ว่าด้วยเรื่องของเราตอนเด็กๆนะคะย่าของเรา(แม่ของพ่อ)เนี่ยเค้าไม่ชอบเเม่ของเราค่ะเค้ากลั่นแกล้วอม่เราสารพัดจนมีวันหนึ่งเรานอนหลับ(ตอนนั้นเราไม่แน่ใจนะคะว่าเราถึงขวบหนึ่งรึยังแต่เราเด็กสุดๆแบบทารกเลยล่ะค่ะ)แล้วแม่ก็ไปกินก๋วยเตี๋ยวกับพ่อที่ร้านแถวบ้านแม่กลับมาแล้วไม่เจอเราแม่เดินหาเราละมาเจอเราอยู่ในย่าเป็นเอาเราไปไว้ในถังขยะคือตอนที่เราได้ยินที่แม่เล่าเรารู้สึกแบบเห้ยยทำไมเรื่องแบบนี้มันจะเกิดขึ้นกับคนอย่างเรา เราแบบเสียความรู้สึกมากเลยค่ะ ทำไมย่าเค้าถึงทำกับเด็กที่พึ่งลืมตาดูโลกได้ขนาดนี้ เค้ายังมีความเป็นคนอยู่รึเปล่า
แม่เล่าเรื่องนี้ให้เราฟังตอนเราอยู่ป.2ค่ะจนนี้เราก็โตแล้วแต่เราก็ยังคงไม่โอเครกับย่า พอเราอายุ9ปีย่าคนนั้นเค้าก็โทรมาหาแม่เราแล้วบอกขอโทษกับสิ่งที่ทำลงไปเราก็ได้แต่บอกไปว่าค่ะไม่เป็นไรย่าแต่ในใจเราเกลียดเค้าเลยค่ะ จนถึงคอนนี้เราก็ยังไม่โอกับเค้าค่ะต้อให้แม่ของเราจะบอกว่าชั่งมันเหอะลูกเรื่องมันผ่านมาแล้วแต่สำหรับเรามันยังตราตรึงอยู่ในใจเราตลอดเลยค่ะ
เราเลยอยากรู้ว่าเราควรปล่อยผ่านมันไปรึเราควรไม่ชอบเค้าต่อไปดีคะ
เราควรเกลียด "ย่า"ต่อไปมั้ยคะ
แม่เล่าเรื่องนี้ให้เราฟังตอนเราอยู่ป.2ค่ะจนนี้เราก็โตแล้วแต่เราก็ยังคงไม่โอเครกับย่า พอเราอายุ9ปีย่าคนนั้นเค้าก็โทรมาหาแม่เราแล้วบอกขอโทษกับสิ่งที่ทำลงไปเราก็ได้แต่บอกไปว่าค่ะไม่เป็นไรย่าแต่ในใจเราเกลียดเค้าเลยค่ะ จนถึงคอนนี้เราก็ยังไม่โอกับเค้าค่ะต้อให้แม่ของเราจะบอกว่าชั่งมันเหอะลูกเรื่องมันผ่านมาแล้วแต่สำหรับเรามันยังตราตรึงอยู่ในใจเราตลอดเลยค่ะ
เราเลยอยากรู้ว่าเราควรปล่อยผ่านมันไปรึเราควรไม่ชอบเค้าต่อไปดีคะ