อยากหายไป

เราอายุ21คืองานบ้านทุกอย่างเราเองทั้งหมดเลยดราก้ทำงานด้วยแต่เหมือนไม่เคยดีในสายตาพ่อเลยไม่รู้ว่าทำไรผิดแค่อยู่เฉยๆเราก็โดนด่าหาเรื่องมาด่าสารพัดใช้คำพูดแรงๆด่ามัน เป็นแบบนี้มานานแล้วบอกให้เราไปตายบ้าง

ทำไงให้เเม่คิดว่าเราเป็นคนบ้าง มีหัวใจมีความรู้สึก ทำไงถึงจะให้เค้าได้รับรู้ เเม่บอกเสมอว่า"กูรู้ว่าพวกไม่รักกู เวลากูไปไหน หรือทำอะไร กูก็นึกถึงพวกตลอด ไม่คิดบ้างหรอว่ากูจะเสียใจ" ถ้าเป็นตอ

10/05/65 ตอนเย็นหนูกลับจากทำงาน กลับมาแฟนหนูไม่ทำอะไรเลย หนูล้างจาน สอนการบ้านลูก หนูให้แฟนไปซื้อยาคุม และส้มตำ ก่อนออกจากบ้านแฟนแกล้งลูกจนร้อง แล้วขู่สั่งลูกอย่ามอง

เช้านี้..ตื่นมาพบว่าแม่ของเรา (อายุเข้าสู่ 75 ปี) เริ่มมีอาการอ่อนแรงอย่างเห็นได้ชัด แต่ยังมีแก่ใจลุกขึ้นมาทำกับข้าวให้ลูกกิน ซึ่งเราเคยบอกให้นอนพักให้เต็มที่และไม่ต้องเป็นห่วงเรื่องอาหารการกินใดใด เร

คือตอนนี้ผมเรียนปีสุดท้ายเเล้วเเต่เครียดมากๆ ที่บ้านเอาเเต่ถามตอนไหนจะจบจบเเล้วจะไปเป็นราชการไหม จบเเล้วมาหาเงินให้พ่อใช้ละดูเเลคนนั้นคนนี้บ้างละ คือดูเเลอะใครๆเค้าก็ดูเเลอยู่ครับเเต่ไม่ใช่มาหุนย์ยนหา

เราสงสารแฟนจัง ต้องมาเจอครอบครัวที่ไม่ชอบแฟนเราแต่ทำไงได้อะ เรารักแฟนของเรามากๆ เราไม่อยากเห็นเค้าร้องไห้ ไม่อยากเห็นเขาเสียใจ แฟนของเราเป็นคนดี แต่ทำไมคนอื่นกลับมองไม่เห็น แต

สวัสดีครับผมอยากจะขอความคิดเห็นทุกคนหน่อยครับสำหรับเรื่องนี้ผมอยู่ ม.6 ตรงๆเลยนะครับคือมันเหมือนวงเวียนที่ผมเห็นมาคือเกิดมาเรียนอนุบาลแล้วก็ต้องไปต่อประถมศึกษาแล้วก็ไป ม.ต้น แล้วก็จะมีไป ปวชหรือ ม.ปลา