แชร์ประสบการณ์ 4 เดือน หลังจากลาออก ทิ้งเงินเดือน 6 หลัก ออกมาตามฝัน ทำช่อง Youtube ท่องเที่ยวกึ่งสารคดี

สวัสดีครับ กระทู้นี้ไม่ได้มาปั่นแต่อย่างใด ..

แต่อยากจะมาแชร์ประสบการณ์ การตัดสินใจครั้งโคตรใหญ่ของตัวเอง เพื่อตามหาสิ่งที่ตัวเองอยากเป็น และอยากทำจริงๆ ในชีวิต ก่อนจะหมดแรงทำ

เกริ่นนำ.. 

ผมเป็นเด็กต่างจังหวัดคนนึง ที่ฐานะไม่รวย ไม่กลาง แต่ก็ไม่ถึงกับยากจน .. ณ ช่วงชีวิตนึง ที่บ้านผมมีปัญหา.. บ้านและที่ดินที่เคยมี ถูกขายใช้หนี้ไปเกือบหมด

ผมต้องเริ่มหางานพิเศษทำ ตั้งแต่ช่วงเรียน ปวส. .. ในช่วงเรียนปริญาตรี ผมต้องกู้เงิน กยศ. และทำงาน Part Time ทุกเย็น กลับถึงห้องเกือบเที่ยงคืนทุกวัน.. เพื่อส่งตัวเองเรียน .. ในบางช่วง ผมมีเงินกินข้าวแค่วันละ 20 - 50 บาท..  หรือบางวันไม่มีเงินกินข้าวเลย.. แต่ถ้าเทียบกับคนที่ลำบากกว่านี้ ผมก็ยังถือว่าดีกว่ามาก

แม่ผมเสียตอนผมอยู่ ประถม 4, ปู่เสียตอน เรียนปริญาตรี ปี 1, พ่อตอนเรียนจบปริญญาตรี ยังไม่ทันได้รับปริญญา, ย่าก็เสียหลังจากพ่อไม่นาน … ดังนั้นผมแทบจะใช้ชีวิตคนเดียวมาโดยตลอด..

เส้นทาง.. 

ผมเป็นคนที่ชอบศิลปะมาตั้งแต่เด็ก.. แต่เส้นทางที่เรียนมาย้อนแย้งกันโดยสิ้นเชิง เพราะเรียน ปวช. สายช่าง Electronic แล้วมาก็เปลี่ยนผันมาเรียนสาย Programmer ตอน ปวส. จนถึงปริญญาตรี .. หลังจากนั้นก็ทำงานเป็น Developer อยู่ในกรุงเทพฯ มาโดยตลอด.. ไต่เต้ามาเรื่อยๆ จนตำแหน่งงานท้ายสุดคือ ผู้บริหารระดับกลางๆ ในบริษัทแห่งหนึ่ง.. เงินเดือนสุดท้ายที่ได้คือ 6 หลักนิดๆ

ด้วยความที่เคยเหน็ดเหนื่อยในช่วงวัยรุ่น และกลัวจะต้องกลับไปจุดนั้นอีก.. ผมจึงค่อนข้างบ้างาน พยายามรับผิดชอบงาน และทีมที่ดูแลให้ดีที่สุด .. จนผมมีความเครียดสะสม, ทำงานจนดึก, พักผ่อนน้อย, วันหยุดก็เกร็งไปหมด ต้องคอย Online ตลอด, เทนัดที่รับปากไว้มากมาย เพียงเพราะกลัวงานจะมีปัญหา หรืออยู่ช่วยไม่ได้ .. เนื่องจากงานที่ผมรับผิดชอบคือ งาน Website / Online + phone Shopping และดูแลงานที่เป็น Online เกือบทั้งหมด .. ดังนั้นทุกนาทีคือเงินของบริษัท .. รวมถึงปัญหาภายใน Office ที่กวนใจหลายๆ อย่าง .. ผสมรวมกันไปมา.. จนสุดท้าย ผมรู้สึก Burnout และเข้าใกล้ขั้นซึมเศร้าไปทุกที
เอาจริงๆ คงเป็นเพราะผมจัดการมันไม่ดีเอง.. เพราะถ้าผมปรับวิธี หาทางจัดการกับงาน กับความคิดมันให้เรียบร้อย ผมก็คงไม่รู้สึก Burnout อย่างที่เป็น

แต่ถึงอย่างงั้น ผมก็ลองมานั่งทบทวนตัวเองอย่างจริงจังว่า.. ด้วย วัย 41 ปีนี้ เวลาที่เหลือของชีวิต ผมเห็นภาพตัวเองเป็นอะไรในอนาคต.. 

ด้วยส่วนประกอบหลายๆอย่างของผม.. ที่ชอบศิลปะ ชอบดูสารคดี ชอบธรรมชาติ ชอบความเรียบง่าย ชอบงานอาสาช่วยเหลือคน ชอบความลุย ไม่ชอบการอยู่กับที่ ชอบการ Backpack ไปเที่ยวคนเดียวมาก็เยอะ 

ผมไม่เห็นภาพตัวเองเป็นผู้บริหารใหญ่โตในบริษัท เงินเดือนสูงๆ มีบ้านหลังใหญ่โตหรูๆ เลย 

ผมเห็นแต่ตัวเองเป็น.. "นักเดินทางคนหนึ่ง" ที่ไม่จำเป็นต้องมีเงินมากมาย เพียงแค่เลี้ยงชีพได้ ไม่ขัดสน..  แบกเป้ 1 ใบ เดินทางไปเรื่อยๆ ไปตามที่ต่างๆ ไปเจอเรื่องราว รู้จักผู้คน เรียนรู้วัฒนธรรม วิถีชีวิต นอนในเต๊นท์, Homestay, Hostel ทำงานอาสา ช่วยเหลือผู้คน ชุมชน ตามโอกาส, ช่วยส่งเสริมการอนุรักษ์ธรรมชาติ.. และใช้ชีวิตแบบง่ายๆ มีบ้านเล็กๆ อยู่ท่ามกลางต้นไม้ที่ร่มรื่นซักหลัง ปลูกผัก ปลูกต้นไม้เยอะๆ ..  ผมเห็นตัวเองเพียงเท่านั้น

แสดงความคิดเห็น
โปรดศึกษาและยอมรับนโยบายข้อมูลส่วนบุคคลก่อนเริ่มใช้งาน อ่านเพิ่มเติมได้ที่นี่