สุดยอดความคิดเห็น
ความคิดเห็นที่ 7
ตอนนี้ผมคิดแค่ว่าจะเรียนให้จบและกู้เงินไปโยนใส่หน้าแม่สัก2ล้าน จะได้หมดสิ้นบุญคุณกันสักที
=====>>>>
บอกเลยว่าหนี้จะไม่จบ แม่จะหาหนี้ใหม่มาให้คุณแก้เรื่อยไป
คุณไม่ต้องไปรับผิดชอบอะไรกับหนี้ของแม่ อย่ากระโดดลงน้ำไปช่วยคนที่กำลังจมน้ำ อนาคตคุณจะหมด เสียโอกาส ไปซะเปล่า ๆ
ถ้าเขาบริหารเงินไม่เป็นมันแก้ไม่ได้ ก็ต้องไปกู้มาใหม่เป็นดินพอกหางหมูวนไป
คุณต้องระมัดระวังในการก่อหนี้ให้มาก ๆ หลายคนหมดอนาคตเพราะใช้บัตรเครดิต บัตรกดเงินสด
พอเจ้าหนี้โทรมาทวงรู้ที่อยู่ก็ต้องออกจากงานประจำ (งานบริษัททั่วไปจะทำไม่ได้อีกต่อไป พอคุณเข้าทำงานบริษัทต้องส่งข้อมูลไปที่ประกันสังคมเขาก็รู้ทันทีคุณอยู่ที่ไหน) ทำให้หมดโอกาสพัฒนาตนเอง ต้องไปเป็นลูกจ้างร้านเล็ก ร้านน้อย ไปค้าขาย ซึ่งการไปค้าขายกว่าจะฝ่าฟันจนถึงจุดที่ดีมันยากมาก ๆ
ถ้าทำงานได้มีเงินเดือนคุณเเบ่งเงินส่งให้ใช้เดือนละกี่พันก็ส่งไป แต่เรื่องหนี้ไม่ต้องไปใช้แทน ต้องใจแข็ง ไม่อย่างนั้นคุณติดร่างแหไปด้วย ทีนี้ตายกันหมดทุกคนเลย
เราเคยนั่งนึกว่าทำไมเวลาที่เราพูดคุยกับแม่แล้วต้องรู้สึกเครียดตลอดเวลา ผิดกับเวลาที่เราพูดคุยกับญาติ ๆ ทำไม ๆ ถึงมีนิสัยปิดกั้นตัวเองจากคนอื่น ผลก็มาจากการปัญหาครอบครัวในวัยเด็กไม่ต่างจากของคุณ พ่อแม่ใช้อารมณ์ ทะเลาะ3 บ้าน 8 บ้านได้ยิน ทำร้ายร่างกายกัน ครอบครัวไม่อบอุ่น พ่อที่เห็นแก่ตัวชอบไปเที่ยวผู้หญิงพ่อไม่สนใจครอบครัว พ่อไม่อยากกลับบ้านฯลฯ
เราไม่ไปเผาพ่อ ตอนนี้เหลือแม่ ก็แบ่งเงินให้ใช้เป็นรายปีให้แกไปบริหารเงินเอง ลงทุนทำร้านให้แกบริหารเก็บกินค่าเช่า ดีอย่างแกไม่มีหนี้สิน
=====>>>>
บอกเลยว่าหนี้จะไม่จบ แม่จะหาหนี้ใหม่มาให้คุณแก้เรื่อยไป
คุณไม่ต้องไปรับผิดชอบอะไรกับหนี้ของแม่ อย่ากระโดดลงน้ำไปช่วยคนที่กำลังจมน้ำ อนาคตคุณจะหมด เสียโอกาส ไปซะเปล่า ๆ
ถ้าเขาบริหารเงินไม่เป็นมันแก้ไม่ได้ ก็ต้องไปกู้มาใหม่เป็นดินพอกหางหมูวนไป
คุณต้องระมัดระวังในการก่อหนี้ให้มาก ๆ หลายคนหมดอนาคตเพราะใช้บัตรเครดิต บัตรกดเงินสด
พอเจ้าหนี้โทรมาทวงรู้ที่อยู่ก็ต้องออกจากงานประจำ (งานบริษัททั่วไปจะทำไม่ได้อีกต่อไป พอคุณเข้าทำงานบริษัทต้องส่งข้อมูลไปที่ประกันสังคมเขาก็รู้ทันทีคุณอยู่ที่ไหน) ทำให้หมดโอกาสพัฒนาตนเอง ต้องไปเป็นลูกจ้างร้านเล็ก ร้านน้อย ไปค้าขาย ซึ่งการไปค้าขายกว่าจะฝ่าฟันจนถึงจุดที่ดีมันยากมาก ๆ
ถ้าทำงานได้มีเงินเดือนคุณเเบ่งเงินส่งให้ใช้เดือนละกี่พันก็ส่งไป แต่เรื่องหนี้ไม่ต้องไปใช้แทน ต้องใจแข็ง ไม่อย่างนั้นคุณติดร่างแหไปด้วย ทีนี้ตายกันหมดทุกคนเลย
เราเคยนั่งนึกว่าทำไมเวลาที่เราพูดคุยกับแม่แล้วต้องรู้สึกเครียดตลอดเวลา ผิดกับเวลาที่เราพูดคุยกับญาติ ๆ ทำไม ๆ ถึงมีนิสัยปิดกั้นตัวเองจากคนอื่น ผลก็มาจากการปัญหาครอบครัวในวัยเด็กไม่ต่างจากของคุณ พ่อแม่ใช้อารมณ์ ทะเลาะ3 บ้าน 8 บ้านได้ยิน ทำร้ายร่างกายกัน ครอบครัวไม่อบอุ่น พ่อที่เห็นแก่ตัวชอบไปเที่ยวผู้หญิงพ่อไม่สนใจครอบครัว พ่อไม่อยากกลับบ้านฯลฯ
เราไม่ไปเผาพ่อ ตอนนี้เหลือแม่ ก็แบ่งเงินให้ใช้เป็นรายปีให้แกไปบริหารเงินเอง ลงทุนทำร้านให้แกบริหารเก็บกินค่าเช่า ดีอย่างแกไม่มีหนี้สิน
สมาชิกหมายเลข 7562755 ถูกใจ, สมาชิกหมายเลข 6598907 ถูกใจ, สมาชิกหมายเลข 4161737 ถูกใจ, สมาชิกหมายเลข 5255774 ถูกใจ, สมาชิกหมายเลข 4441049 ถูกใจ, เน็นโด ถูกใจ, TheLastQuarter ถูกใจ, สมาชิกหมายเลข 3288832 สยอง, amakin ถูกใจ, สมาชิกหมายเลข 3848668 ถูกใจรวมถึงอีก 11 คน ร่วมแสดงความรู้สึก
▼ กำลังโหลดข้อมูล... ▼
แสดงความคิดเห็น
คุณสามารถแสดงความคิดเห็นกับกระทู้นี้ได้ด้วยการเข้าสู่ระบบ
อย่าเลี้ยงลูกด้วยการตีเเละด่าเเรงๆนะครับ
ผมโตมาโดยเห็นภาพพ่อกับเเม่ ทะเลาะทุบตีกันจนเลือดตกยางออกมาตั้งแต่เด็ก (ซึ่งตอนนี้พ่อผมก็เลิกกับแม่ไปแล้ว) แต่แม่ผมก็ไม่ได้เลี้ยงดูผมคนเดียว ยังมีญาติ น้า ตายาย ที่คอยส่งเสียผม เพราะแม่ผมจบแค่ม.6 เลยทำอะไรไม่ได้เยอะ ผมถูกแม่ผมเลี้ยงมาด้วยการทุบตีและด่าแบบหยาบคายเหมือนไม่ใช่ลูก เคยโดนตีด้วยท่อแป๊ป จนแตกคาหลัง สายไฟ ไม้(อันนี้เบสิก) เหล็กกั้นชั้นวางของ(นึกภาพชั้น ในร้านขายของออกมั้ยครับ) ทั้งเตะ ทั้งถีบ เลี้ยงเหมือนเลี้ยงหมา ผมเคยโดนแม่แามีดปลายเเหบมทำครัวเล่มใหญ่ๆใา่ถ้าผมหลบไม่ทันป่านนี้ผมตายไปแล้ว โดนใช้งานเหมือนทาส ทั้งด่าทั้งตะโกน ตอนนั้นผมยังเด็ก ผมทำอะไรไม่ได้ ได้แต่คิดว่าจบม.6เมื่อไหร่ผมจะไปเรียนให้ไกลๆ พอขึ้นม.4 ผมหาร.ร.มัธยมที่ไกลบ้านเพื่อที่จะได้ไม่ต้องกลับบ้านบ่อย และยายผมก็เป็นคนคอยโอนค่าขนมให้ผมทุกวัน ตอนนั้นใจผมเริ่มไม่เอาแม่แล้ว กลับบ้านไปทีไรก็มีแต่ใช้งาน ทั้งๆที่น้องชายก็มีแต่ไม่ใช้ พอเริ่มเข้าม.ปลาย ร่างกายมันก็เริ่มเปลี่ยนพละกำลังก็เริ่มมากขึ้น วันนั้น แม่จะตีผมอีก ผมใช้มือแค่ข้างเดียวในการรวบแม่ไว้แล้วผลักออก หลังจากตอนนั้นผมก็ไม่เคยยอมอีกเลย ไม่ว่าแม่จะด่าผมยังไงผมจะเถียงกลับทุกคำผมไม่ทีคำว่ายอม ตอนนี้ใจผมต่อต้านแม่ทุกอย่าง แม่โทรไปฟ้องน้าผมเรื่อยว่าผมเริ่มก้าวร้าวทั้งๆที่เมื่อก่อนไม่เป็นแบบนี้ ผมทำดีกับทุกคนในบ้าน และทุกคนในขีวิต ไม่ว่าจะดป็นเพื่อน ตายาย น้า และญาติๆที่ดีกับผม ยกเว้นแม่. ผมเริ่มทำอะไรหลายๆอย่างด้วยตัวเอง เพื่อที่ผมจะได้ไม่ต้องเพิ่งแม่ เพื่อให้แม่มีบุญคุณกับผมน้อยที่สุด ผมเริ่มไม่ให้แม่มายุ่งกับเรื่องและปัญหาส่วนตัวของผม ผมจะเป็นคนแก้ปัญหาเองทุกอย่าง ผมเลิกพึ่งพาแม่ เพราะผมไม่เคยได้อะไรจากแม่ แม่ผมทำธรุกิจหลายครั้งและเจ๊งไม่เป็นท่าทุกครั้ง ทำให้บ้านทั้งบ้าน มีหนี้สินก้อนโต ทำให้คนทั้งบ้านอยู่อย่างอดๆ. ยังดีที่ยายผมเป็นข้าราชการ เลยยังมีเงินพอหมุนในแต่ละเดือน และทุกครั้งที่ผมกลับบ้าน ผมก็จะทะเลาะกับแม่ทุกครั้ง เพร่ะแม่ต้องการให้ผมออกไปหางานทำหาเงินมาผ่อนจ่ายงวดรถที่แกเอาไปจำนำไว้ แต่ผมไม่ทำ ผมไม่สน ใจผมไม่เอาแม่แล้ว หมดสิ้นทุกอย่าง ไม่นับถือไม่เคารพ (แต่ก็ไม่ทำอะไรที่ร้ายแรง) ผมเป็นเด็กกิจกรรมของโรงเรียน พอร.ร.พาไปแข่งขันผมก็จะเก็บเบี้ยเลี้ยงไว้ ซื้อของให้ตัวเอง โทรศัพท์บ้างเสื้อผ้าบ้าง เพื่อที่แม่ผมจะไม่ต้องมาซื้อให้เเละเป็นบุญคุณต่อกัน ตอนนี้ผมอายุ19แล้ว ผมสอบติดมหาลัยที่กรุงเทพ ผมมาอยู่หอ ถึงแม่จะโทรมาหาผมทีไรก็จะทะเลาะกันตลอด เพราะถึงจะถามไถ่กันยังไง ก็มักจะมีเรื่ิองหาเงินช่วยปลดหนี้ของแม่พ่วงทุกครั้ง และทุกครั้งที่ทะเลาะแม่จะประจานผมจะโทรไปฟ้องญาติให้มารุมด่าผม โพสลงเฟสเเละแท็กให้คนเห็น ว่าเนรคุณ ไม่นับถือ. ถึงตอนนี้ใครจะด่าว่าผมยังไง ผมไม่สนใจ ผมขอบอกอีกครั้งว่าผมเป็นเด็กดีของทุกคน ผมตั้งใจเรียน ผมดูเเลยายที่เริ่มแก่ลงทุกวัน ผมเคารพญาติผู้ใหญ่ที่ช่วยเลี้ยงดูผมทุกคน ผมรับใช้สังคมเป็นจิตอาสา ผมดีกับทุกคน ยกเว้นแม่ ทุกวันนี้แม่ผมหาเงินแค่พอใช้หนี้ไปวันๆไม่เกี่ยวกับผม
ผมมีอาการปวดกระดูกสันหลังแบบแปล๊ปๆ ไปหาหมอ หมอบอกเกิดจากการถูกกระแทก
ตอนนี้ผมพยายามปรับตัวเองให้เป็นคนใจเย็นขึ้น สุภาพขึ้น มีเหตุผลละทิ้งตัวตัวตนที่แม่สร้างผมขึ้นมา และศึกษาเรียนรู้วิธีเลี้ยงลูกที่ถูกต้อง ผมจะไม่ทำแบบที่แม่ทำกับผม
ผมจะยำ้อีกครั้งนะครับ แม่ผมไม่ได้เลี้ยงผมมาตัวคนเดียว ยายและน้าผมต่างหากที่เลี้ยงผมมา
ตอนนี้ผมคิดแค่ว่าจะเรียนให้จบและกู้เงินไปโยนใส่หน้าแม่สัก2ล้าน จะได้หมดสิ้นบุญคุณกันสักที จะด่าผมก็เอาเลย ตอนนี้ใจผมมันทอดทิ้งแม่ไปแล้ว ไม่มีอะไรมาเปลี่ยนได้แล้ว. ขอเตือนสำหรับพ่อแม่มือใหม่นะครับ. เลี้ยงลูกวิธีแบบไหนได้คนแบบนั้น ช่วยเลี้ยงเขาด้วยเหตุผลและความอบอุ่นนะครับ