เราจะเลิกขี้เกียจได้ยังไง?(จริงจัง)+(เรื่องครอบครัว)

เราค่อนข้างขี้เกียจะมากๆๆๆ ไม่ค่อยทำอ่ะไรเลยเพราะมีครอบครัวคอยทำให้ คือเนองมีอยู่ว่าฐานะทางที่บ้านเราไม่ค่อยดี? พ่อมีครอบครัวใหม่แม่มีคนรักใหม่ พ่อเราก็ไม่ค่อยจะส่งเงินมาทุกเดือน ส่วนแม่เราก็ไม่ค่อยส่งเงินมาทุกเดือน เราอยู่กับน้ายายเราไม่รู้ว่าทำไมเราถึงไม่ขยันเลย ขี้เกียจมากๆ เราพยายามจะหาเงินแต่พอเรามีไฟมา1-2วันเราก็หมดไฟแล้วไม่มีเลย ตอนนี้เรายังเป็นนักเรียนอยู่นะคะ ม.ปลายแล้ว ตอนจะสอบก็ไม่ค่อยจะอ่านหนังสือขี้เกียจมากอ่านมากสุดก็2ช.ม แล้วก็เหนื่อยไม่อ่านแล้วจนมีวันนึงเราอยากหาเงินที่เราได้มาจากงานอดิเรก เราชอบอ่านนิยายมากๆ เราเลยคิดที่จะแต่งนิยาย พยายามสมัครกว่าจะผ่านก็4รอบ แต่พอเราสมัครผ่านมีบัญชีแล้วเราก็ไม่เคยแต่งเลยมันขี้เกียจมาก เราควรทำไงดีคะเรารู้สึกว่าเราเป็นความหวะงเพราะต้องดูแล หลายครอบครัว ทั้งพ่อ แม่ น้า ยาย แต่เราคิดว่าเราไม่ขยันเลย เหนื่อยง่าย ท้อกับตัวเอง บางทีเคยสัญญาว่าจะทำแต่ก็ไม่ได้ทำเพราะเราขี้เกียจะมาก แล้วถ้าขึ้นม.6ก็จะต้องเรียนมหาลัยและเลือกงานที่มั่นคงใช่มั้ยคะ? แต่เราขี้เกียจแก้ยังไงก็ไม่หาญเคยพายามขยันแต่มันก็ทำไม่ได้เกิน3วัน เราจะมีไฟในการใช้ชีวิตยังไง เพราะว่าเราไม่นึกถึงคนที่อยู่ข้างหลังเรารึป่าว บางทีเราก็เหนื่อยกับชีวิตมากๆเพราะมันลำบากถ้าเลือกได้ก็คิดว่าไม่อยากเกิดมาเลยค่ะ บางทีมันก็รู้สึกเป็นภาระ บางครั้งคนที่เลี้ยงดูเราก็บ่นจนเราคิดว่า ทำไมเราต้องเลี้ยงดูพ่อแม่ ทั้งๆที่เราไม่ได้ขอเค้ามาเกิดทำไมไม่ให้เค้าเลี้ยงดูเรารู้สึกเหใือนถูกทอดทิ้ง ทั้งๆที่มันไม่ได้เป็นอย่างนั้น เราผิดมั้ยที่เราไม่อยากเลี้ยงพ่อ เค้าไม่ได้ทอดทิ้งเรานะคะแต่เราก็รู้สึกอิจฉามสกที่เข้าไปในโซเชียลแล้วเห็นครอบครัวคนอื่นแกล้งกันสนุก มันน่ารักดีแต่ลึกก็แอบอิจฉา เพราะตั้งแต่ลืมตาดูโลกพ่อกับแม่ก็ไม่รักกันแล้วตั้งแต่รู้ความพ่อก็มีเมียใหม่ ตอนนี้ก็มีคนรอบครัวใหม่แล้วมีลูกอีก2คน เราเข้าใจพ่อกับแม่ค่ะ แต่เวลาปิดเทอมไปอยู่กับพ่อก็อิจฉาว่าทำไมเราไม่หายไปทำไมเรารู้สึกแตกแยกจัง บางครั้งก็มาเห็นน้องๆ(คนละแม่)เล่นกับพ่อแม่เค้าส่วนเราก็อยู่รอบนอกกับพี่สาวเราก็อิจฉาเหมือนกันแต่คงเป็นไปไม่ได้ที่จะแทรก พ่อจะมารับไปอยู่ปีละครั้ง แม่เลี้ยงเค้าก็ดีกับเรานะคะ ไม่ได้ยุ่งกับเรามีอะไรก็สอนบ้าง ถ้าเราผิดเค้าก็ไม่โทษเราค่ะ ส่วนแม่เค้าโทรมาบอกเราเสมอๆว่าเค้ารักเราแต่ทำไมเค้าไม่เคยมาหาเราเลยไม่เคยเจอแม่มา5-6ปีไปหาก็ไม่ได้แม่ก็ไม่มาหาเราเลย เค้าโทรมาว่ารักเราบางทีแม่ก็ไม่มีเงินแต่ทำไมเค้าไม่กลับมาอยู่บ้านคะ? เค้าอยู่กับแฟนใหม่ แฟนใหม่เค้าก็ดีนะคะตอนเด็กๆเราเคยเจอบ้าง ช่วงนี้งานก็หายากเงินก็ไม่ค่อยจะมี จะกู้ก.ย.ศพ่อก็ไม่ยอมมาเซน(พ่ออยู่คนละจังหวัดที่กับเรา) แม่ก็บอกว่าติดแบล็คลิส เค้ารักเราจริงๆแตาอาจจะไม่เท่ากับคนที่เค้ารักและพร้อมใจให้กำเนิดมากกว่าที่ความรักที่ผิดพลาดใช่มั้ยคะ?ทำไมความรักมักลำเอียงเสมอ? มีหลายอย่สงที่อยากทำแต่ไม่มีเงิน มีหลายอย่างที่อยากเรียนแต่ไม่มีเงิน เราจะเริ่มจากอะไรดีคะ มันไม่รู้ แต่โตไปแล้วคิดว่าต้องทำงานหนักแค่ไหนกับการใช้จ่ายในอนาคต ต้องทำยังไง แค่ต้องนี้ยีงเหนื่อท้อขี้เกียจก็เป็นปัญหา ไม่มีเงิน ไหนจะของต่างๆที่ทยอยพัง จากที่น้าไม่เป็นหนีก็ต้องเป็นหนี้เพราะเงินไม่พอต่อการใช้จ่าย สุดท้ายนี้ขอบอกทุกคนว่าการที่เราทำอะไรขอให้รับผิดชอบด้วยนะคะการคุมกำเนิดหรือเอาเด็กออกเมื่อไม่พร้อมก็สำคัญ บางทีความทุกข์อาจจะมากกว่าความสุขก็ได้ ที่เราคิดว่าการที่เด็กคนนึงเกิดจากความไม่พร้อมมันอาจจะทุกข์มากกว่าสุข แต่หนูก็ตัดสินใจอะไรไม่ได้มาก เวลาเรียนก็ใกล้จะจบชีวิตที่ต้องมีความรับผิดชอบต่อครอบครัวกำลังใกล้จะเข้ามา สุดท้ายนี้หนูอยากได้คำแนะนำและอยากจะนำมันมาปรับแก้ไข ขอขอบคุณทุกคนที่กรุณาอ่านกระทู้หนูด้วยนะคะ 
แสดงความคิดเห็น
โปรดศึกษาและยอมรับนโยบายข้อมูลส่วนบุคคลก่อนเริ่มใช้งาน อ่านเพิ่มเติมได้ที่นี่