เล่าประสบการณ์

คิดว่าตัวเองเป็นคนปลอบใจคนไม่เป็นค่ะ จริง ๆ คือไม่ใช่คนพูดเก่งด้วย เวลาคนมาระบายความทุกข์ให้ฟัง ไม่ว่าจะโทรมา พิมพ์ข้อความมา ก็ไม่รู้จะต่อบทสนทนายังไง จะถามรายละเอียดเพิ่มก็กลัวไปจี้ใจดำ จะบอกให้สู้ ๆ

คือพ่อเราเป็นคนที่โมโหร้ายมาก เมื่อกี้ก็ตีนถีมลงที่หน้าอกของน้องสาว แล้วก็นำไม้หน้า 3 มาทุบหลังของน้องสาส จนน้องร้องไห้ เราก็ช่วยไม่ได้ ได้แต่อึดอัดว่าทำไมพ่อต้องทำแบบนี้ มีเรื่องไรกันก็น่าจะคุยด้วยกั

ขอเพลงเศร้าๆเพราะๆ กระแทกใจคนแอบรักคนมีเจ้าของหน่อยค่ะ ยิ่งเห็นเขาเศร้า เรายิ่งเศร้ามากกว่า คือเขามาระบายให้เราฟังว่าทะเลาะกับแฟนเขาอย่างงั้นอย่างงี้ เราก็ได้แค่พูดปลอบใจ ไม่อยากเห็นเขาเป็นทุกข์แบบน

คือเราเพิ่งรู้จักกับเพื่อนคนนึง เป็นผู้ชาย เค้าเข้ามาทักเรา ให้เราช่วยทำการบ้านเราก็ช่วย แล้วมีครั้งนึงมันทะเลาะกับแฟน มันก็มาระบายกับเรา เราก็ปลอบพอเป็นพิธี เราพอจะรู้ว่าทะเลาะเรื่องไม่เป็นเรื่องหลาย

มาระบายความทุกข์กัน ขอพื้นที่เล็กๆตรงนี้เป็นที่ระบายใจของใครที่กำลังมีปัญหานะคะ เริ่มจากตัวเราก่อนเลย เบื่อมากรู้สึกไม่มีความสุข ทำดีไม่เคยได้ดี เจตนาดีก็โดนมองว่าคิดร้าย แย่มากเลยนะคะที่รู้สึกแบบนี้

เราเป็นโรคซึมเศร้า  บ่อยมากที่ระบาย เล่าให้เพื่อน คนรอบข้างฟัง อยากได้กำลังใจ อยากให้เค้าปลอบ แต่คำพูดที่ได้กลับยิ่งทำให้เเย่ ยิ่งกว่าเดิม  บ่อยมากที่เพื่อนบอกว่า เรื่องแค่นี้เอง ไม่เห็นเป็น

ชีวิตผมเป็นแบบนี้มาตั้งแต่สมัยมัธยมแล้ว เวลาที่เพื่อนๆมีอะไรก็ตาม จะมาระบายบ้างล่ะ ปรึกษาบ้างล่ะ เพื่อน2คนทะเลาะเด้งแชทมาหาผมรัวๆ คนนึงพูดอย่างนั้น อีกคนพูดอย่างนี้ ผมก็แค่รับฟัง ไม่ตัดสิน แต่เมื่อก่อ

สวัสดีค่ะ เรามักจะเป็นคนที่เพื่อนหลายๆคน มาระบายปัญหาหรือความทุกข์ของตัวเองให้เราฟังบ่อยๆ ค่ะ ส่วนใหญ่เราช่วยคิดวิธีแก้ปัญหาหรือปลอบใจเท่าที่นึกออก แต่พักนี้เรารู้สึกว่าเราเริ่มจะรับฟังคนอื่นไม่ไหวแล้

ไม่ว่าเราจะระวังแค่ไหน ก็จะทำผิด มีเรื่องให้แม่ด่า และเถียงกันในวันสงกรานต์ตลอด 3 วันนี้ในทุกปี เป็นแบบนี้มา 16 ปีแลเว วันนี้ตัดสินใจมาระบายใน Pantip เผื่อใครจะซ้ำเติม เพราะไม่มีอะไรให้เสียแล้ว อยากแย

คือเราเป็นคนที่ปลอบใครไม่เป็นค่ะ เวลามีเพื่อน หรือใครมาปรับทุกข์ หรือระบายเรื่องเศร้า ๆ กับเรา เราก็ทำได้แค่นั่งฟัง บางทีก็ พยักหน้านิดหน่อยเป็นเชิงว่าเข้าใจเพื่อนนะ เราอยากรู้ว่าเพื่อนจะรู้สึกอย่างไร