เล่าประสบการณ์

คิดว่าตัวเองเป็นคนปลอบใจคนไม่เป็นค่ะ จริง ๆ คือไม่ใช่คนพูดเก่งด้วย เวลาคนมาระบายความทุกข์ให้ฟัง ไม่ว่าจะโทรมา พิมพ์ข้อความมา ก็ไม่รู้จะต่อบทสนทนายังไง จะถามรายละเอียดเพิ่มก็กลัวไปจี้ใจดำ จะบอกให้สู้ ๆ

คือพ่อเราเป็นคนที่โมโหร้ายมาก เมื่อกี้ก็ตีนถีมลงที่หน้าอกของน้องสาว แล้วก็นำไม้หน้า 3 มาทุบหลังของน้องสาส จนน้องร้องไห้ เราก็ช่วยไม่ได้ ได้แต่อึดอัดว่าทำไมพ่อต้องทำแบบนี้ มีเรื่องไรกันก็น่าจะคุยด้วยกั

ขอเพลงเศร้าๆเพราะๆ กระแทกใจคนแอบรักคนมีเจ้าของหน่อยค่ะ ยิ่งเห็นเขาเศร้า เรายิ่งเศร้ามากกว่า คือเขามาระบายให้เราฟังว่าทะเลาะกับแฟนเขาอย่างงั้นอย่างงี้ เราก็ได้แค่พูดปลอบใจ ไม่อยากเห็นเขาเป็นทุกข์แบบน

เราขอเล่า.. เรากับน้าสาวหรือน้องสาวของแม่เราชอบมีเรื่องให้ทะเลาะกันมาตั้งแต่เด็กๆ ตีกันจนเลือดตกยางออกก็เคย และเคยทะเลาะกันหนักสุดเลยตอนเราอยู่ป6 ตีกันจนหัวแตก ยายที่เราเรียกเขาว่าแม่เพราะเขาเลี้ยงเรา

สวัสดีค่ะ วันนี้อยากมาระบายเรื่องปัญหากับแม่ตอนนี้ ต้องบอกก่อนเลยนะคะว่าเราไม่ได้อยู่กับแม่ตั้งแต่เด็กแต่พึ่งย้ายมาอยู่กับเขาพึ่งครบรอบ1ปี ช่วงแรกๆแม่ก็ปกติดี ทุกอย่างกำลังดี จนกระทั่งเราตเองขึ้นม.3 ค

สวัสดีค่ะ วันนี้อยากมาระบายนิดหน่อยค่ะ ทำงานเป็นจ้างเหมามา2เดือน เงินออกช้ามากกกก คือเข้าใจนะว่ามันต้องผ่านกระบวนการหลายอย่าง แต่ก็เกินไปไหมบางทีคือมันนานมากก แล้วช่วงนี้ติดเลือกตั้งด้วย ไม่รู้เลยว่าจ

คือเราเป็นคนที่ปลอบใครไม่เป็นค่ะ เวลามีเพื่อน หรือใครมาปรับทุกข์ หรือระบายเรื่องเศร้า ๆ กับเรา เราก็ทำได้แค่นั่งฟัง บางทีก็ พยักหน้านิดหน่อยเป็นเชิงว่าเข้าใจเพื่อนนะ เราอยากรู้ว่าเพื่อนจะรู้สึกอย่างไร

โพสนี้ขอพูดถึงหัวข้อ 'ไม่เจอกับตัว ไม่รู้หรอก' 'การเข้าใจความรู้สึกผู้อื่น' 'เข้าใจความทุกข์' เคยไหม บางคนเคยดูถูกคนอื่น พอมาเจอกับตัวเองถึงเข้าใจ เช่นตัวเอง ครอบครัว เจ็บป่วย สูญเสียคนที่รัก โดน

เรื่องมันอาจจะดูเอ๊ะหรือแปลกนิดนึงนะคะ แต่อยากมาระบายตามประสาเด็กคนนึงค่ะ สามารถแสดงความคิดเห็นหรือติเราเองได้นะคะ เกริ่นก่อนว่าปกติเราอาศัยอยู่คนเดียวที่ห้องพัก ( ที่แสงส่งมาไม่ถึงด้วยซ้ำค่ะ ) ไม่มีญ

เรารู้สึกว่าตอนนี้ เราเบื่อ โลกนี้มากๆเลย เราพยายามไม่คิดมาก พยายามออกไปเจออะไรใหม่ๆ พยาปลาปล่อยวาง พยายามมีสติให้มาก แต่ความรู้สึกของเราก็แย่ตลอด เราอยู่กับสังคมครอบครัว เราแถบทบจะไม่มีความสุข ความเป