หัวข้ออาจจะฟังดูตลกนะคะ แต่มันทำให้เรานอนไม่หลับเลย มันเกิดจากความกลัว
เริ่มเรื่องตั้งแต่เด็กจำความได้ก็น่าจะช่วงอนุบาลเวลาที่ปิดเทอมเด็กทั่วไปก็จะอยู่บ้านพ่อแม่พาไปเที่ยว แต่ไม่ใช่กับเรา เราจะไปอยู่วัด วัดที่มีความเจริญเนื่องจากอยู่เขตติดต่อกับสถานที่ท่องเที่ยว ย่า ป้า หลวงลุง น้า บวชพระและชีที่วัดแห่งนี้ ทำให้เราทุกๆของการปิดเทอมเราจะมาอยู่วัดแห่งนี้ คอยข่วยเหลือนุ้นนี่นั่นเท่าที่ทำได้ เป็นแบบนี้จนถึงประมาณ ป.4 ขึ้น ป.5 ในทุกเช้าตี5และ6โมงเย็นจะมีการรวมตัวของพระ-ชีเพื่อมาสวดมนต์ที่ศาลา ซึ่งเราก็จะตามมาด้วย
การที่เราคลุกคลีอยู่กับวัดทำให้เราได้เข้าใจถึงศาสนา การเอื้อเฟื้อเผื่อแผ่ หรือการตาย
เราจะบอกอีกอย่างว่าที่บ้านตอนเราเด็กๆที่บ้านลำบากมากแต่เราไม่เคยได้สัมผัสเพราะตอนเด็กก็สนแต่เรืรองสนุกสนาน พอปิดเทอมก็ต้องไปอยู่กับป้าที่วัด เราเป็นคนเดียวในบ้านที่ตั้งแต่เด็กไม่เคยต้องพบเจอกับเรื่องลำบาก ไม่ว่าจะขออะไรหรือต้องการทำอะไรป๊ากับแม่จะคอยซัพพอร์ตอยู่ตลอด
สุดท้ายที่อยากจะสื่อคือตอนนี้เราอายุเข้า 21 ที่บอกเพราะว่าเราได้มานั่งคำนวนอายุคนในบ้าน แล้วเราได้ย้อนคิด ป๊าก็จะ 60 เริ่มทำงานหาเงินเองตั้งแต่
อายุเพียง 17 ปีแม่อายุเข้า50 เริ่มทำงานตั้งแต่ 19 คือมันอาจดูว่าไม่เยอะของคนอื่น แต่สำหรับเรา ความที่ป๊ากับแม่ซัพพอร์ตมาตลอดเราจึงไม่เก่งการเผชิญหน้ากับโลกภายนอก เพราะความที่เขาทั้งคู้ได้เรียนน้อยจึงอยากส่งเราเรียนสูงๆแต่กลับกัน ทุกวันนี้อายุน้อยเขาก็เริ่มทำนุ้นนี่แล้วรวยเลี้ยงพ่อแม่ได้ สิ่งรอบข้างทำให้เราเริ่มไม่มีความคิดอยากเรียน แต่กลับกันเราอยากรีบทำงานเพื่อหาเงินมาเลี้ยงทั้งสองท่าน ไม่อยากให้ต้องลำบากอีกแล้ว แต่ทาานทั้งสองอบากเห็นเราเรียนมากกว่า มันทำให้เราเกิดความกดดันกับตัวเองมาก เนื่องจากบ้านเราทำงานเกี่ยวกับสารเคมี ป๊ากับแม่จึงป่วยบ่อย เรากลัวแค่ว่าเขาจะไปก่อนที่เราจะประสบความสำเร็จ กลัวว่าวันนึงจะไม่มีเขาอยู่ เราแค่อยากเห็นเขาสบายบ้าง เเต่ความอ่อนต่อโลกภายนอกของเรา ก็ทำให้เขากลัวว่าถ้าเราออกนอกขอบที่เขาวางเเพลนให้เขาก็กลัวเราล้มเหลว เราควรทำอย่างไรกับความรู้สึกนี้ การที่เราตายก่อนเขา เราไม่กลัวเลยแต่แค่ขอให้เราประสบความสำเร็จมีทุกอย่างจนป๊ากับแม่เลิกทำงาน อยู่ให้เห็นถึงความสำเร็จของเรา เราจะหายห่วงมากเลย
ปล.บ้านเรามี 4 คน ป๊า แม่ พี่ชาย และเรา พี่เราไปต่างประเทศตอนเราประมาณอายุ 15 ช่วยนั้นเริ่มมีนายคนปัจจุบันเข้ามาทำให้เศรษฐกิจแย่ เราก็โตพอจะเห็นหรือเดาอะไรได้หลายอย่างว่าป๊ากับแม่เรามีปัญหา จนถึงทุกวันนี้รัฐบาลสมัยอายุ 15-21 ปี คนดูแลก็ยังเป็น ต.คนเดิม เราจึงมีความกดดันเป็นอย่างมาก หากวันไหนที่จะนอนแล้วมันคิดเรื่องนี้ที่ไรก็จะร้องไห้และนอนไม่หลับ
ทำยังไงจะเลิกคิดมากเรื่องกลัวพ่อกับแม่จะไม่อยู่กับเรา