟให้ได้ บอกตัวเองว่าอาจจะคิดไปเอง ทำงานดึก พักผ่อนน้อย ประสาทหลอนตามประสาคนเครียด แต่เรื่องมันไม่จบแค่นั้นครับ คืนถัดมา ขณะนั่งทำงานอยู่ที่คอนโด เกือบตีสอง