คือผมพึ่งจบม.3 พี่ชายผม3คนผมคนสุดท้อง พี่คนโตสุดมีงานทำเเล้วเเต่ชีวิตไม่ไปไหนเลยครับเสื้อผ้ายังถอดทิ้งโยนๆให้เเม่กับผมเก็บเลยครับวนๆซ้ำๆ พี่ชายรองจากคนโตก็เรียนไม่จบไม่มีงานทำนอนอยู่บ้านส่วนพี่คนที่3ก็เรียนอยู่ครับ คือครอบครัวผมค่ิ่อนข้างจะพึ่งผมครับผมน้องคนเล็กสุดเวลามีอะไรเเม่ออกไปทำงานเเม่ก็จะให้ผมทำอะไรต่างๆในบ้านครับไม่ค่อยบอกพี่ๆผมให้ทำเพราะเขารู้ว่าบอกไปก็ไม่ทำเเถมจะใช้ผมอีก เข้าเรื่องเลยครับ พี่ชายคนที่เรียนไม่จบก็เซ้เพลครับ ทหารก็ไม่ได้ไปขึ้นทะเบียนผมถามเขาก็เปลี่ยนเรื่องครับ ค่อนไปทางถ่วงมากกว่ามีประโยชน์ครับ คือพี่ชายผมทุกคนเหมือนกันหมดเลยครับกินไม่เก็บเสื้อผ้าโยนๆผมก็เก็บให้บ้านผมก็เก็บให้ไปบางครั้งกลับมาจากเรียนกลับมาจากเตะบอลเหนื่อยๆเห็นบ้านรกๆที่เราต้องเก็บมันก็ท้อครับ ผมอาจจะดูเด็กไปยังไม่เจออะไรที่มันมากกว่านี้ด้วยเเหละมั้งครับที่ดินก็โดนยึดบ้านก็ไม่มีต้องเช่าเอา บางครั้งผมก็คิดนะครับถ้าโตไปอยากซื้อบ้านให้พ่อกับเเม่เเล้วผมเเต่บางครั้งก็คิดว่าถ้าพี่ๆช่วยกันคงมีนานเเล้วผมท้อมากเวลาครอบครัวทะเลาะกันส่วนใหญ่จะทะเลาะกับพี่คนที่เรียนไม่จบครับเวลาทะเลาะเขาก็จะด่าเเม่ครับ ผมรู้สึกผมเป็นควาหวังเลยครับเเตกต่างจากพี่คนอื่นๆ ผมเป็นคนที่มีเพื่อนนะครับไม่ค่อยตั้งใจเรียนเเต่ไม่ถึงกับเกเรนะครับไม่ติด0เลยชีวิตนี้เเต่เวลามีอะไรเขาก็จะบอกผม ผมควรทำยังไงดีครับควรให้ชีวิตเดินไปตามโชคชะตาหรือควรทำยังไงครับ ถ้าผมเล่าไม่รู้เรื่องขอโทษนะครับเพราะผมค่อนข้างรนครับเวลาพูดออกจากใจมันจะติดๆขัดๆงงๆครับ ผมควรทำยังไงหรือมันพึ่งเริ่มต้นหรือผมยังเด็กเกินกว่าจะเข้าใจอะไรหลายอย่าง ขอบคุณที่มาอ่านครับ
รู้สึกเป็นความหวังพ่อกับเเม่