ตามหัวข้อข้างบนเลยค่ะ
ขอเกริ่นก่อนจะเล่านะคะ เรื่องราวนี้ ผ่านมา 1 ปีแล้ว แต่เราก็ยังคิดวนไปวนมา ไม่หลุดออกจากใจซักที เรื่องมีอยู่ว่าเมื่อก่อน เราให้เงินแม่เดือนละ 10,000 บาท น้อยไปมั้ยคะ บางเดือนแม่บอกไม่พอใช้ เราให้ไปอีก 2,000-4,000 บาท แม่อยู่คนเดียวนะ บ้านไม่ต้องเช่า ส่วนเรามีลูก 3 คน 2 คนโต อยู่กับย่าเขา เลิกกับพ่อของลูก 10 ปีแล้ว แล้วเราแต่งงานใหม่ มีลูกอีก 1 คน คือแม่ไม่ได้เลี้ยงหลาน ไม่ได้ส่งเสียหลาน เราเป็นคนส่งเองทั้งหมด
เราไม่ได้อะไรนะ เพราะมันเป็นหน้าที่ของลูก แม่มีเราคนเดียว เพราะแม่เลิกกับพ่อไปตอนเราอายุ 3 ขวบ เราจะเล่าเรื่องของเราให้ฟัง เราอยู่กับแม่จนอายุ 15 ปี เราเกเรมาก แม่เลยส่งเราไปอยู่บ้านนอกกับญาติ เราก็เกเรอีก จนอายุ 18 ปี เราท้องลูกคนแรก แม่เราก็หยุดส่งเสีย เพราะเรามีครอบครัว อันนี้เข้าใจนะ พอเราอายุ 23 ปี เราเลิกกับแฟน กลับมาอยู่กับแม่อีก เราก็หางานทำ มีงาน เงินก็ไม่ได้เยอะ ได้ 9,000 บาท ให้แม่ทุกเดือน 3,000 แทบไม่เหลือเก็บ แต่ตอนนั้นยังอยู่กับแม่เลยช่วยค่าน้ำค่าไฟ พอเราอายุ 26 แม่เราเขาเกษียณแล้ว ได้เงินค่าเกษียณได้เงินมาก้อนนึง เกือบล้านมั้ง ซึ่งเราไม่รู้หรอกว่าเท่าไหร่ แม่บอกจะเอาเงินไปปิดค่าบ้านที่ผ่อนมา เกือบ 20 กว่าปี แล้วแม่บอกไม่พอ เลยขายที่ดินที่ยายให้คนละ 5 ไร่ ขายไปอีก ได้เงินราวๆ 3 แสนกว่าบาท เราไม่เข้าใจว่าผ่อนบ้านมา 20 กว่าปี มันไม่ลดลงบ้างหรอ เราเลยออกจากบ้านไปหางานต่างประเทศทำ ส่งเงินกลับมาให้แม่ 20,000-30,000 บาททุกเดือน เราบอกแม่ตลอดเก็บเงินบ้างนะ แต่แม่ไม่เคยเก็บเลย เราอยู่ ตปท ได้ 8 เดือน เราก็กลับไทย ได้ซื้อทองให้แม่บาทนึง วันเกิดแม่ แม่ก็เอาไปจำนำ เราก็มาหางานทำอีก ได้งานเป็นเด็กเสิร์ฟ ได้ติป ได้เงินเดือน เราส่งให้แม่ 12,000-15,000 บาททุกเดือน ส่งให้บางครั้งเราแทบไม่เหลือใช้เอง แล้วแม่ชอบบ่นว่าอยากให้เราเก็บเงินไปปลูกบ้านที่บ้านนอก เราเครียดมากตอนนั้น เงินส่งให้แม่เกือบหมด แทบไม่มีกินแล้ว จะให้เราหาเงินไปปลูกบ้านอีก เครียดจนกินข้าวไม่ได้ ร้องไห้ทุกวัน จนเราต้องไปหาหมอจิตเวชอ่ะ พออาการดีขึ้น เรากลับไปทำงานเสิร์ฟอีก จนเราได้เจอกับแฟนคนปัจจุบัน และแต่งงานกัน เราก็มีลูกคนที่ 3 ออกจากงาน เพราะเลี้ยงลูก ตอนนี้เงินที่เราให้แม่เราทุกเดือน คือเงินของสามีเรา สามีไม่เคยบ่น เขาเข้าใจ เราคิดว่าโชคดีมาก ที่เขายังให้แม่เรา เราถามแม่ตลอด ว่าเงิน 10,000 บาทพอมั้ย แกบอกพอๆ แล้วช่วงที่เกิดไวรัสโควิด รัฐบาทให้เงินแม่ 3 เดือน ๆ ละ 5,000 บาท เราบอกแม่ว่า เอาเงินนั้นไปจ่ายค่าทองนะ 3 เดือนก็ได้เอาออกมาแล้ว เพราะเราให้แม่อยู่แล้วเดือนละ 10,000 ก็ได้แค่บอกอ่ะ ตอนนี้ทองก็ไม่ได้ไถ่ออกมา เราเหนื่อยใจ และน้อยใจนะ ที่เหมือนให้เท่าไหร่แม่ก็ไม่เคยพอ แถมสมบัติทุกอย่าง เราต้องสร้างเอง แม่ไม่เหลืออะไรไว้ให้เราเลย สงสารสามีที่มาเจอเรา มารับภาระแทนเรา ตอนนี้เรากำลังหาทำเลที่จะขายของอยู่ และจะเก็บเงินซื้อบ้านในอนาคต จนเราทะเลาะกับแม่ เพราะเราถามแม่ว่า แม่ไปกู้เงินจากบัตรออกมาทำไม เงินที่ให้ไม่พอใช้หรอ แกบอกไม่พอก็ต้องกดออกมา เราถามอีกว่า ไหนว่าปิดบัตรเครดิตหมดแล้วไง แกบอกอย่ามายุ่ง แค่ให้เงินก็พอ กูจะใช้อะไรไม่ต้องมาถาม คือเราแค่อยากรู้อ่ะ เราผิดหรอ ทั้งหมดที่เล่ามานี้ เราถามหน่อย เราแย่มากเลยหรอ เราควรทำไงดี ตอนนี้เราอายุ 30+แล้ว ยังไม่มีอะไรเป็นของตัวเองเลย มัวแต่ส่งเสียบุพการี จนจะไม่มีอะไรเป็นของตัวเอง เราเหนื่อยมาก พิมพ์ไปร้องไห้ไป ขอโทษถ้าอ่านวก ไปวนมา
ตอนนี้ใช้หนี้แทนแม่ไปแล้วเกือบ 40,000฿ และให้แม่ใช้ทุกเดือน แค่ลดลงมา และยังจ่ายค่าไฟให้ต่างหาก ความรู้สึกตอนนี้มันไม่เหมือนเดิม มันเหมือนเราไม่รักแม่แล้ว เราผิดมากมั้ยคะ จะกำจัดความรู้สึกนี้ยังไง เรื่องราวนี้ผ่านมา 1 ปีแล้ว เรายังคิดวนแบบนี้ตลอดเวลา ใครมีคำแนะนำบ้างคะ?
ผิดมั้ย? ที่ไม่รักแม่แล้ว
ขอเกริ่นก่อนจะเล่านะคะ เรื่องราวนี้ ผ่านมา 1 ปีแล้ว แต่เราก็ยังคิดวนไปวนมา ไม่หลุดออกจากใจซักที เรื่องมีอยู่ว่าเมื่อก่อน เราให้เงินแม่เดือนละ 10,000 บาท น้อยไปมั้ยคะ บางเดือนแม่บอกไม่พอใช้ เราให้ไปอีก 2,000-4,000 บาท แม่อยู่คนเดียวนะ บ้านไม่ต้องเช่า ส่วนเรามีลูก 3 คน 2 คนโต อยู่กับย่าเขา เลิกกับพ่อของลูก 10 ปีแล้ว แล้วเราแต่งงานใหม่ มีลูกอีก 1 คน คือแม่ไม่ได้เลี้ยงหลาน ไม่ได้ส่งเสียหลาน เราเป็นคนส่งเองทั้งหมด
เราไม่ได้อะไรนะ เพราะมันเป็นหน้าที่ของลูก แม่มีเราคนเดียว เพราะแม่เลิกกับพ่อไปตอนเราอายุ 3 ขวบ เราจะเล่าเรื่องของเราให้ฟัง เราอยู่กับแม่จนอายุ 15 ปี เราเกเรมาก แม่เลยส่งเราไปอยู่บ้านนอกกับญาติ เราก็เกเรอีก จนอายุ 18 ปี เราท้องลูกคนแรก แม่เราก็หยุดส่งเสีย เพราะเรามีครอบครัว อันนี้เข้าใจนะ พอเราอายุ 23 ปี เราเลิกกับแฟน กลับมาอยู่กับแม่อีก เราก็หางานทำ มีงาน เงินก็ไม่ได้เยอะ ได้ 9,000 บาท ให้แม่ทุกเดือน 3,000 แทบไม่เหลือเก็บ แต่ตอนนั้นยังอยู่กับแม่เลยช่วยค่าน้ำค่าไฟ พอเราอายุ 26 แม่เราเขาเกษียณแล้ว ได้เงินค่าเกษียณได้เงินมาก้อนนึง เกือบล้านมั้ง ซึ่งเราไม่รู้หรอกว่าเท่าไหร่ แม่บอกจะเอาเงินไปปิดค่าบ้านที่ผ่อนมา เกือบ 20 กว่าปี แล้วแม่บอกไม่พอ เลยขายที่ดินที่ยายให้คนละ 5 ไร่ ขายไปอีก ได้เงินราวๆ 3 แสนกว่าบาท เราไม่เข้าใจว่าผ่อนบ้านมา 20 กว่าปี มันไม่ลดลงบ้างหรอ เราเลยออกจากบ้านไปหางานต่างประเทศทำ ส่งเงินกลับมาให้แม่ 20,000-30,000 บาททุกเดือน เราบอกแม่ตลอดเก็บเงินบ้างนะ แต่แม่ไม่เคยเก็บเลย เราอยู่ ตปท ได้ 8 เดือน เราก็กลับไทย ได้ซื้อทองให้แม่บาทนึง วันเกิดแม่ แม่ก็เอาไปจำนำ เราก็มาหางานทำอีก ได้งานเป็นเด็กเสิร์ฟ ได้ติป ได้เงินเดือน เราส่งให้แม่ 12,000-15,000 บาททุกเดือน ส่งให้บางครั้งเราแทบไม่เหลือใช้เอง แล้วแม่ชอบบ่นว่าอยากให้เราเก็บเงินไปปลูกบ้านที่บ้านนอก เราเครียดมากตอนนั้น เงินส่งให้แม่เกือบหมด แทบไม่มีกินแล้ว จะให้เราหาเงินไปปลูกบ้านอีก เครียดจนกินข้าวไม่ได้ ร้องไห้ทุกวัน จนเราต้องไปหาหมอจิตเวชอ่ะ พออาการดีขึ้น เรากลับไปทำงานเสิร์ฟอีก จนเราได้เจอกับแฟนคนปัจจุบัน และแต่งงานกัน เราก็มีลูกคนที่ 3 ออกจากงาน เพราะเลี้ยงลูก ตอนนี้เงินที่เราให้แม่เราทุกเดือน คือเงินของสามีเรา สามีไม่เคยบ่น เขาเข้าใจ เราคิดว่าโชคดีมาก ที่เขายังให้แม่เรา เราถามแม่ตลอด ว่าเงิน 10,000 บาทพอมั้ย แกบอกพอๆ แล้วช่วงที่เกิดไวรัสโควิด รัฐบาทให้เงินแม่ 3 เดือน ๆ ละ 5,000 บาท เราบอกแม่ว่า เอาเงินนั้นไปจ่ายค่าทองนะ 3 เดือนก็ได้เอาออกมาแล้ว เพราะเราให้แม่อยู่แล้วเดือนละ 10,000 ก็ได้แค่บอกอ่ะ ตอนนี้ทองก็ไม่ได้ไถ่ออกมา เราเหนื่อยใจ และน้อยใจนะ ที่เหมือนให้เท่าไหร่แม่ก็ไม่เคยพอ แถมสมบัติทุกอย่าง เราต้องสร้างเอง แม่ไม่เหลืออะไรไว้ให้เราเลย สงสารสามีที่มาเจอเรา มารับภาระแทนเรา ตอนนี้เรากำลังหาทำเลที่จะขายของอยู่ และจะเก็บเงินซื้อบ้านในอนาคต จนเราทะเลาะกับแม่ เพราะเราถามแม่ว่า แม่ไปกู้เงินจากบัตรออกมาทำไม เงินที่ให้ไม่พอใช้หรอ แกบอกไม่พอก็ต้องกดออกมา เราถามอีกว่า ไหนว่าปิดบัตรเครดิตหมดแล้วไง แกบอกอย่ามายุ่ง แค่ให้เงินก็พอ กูจะใช้อะไรไม่ต้องมาถาม คือเราแค่อยากรู้อ่ะ เราผิดหรอ ทั้งหมดที่เล่ามานี้ เราถามหน่อย เราแย่มากเลยหรอ เราควรทำไงดี ตอนนี้เราอายุ 30+แล้ว ยังไม่มีอะไรเป็นของตัวเองเลย มัวแต่ส่งเสียบุพการี จนจะไม่มีอะไรเป็นของตัวเอง เราเหนื่อยมาก พิมพ์ไปร้องไห้ไป ขอโทษถ้าอ่านวก ไปวนมา
ตอนนี้ใช้หนี้แทนแม่ไปแล้วเกือบ 40,000฿ และให้แม่ใช้ทุกเดือน แค่ลดลงมา และยังจ่ายค่าไฟให้ต่างหาก ความรู้สึกตอนนี้มันไม่เหมือนเดิม มันเหมือนเราไม่รักแม่แล้ว เราผิดมากมั้ยคะ จะกำจัดความรู้สึกนี้ยังไง เรื่องราวนี้ผ่านมา 1 ปีแล้ว เรายังคิดวนแบบนี้ตลอดเวลา ใครมีคำแนะนำบ้างคะ?