เรื่องเกิดจากผมได้คนรู้จักของยายเขาเป็นเจ้าของโรงแรมเข้าบอกว่าจะเอาผมไปทำงานตอนแรกผมก็งง ว่าเค้าจะให้ผมไปทำอะไร
ผมเรียนคอมพิวเตอร์ธุรกิจมา เค้าบอกว่าให้ผมไปทำตำแหน่ง front ผมก็คิดว่าเป็นงานที่น่าจะอยู่ในสายที่ผมเรียนมา
ผมจึงใช้เวลาคิดอยู่หนึ่งเดือนเพราะ รอใบจบด้วย แล้วผมจึงได้ตอบตกลงไป(ตอนนั้นผมยอมรับว่าผมตัดสินใจเร็วไป)แล้วเขาก็พาผมไปที่โรงเเรม
ซึ่ง ผมต้องอยู่คนเดียว มาวันแรกก็ยังไม่มีอะไรเค้า ให้ไปอยู่ที่ห้องโล่งๆไปอยู่รวมกับพนักงานคนอื่นซึ่งห้องก็แยกกันแต่ว่าผนังห้องบางมากจึงทำให้ไม่มีความเป็นส่วนตัวเลย หน้าต่างก็เปิดไม่ได้ ไม่มีม่านให้ด้วย ห้องน้ำก็ต้องไปใช้ร่วมกับคนอื่น ผมก็ทนไปก่อน พอมาวันที่สองเค้าก็ให้ผมเริ่มฝึกควร แล้วผมพึ่งมาตระหนักได้ ว่ามันไม่ใช่สิ่งที่ผมคิดไว้เลยไม่มีอะไรเกี่ยวกับที่ผมเรียนมาเลย ผมต้องเริ่มใหม่หมด ผมก็เลยคิดว่าเอาว่ะลองดูสักหน่อย จนผ่านมาจนถึงตอนเย็น ผมจึงคิดได้ว่ามันไม่ใช่สิ่งผมชอบ ผมไม่มีทางอยู่กับงานนี้ได้แน่ จนผมคิดว่าผมอยากกลับบ้าน ไปหาแม่กับยาย ที่บ้าน แต่ผมก็ไม่กล้าบอกท่าน
กลัวท่านจะลำบากใจ ผมควรทำยังไงดีครับ ผมควรอยู่ให้ถึงหนึ่งเดือนดีมั้ย หรือ ผมจะบอกแม่ว่าผมไม่ไหว ผมอยากกลับบ้าน แล้ว ให้เจ้าของโรงแรม
พาผมกลับไปดีครับ แต่ใจจริงผมอยากกลับบ้านมากครับต้อนนี้ ผมไม่ไหวแล้วจริงๆ ผมอยากกลับไปกินข้าวพร้อมหน้ากับครอบครัว ผมอยู่ที่นี้ผมยอมรับครับว่าผมกินข้าวไม่ลง ผมได้แต่นั่งร้องไห้ แต่ก็ได้แต่เก็บความรู้สึกไว้ ผมควรทำยังไงดีครับ คุณอาจจะมองว่าผมอ่อนแอแต่สำหรับตอนนี้ผมยังไม่พร้อมสำหรับสถานการณ์ผมทำใจที่จะอยู่แบบนี้ไม่ได้จริงๆครับผมยอมไปทำงานที่เกี่ยวกับที่ผมเรียน
ต่อให้ได้เงินน้อยกว่าก็ตามแต่แลกมากับความสุขผมก็ยอม ขอบคุณที่อ่านมาจนถึงตรงนี้นะครับ
(โรงแรมนี้อยู่ที่ฉะเชิงเทรานะครับ แต่ที่เดิมที่ผมอยู่อยู่ที่สมุทรปราการ)
ผมเรียน คอมพิวเตอร์ธุรกิจ แต่ได้คนรู้จักชวนไปทำงานโรงแรม ตอนนี้อยู่มาแค่ไม่กี่วันผมรู้สึกว่าไม่ใช่ทางผมควรหยุดดีมั้ยครับ
ผมเรียนคอมพิวเตอร์ธุรกิจมา เค้าบอกว่าให้ผมไปทำตำแหน่ง front ผมก็คิดว่าเป็นงานที่น่าจะอยู่ในสายที่ผมเรียนมา
ผมจึงใช้เวลาคิดอยู่หนึ่งเดือนเพราะ รอใบจบด้วย แล้วผมจึงได้ตอบตกลงไป(ตอนนั้นผมยอมรับว่าผมตัดสินใจเร็วไป)แล้วเขาก็พาผมไปที่โรงเเรม
ซึ่ง ผมต้องอยู่คนเดียว มาวันแรกก็ยังไม่มีอะไรเค้า ให้ไปอยู่ที่ห้องโล่งๆไปอยู่รวมกับพนักงานคนอื่นซึ่งห้องก็แยกกันแต่ว่าผนังห้องบางมากจึงทำให้ไม่มีความเป็นส่วนตัวเลย หน้าต่างก็เปิดไม่ได้ ไม่มีม่านให้ด้วย ห้องน้ำก็ต้องไปใช้ร่วมกับคนอื่น ผมก็ทนไปก่อน พอมาวันที่สองเค้าก็ให้ผมเริ่มฝึกควร แล้วผมพึ่งมาตระหนักได้ ว่ามันไม่ใช่สิ่งที่ผมคิดไว้เลยไม่มีอะไรเกี่ยวกับที่ผมเรียนมาเลย ผมต้องเริ่มใหม่หมด ผมก็เลยคิดว่าเอาว่ะลองดูสักหน่อย จนผ่านมาจนถึงตอนเย็น ผมจึงคิดได้ว่ามันไม่ใช่สิ่งผมชอบ ผมไม่มีทางอยู่กับงานนี้ได้แน่ จนผมคิดว่าผมอยากกลับบ้าน ไปหาแม่กับยาย ที่บ้าน แต่ผมก็ไม่กล้าบอกท่าน
กลัวท่านจะลำบากใจ ผมควรทำยังไงดีครับ ผมควรอยู่ให้ถึงหนึ่งเดือนดีมั้ย หรือ ผมจะบอกแม่ว่าผมไม่ไหว ผมอยากกลับบ้าน แล้ว ให้เจ้าของโรงแรม
พาผมกลับไปดีครับ แต่ใจจริงผมอยากกลับบ้านมากครับต้อนนี้ ผมไม่ไหวแล้วจริงๆ ผมอยากกลับไปกินข้าวพร้อมหน้ากับครอบครัว ผมอยู่ที่นี้ผมยอมรับครับว่าผมกินข้าวไม่ลง ผมได้แต่นั่งร้องไห้ แต่ก็ได้แต่เก็บความรู้สึกไว้ ผมควรทำยังไงดีครับ คุณอาจจะมองว่าผมอ่อนแอแต่สำหรับตอนนี้ผมยังไม่พร้อมสำหรับสถานการณ์ผมทำใจที่จะอยู่แบบนี้ไม่ได้จริงๆครับผมยอมไปทำงานที่เกี่ยวกับที่ผมเรียน
ต่อให้ได้เงินน้อยกว่าก็ตามแต่แลกมากับความสุขผมก็ยอม ขอบคุณที่อ่านมาจนถึงตรงนี้นะครับ
(โรงแรมนี้อยู่ที่ฉะเชิงเทรานะครับ แต่ที่เดิมที่ผมอยู่อยู่ที่สมุทรปราการ)