ป้าเอาเราไปพูดกับญาติ ว่าป้ากับแม่ส่งเราเรียนจนจบปริญญาโท แล้วเราก็เนรคุณ ... แต่ในความเป็นจริงแล้ว ตอนป.ตรี เราได้ทุนเรียนฟรี ตอนป.โท ป้าบอกให้เราไปสมัครเรียนจะจ่ายให้ แต่ป้าให้เงินมา 40,000 จากนั้นบอกว่าไม่สะดวกแล้ว ให้หาเอาเอง แต่เราเรียนมา 1 เทอมแล้ว ไม่อยากออกกลางอากาศ จึงออกค่าเทอมที่เหลือ 300,000 เอง ด้วยทำงานส่งตัวเองเรียน (แฟนช่วย30%)
เขามีบุญคุณกับเราจริงๆ แต่ช่วงที่เราเรียนโท แม่ขายบ้านขายรถ เอาเงินไปให้ผู้ชายคนนั้นลงทุน โดยที่ป้าสนับสนุนให้ขาย (ไม่รู้ว่าแม่พูดกับป้ายังไง) ทำให้เราต้องออกมาเร่ร่อนนอกบ้านและส่งตัวเองเรียนจนจบ เราไม่ติดต่อคนที่บ้านเลย 1-2 ปี และไม่มีใครสนใจว่าเราจะอยู่ยังไง เราเรียนไปด้วย ทำงานประจำไปด้วย ทำธุรกิจกับแฟน โดนซัพพลายเออร์ คู่แข่งบีบทุกทาง เราไม่เคยนอนหลับเต็มตา สมองคิดเรื่องเงิน ต้องสู้อยู่ตลอดเพราะไม่มีพ่อแม่คอยซัพพอร์ต (พ่อเลิกกับแม่ไป ฐานะค่อนข้างลำบากเพราะออกไปแต่ตัว ทรัพย์สิน บ้าน รถ ยกให้แม่หมด จึงไม่มีเงินมาซัพพอร์ตเรา) พอเราเรียนจบออกรถ ป้าก็เริ่มมาขอเงินเล่นหวยวันละ 4-5 พัน ส่วนแม่ก็ยังคงเลี้ยงผู้ชายคนนั้น ขอเงินเราเอาไปผ่อนรถให้ผู้ชายคนนั้น ทุกคนทำเหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้น ทั้งๆที่ผ่านมา เราลำบากมาก ทั้งกายและใจ
ช่วงหลังเราจึงเลือกที่จะไม่ให้เงินใคร อ้างไปว่าเราต้องผ่อนรถ เพราะเขาไม่ได้เจ็บป่วย แต่เอาเงินที่เราหามาได้อย่างยากลำบากไปเล่นหวย เลี้ยงผู้ชาย และได้ข่าวว่าแม่เราออกเงินดูแลทางครอบครัวผู้ชายคนนั้นด้วย
เรานอนไม่หลับมาหลายคืน ความกตัญญูวัดจากอะไร วัดจากการที่เราไม่ให้เงินไปเล่นหวย เลี้ยงผู้ชายใช่ไหม เราท้อกับชีวิตมากจริงๆ ไหนจะเรื่องงาน เรื่องสุขภาพที่แย่ของตัวเองแล้ว คนในครอบครัวก็ไม่เคยเห็นใจเราเลย ในวงตระกูลตอนนี้เราเป็นคนแรกของตระกูลที่เรียนจบสูงที่สุด และในขณะเดียวกันก็เป็นคนที่เนรคุณที่สุดในตระกูล
รู้สึกผิดหวัง และใจสลายในเวลาเดียวกัน ทุกครั้งที่ผู้ใหญ่ในที่ทำงาน หรือลูกค้า พูดกับเราว่า “อายุแค่นี้เรียนจบป.โท แล้ว พ่อแม่คงภูมิใจน่าดูเลย ” ใครจะรู้ว่าเบื้องหลังจริงๆแล้วไม่มีใครยินดีกับเราเลย
แม้กระทั่งวันที่รับปริญญา ยังมีแค่แฟนที่มายินดีกับเรา
จากเด็กที่ส่งตัวเองเรียนจบโท แต่วันนี้กลับถูกมองว่าเป็นคนเนรคุณ... ควรจัดการความรู้สึกนี้ยังไงดี?
เขามีบุญคุณกับเราจริงๆ แต่ช่วงที่เราเรียนโท แม่ขายบ้านขายรถ เอาเงินไปให้ผู้ชายคนนั้นลงทุน โดยที่ป้าสนับสนุนให้ขาย (ไม่รู้ว่าแม่พูดกับป้ายังไง) ทำให้เราต้องออกมาเร่ร่อนนอกบ้านและส่งตัวเองเรียนจนจบ เราไม่ติดต่อคนที่บ้านเลย 1-2 ปี และไม่มีใครสนใจว่าเราจะอยู่ยังไง เราเรียนไปด้วย ทำงานประจำไปด้วย ทำธุรกิจกับแฟน โดนซัพพลายเออร์ คู่แข่งบีบทุกทาง เราไม่เคยนอนหลับเต็มตา สมองคิดเรื่องเงิน ต้องสู้อยู่ตลอดเพราะไม่มีพ่อแม่คอยซัพพอร์ต (พ่อเลิกกับแม่ไป ฐานะค่อนข้างลำบากเพราะออกไปแต่ตัว ทรัพย์สิน บ้าน รถ ยกให้แม่หมด จึงไม่มีเงินมาซัพพอร์ตเรา) พอเราเรียนจบออกรถ ป้าก็เริ่มมาขอเงินเล่นหวยวันละ 4-5 พัน ส่วนแม่ก็ยังคงเลี้ยงผู้ชายคนนั้น ขอเงินเราเอาไปผ่อนรถให้ผู้ชายคนนั้น ทุกคนทำเหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้น ทั้งๆที่ผ่านมา เราลำบากมาก ทั้งกายและใจ
ช่วงหลังเราจึงเลือกที่จะไม่ให้เงินใคร อ้างไปว่าเราต้องผ่อนรถ เพราะเขาไม่ได้เจ็บป่วย แต่เอาเงินที่เราหามาได้อย่างยากลำบากไปเล่นหวย เลี้ยงผู้ชาย และได้ข่าวว่าแม่เราออกเงินดูแลทางครอบครัวผู้ชายคนนั้นด้วย
เรานอนไม่หลับมาหลายคืน ความกตัญญูวัดจากอะไร วัดจากการที่เราไม่ให้เงินไปเล่นหวย เลี้ยงผู้ชายใช่ไหม เราท้อกับชีวิตมากจริงๆ ไหนจะเรื่องงาน เรื่องสุขภาพที่แย่ของตัวเองแล้ว คนในครอบครัวก็ไม่เคยเห็นใจเราเลย ในวงตระกูลตอนนี้เราเป็นคนแรกของตระกูลที่เรียนจบสูงที่สุด และในขณะเดียวกันก็เป็นคนที่เนรคุณที่สุดในตระกูล
รู้สึกผิดหวัง และใจสลายในเวลาเดียวกัน ทุกครั้งที่ผู้ใหญ่ในที่ทำงาน หรือลูกค้า พูดกับเราว่า “อายุแค่นี้เรียนจบป.โท แล้ว พ่อแม่คงภูมิใจน่าดูเลย ” ใครจะรู้ว่าเบื้องหลังจริงๆแล้วไม่มีใครยินดีกับเราเลย
แม้กระทั่งวันที่รับปริญญา ยังมีแค่แฟนที่มายินดีกับเรา