คนที่ไม่มีบ้าน ไม่มีพ่อแม่ ไม่มีญาติพี่น้อง ใช้ชีวิตกันยังไง

ไม่เคยมีความคิดแบบนี้เลย จนกระทั่งพี่น้องแตกแยก แม่เสียตั้งแต่วัยเด็ก พ่อใช้ชีวิตตามวิถีคนมีหลายเมีย 
.
.
เติบโตมาด้วยการถูกปลูกฝัง ให้อยู่ในกรอบมีข้อจำกัดมากมาย เข้าบ้านก่อน 6 โมงเย็น เลิกเรียนกลับบ้าน
เคยขอออกไปทำงานพาร์ทไทม์ ก็ไม่ได้ไป พ่ออ้างว่ามีหน้าที่เรียนก็เรียนไป ชีวิตไม่ได้พบปะผู้คน แม้กระทั่งเพื่อนที่โตมาด้วยกัน อยู่บ้านข้างกันเป็นลูกของญาติ ก็ไม่สามารถไปไปเล่นกับเขาได้ เขาต้องเป็นฝ่ายมาเล่นที่บ้าน 
.
พอโตขึ้นมาหน่อย จบ ม. 6 ไม่ได้เรียนต่อ ป ตรี
พ่อพูด ว่าส่งไม่ไหว ให้ทำงานส่งตัวเองเรียน แต่พี่สาวกับส่งเรียนจนจบป ตรี 
.
จนมาวันนี้ ทำงานเก็บเงินส่งตัวเองเรียน จนจบป ตรี กำลังจะได้เริ่มชีวิตวัยทำงานอีกครั้ง 
.
.
กลับโดนพ่อไล่ออกจากบ้าน.. เพียงเพราะแค่เราบอกเขาว่า ขอให้แฟนไปส่งเราสัมภาษณ์งาน
ทั้งๆที่ตลอดเวลา 3 ปี แฟนและพ่อแม่แฟน พยายามที่จะเข้าหาทักทาย แต่เขากลับไม่สนใจ ไม่พูดไม่ทักทายไม่คุย จนมีอะไรเราไม่อยากจะบอกให้เขารับรู้เกี่ยวกับแฟนคนนี้  

เขาถามเราว่า สรุป จะคบกับมันต่อใช่ไหม งั้นก็ไปอยู่กับผัวสุดที่รัก พ่อแม่ที่แสนดี.. ละไม่ต้องกลับมาอีก จะแต่งงานก็ไม่ต้องมาบอก
จัดการชีวิตกันเอาเอง
เขาก็ออกจากบ้านไปและปล่อยให้เราอยู่คนเดียว  โดยที่เขาทิ้งท้ายว่า กลับมาจะต้องไม่เจอ รีบออกไปตอนนี้ก็ยังทัน ซึ่งมันเป็นเวลา 6โมงเย็นลแล้ว
 เราได้แต่นั่งคิดว่า ถ้าออกไปครั้งนี้ เราจะไม่กลับมาอีก..
.
.
เราเลยตั้งคำถามกับตัวเอง ชีวิตที่ไม่มีพ่อแม่ ไม่มีบ้าน เริ่มต้นจาก 0 พวกเขาผ่านปัญหา ใช้ชีวิตที่ไม่มีครอบครัวได้ยังไง

คนที่เป็นพ่อแม่ เขาจะรู้สึกยังไงบ้าง ถ้าเกิดวันนึงเขาไม่ได้ติดต่อกับลูก