ปัญหาในครอบครัว รักลูกไม่เท่ากัน

สวัสดีค่ะ วันนี้เราจะมาเล่าเรื่องเกี่ยวกับคนในครอบครัว เราอายุ19 พ่อแม่แยกทางกัน  เราอยู่กับพ่อ  ส่วนแม่อยู่กรุงเทพ นานๆจะกลับมาบ้านยายครั้ง เราจะได้เจอแม่ปี1-2ครั้ง  เราเรียนในเมืองค่ะ ว่างๆก็จะไปนอนกับยาย แม่ของแม่เราบ้าง  ตั้งแต่แม่เรามีแฟนใหม่ น้องใหม่ ทุกคนเปลี่ยนไป  อวยหลานมาก ชมทุกอย่าง ว่าเด็กฉลาด ในแชทกลุ่มก็อวยแต่หลาน น้องเราอยากได้อะไรก๋ให้ทุกอย่าง สนับสนุน มากๆ น้องเราเรียนเอกชนนะ   เราเรียนรัฐบาล บางทีเราค่าแม่จ่ายค่าเทอม บ่นๆๆมากเลย แต่กลับเรา ทำอะไรก็ผิดไม่มีใครสนใจ ไม่มีใครสนับสนุนในสิ่งที่เราทำ  เราอยากได้อะไรไม่เคยจะได้ แต่ส่งเงินให้เราใช้ถ้าเราขอ**  ขอบอกก่อนเลย แม่เราเกลียดพ่อเรามาก ว่าพ่อเราจน แม่เราจะดูถูกเราและพ่อตลอด เราไปอยูากับฝั่งแม่ ทุกคนก็ใช้เรา ไม่สนใจเรา สนใจแต่หลาน  เราไม่ได้อิจฉานะคะ แต่กลับเรา เราเรียนดีอะไรไม่มีใครเลยชมเราเลย  ทุกคนบอกสนับสนุนเรา แต่การกระทำมันไม่ใช่ เหมือนเราเป็นส่วนเกิน แม่เราอยากให้เราไปอยู่ด้วยมาก  แต่เราไม่ไปค่ะ เพราะพ่อเราเลี้ยงมาตั้งแต่เด็ก  แม่เราก็ว่า พ่อเราไม่มีปัญญาส่งเราเรียนหรอก และสายที่เราเรียน มันจะเลี้ยงได้กี่ปากกี่ท้อง  แม่เราว่าเราแบบนี้  ปิดเทอมเราจะไปหาแม่ แม่ใช้เราทำงานบ้านทุกอย่าง ใช้ไปเปิดร้านซึ่งเราไม่เคยได้ไปพักผ่อนอะไรเลย ใช่เราทุกอย่าง เราเหนื่อย เราน้อยใจ เราไม่ได้อยู่ในสายตาทุกคน แม่เราชอบด่าเราว่าไม่ต้องเรียน เอาผัวเลย แบบนี้  แม่ลูกเค้าพูดกันแบบนี้หรอค่ะ   
เราเป็นอะไรสำหรับครอบครัวฝั่งนั้น   แล้วเราคิดถูกแล้วใช่ไหมค่ะที่ไม่ไปอยู่กับแม่ 😢