สวัสดีค่ะ เราอายุ 19 นะคะ
วันนี้เราจะมาเล่าเกี่ยวกับความรู้สึกของเราที่เป็นอยู่ตอนนี้ อาจจะไทม์ไลน์งงๆต้องขอโทษด้วยนะคะ
คือขอย้อนไปตอนเริ่มต้นเลย บ้านนี้เราอยู่ ตา ยาย พี่สาวแล้วก็เรา เราก็มีปัญหาทะเลาะกันเล็กๆน้อยๆกันอยู่แล้วอะค่ะ จนกระทั่งจู่ๆบ้านเรามีเรื่องครั้งใหญ่ พี่สาวเราไม่ยอมไปเรียน กลับบ้านดึกอะไรประมาณนี้อะค่ะ จนตาก็จับได้ว่าพี่สาวเราไม่ยอมไปเรียน ตาก็ไม่ได้ว่าอะไรมาก แต่ก็ยังอยากให้กลับไปเรียนเลยจะให้พี่สาวเราไปพักใจที่บ้านแม่ที่เชียงใหม่สักปี แต่พอถึงเวลาพี่เราก็ไปนะคะ แต่ไปแค่ 2-3 วันก็หนีกลับมากรุงเทพแล้วไปอยู่บ้านแฟน เราพยายามตามให้กลับบ้านเขาไม่ยอมกลับ ตาเราก็โอเค ปล่อยแล้วเรื่องความกดดัน ขี้ระแวง ก็ตกมาอยู่ที่เราแทน
ตาเราเริ่มไม่ให้เราคบเพื่อน ไม่ให้กลับบ้านดึก ทำอะไรต้องบอก กดดันใส่เราทุกอย่าง เรียนต้องตามนี้ ทำงานต้องห้ามเลิกดึกตอนทำตอนเช้าเท่านั้น เพื่อนที่จะไปเที่ยวต้องรู้จักบ้านเขาเท่านั้นจนตอนนี้มีเพื่อนเพียงคนเดียวอะค่ะที่พ่อจะปล่อยให้เราไปเที่ยวได้
ส่วนยาย ยายมาระแวงเราว่าเราจะไปมีอะไรกับตา ไม่ค่อยไว้ใจ ไม่ฟังเหตุผล จะชอบหาว่าเราไปแอบขโมยเงินในกระเป๋าเขา ทั้งๆที่เราไม่เคยแตะกระเป๋าเขาเลยสักนิด
เราเริ่มร้องไห้คนเดียวบ่อยๆจนกระทั่งเมื่อสองปีก่อนมีวันนึงตากลับมาบ้านแล้วเวลาที่ตากลับบ้านอะค่ะเราต้องออกไปหวัดดีเขา ให้เขาเห็นหน้าเรา แต่วันนั้นเราก็หวัดดีเขาไปแล้วนะคะ แต่เหมือนเขาจะไม่ได้ยิน พอเขาเข้าบ้านมาเขาก็เห็นเราแล้วโมโหมากจะเข้ามาหาเราแต่ยายเดินออกมาพอดีเลยไปตียายเรา ไปด่าไปทุบตี เราพยายามห้าม ทั้งไหว้ขอร้องเขาทุกอย่าง ภาพนั้นยังติดตาเราจนถึงทุกวันนี้มันทำให้เรารู้สึกผิดมากถึงมากที่สุด แต่ยายก็พูดใส่เราว่า คงสบายใจสินะที่ทำให้กูเป็นแบบนี้ ด่าทุกอย่าง แต่เราพยายามเข้าใจว่าเขาคงโมโห เราร้องไห้อยู่เป็นเดือนก็เริ่มดีขึ้นมาหน่อยๆ
แต่ถึงจะไม่มีเหตุทุบตีบ้านเราก็ยังทะเลาะกันบ่อยๆเราก็ร้องไห้คนเดียวตลอด
ละก็ คือจะบอกก่อนว่าบอกเรามีพี่น้องทั้งหมด 4 คน ขอยกตัวอย่างชื่อเป็น เมย แม มิน มิว แต่คนละพ่อ พ่อใหม่ คือ มิน มิว พ่อเก่า คือ เมย แม น้องอีกสองคนจะอยู่กับแม่ที่เชียงใหม่ แล้วเราเป็นลูกคนที่ 2 ด้วยความที่บ้านแม่เราอยู่เชียงใหม่เวลาได้เจอก็คือตอนไปเชียงใหม่ เวลาที่เขามาหาที่กรุงเทพหรือเราไปหาเวลาที่ใกล้จะจากกันเราร้องไห้หนักมากทุกครั้งเลยค่ะ
แล้วเมื่อสามปีก่อนต้นปีเราไปหาแม่กับป้าโดยที่ไม่มีพี่สาวไปด้วย แม่เราหน้าบึ้งมาก ไม่ค่อยมีความสุขเท่าไหร่นะคะจากที่สังเกตุ แต่พอประมาณเกือบๆสิ้นปีเราไปอีกเนื่องจากวันเกิดเราครั้งนี้มีพี่สาวไปด้วย แม่เรามีความสุขมากๆๆเลยค่ะ ยิ้ม ชื่นชม ดูเบิกบานมากๆ จนเรามาคิดเองอะค่ะว่า เขาไม่ดีใจหรอที่เรามา หรือเขารักเราแหละแต่อาจจะน้อยสุดหรือเปล่า เพราะเราอ้วน ไม่ค่อยสวยเหมือนลูกทั้งสามคนของเขา นี่เป็นคงามคิดของเราเองนะคะ
แล้วจนมาปีที่แล้วบ้านแม่เรามีปัญหานิดหน่อย แล้วเราก็ได้คุยโทรศัพท์กับพี่สาวเรา พี่สาวเขาเล่าปัญหาให้ฟังเราก็รับฟังจนกระทั่งพี่สาวเราบอกว่า เนี่ย แม่บอกมาว่าในลูกทั้งหมด เขาเป็นห่วงลูกคนที่ 3 มากที่สุดนั่นก็คือน้อง มิน ซึ่งพอเราได้ยินเราร้องไห้หนักมากๆเพราะแค่ความคิดที่เราคิดเองมันก็แย่มากพอแล้ว เราแค่คิดว่าคนเป็นแม่คงห่วงลูกหรือรักลูกเท่าๆกัน ตอนเราคุยกับพี่สาวเราอั้นน้ำตาไว้มากๆจนพอวางสายไป เราก็ร้องไห้คนเดียวหนักมากๆ แล้วจู่ๆเราก็ตัดสินใจโทรปรึกษาเพื่อนเพราะเราไม่ไหว เราไม่โอเค เราก็ร้องไห้หนักมากๆให้เพื่อนฟัง
เราเคยคิดเองอะค่ะว่าเราจะเก็บเงินไปรีบ้านให้ แต่พอได้ยินคำนั้นมันเหมือนเราแตกสลายไปเลย เราเริ่มตีตัวออกห่างจากแม่ เริ่มไม่ทักหา ไม่ค่อยตอบเพราะเวลาแชทเขาเด้งขึ้นมาเราจะเสียใจกับคำพูดเขาทุกครั้ง
จนมาปีนี้เราก็เริ่มร้องไห้ตอนกลางคืนบ่อยขึ้น เดือนนึงก็ร้องไปแล้วเกือบจะ 20 วัน เราจะออกมาจากห้องตัวเอง (เรานอนห้องเดียวกับยายนะคะ) เราจะแอบมานั่งร้องไห้คนเดียวที่บันไดมืดๆบ่อยๆแล้วก็กลับไปนอน เราเป็นแบบนี้จนทุกวันนี่เลยค่ะ นอนก็ไม่ค่อยหลับ เริ่มรู้สึกเฉยชามากขึ้นจนคิดว่าทำไมทำตัวแบบนี้นะ
เราพยายามคุยกับเพื่อน เราออกไปนั่งรถเมล์ชิวๆคนเดียวบ่อยมากๆ บางครั้งก็ร้องไห้ออกมาบ่อยๆเลยต้องพกแมสไปหลายๆอันเพราะมันเปื้อน เวลาเราคุยกับเพื่อนเราก็บอกเพื่อนทุกครั้งเลยอะค่ะว่าเวลาเจอหน้ากันอย่าถามถึงนะ เพราะมันจะทำให้เราร้องไห้
เราควรจะจัดการกับความรู้สึกพวกนี้ยังไงดีคะ เราอยากมีความสุขมากกว่านี่ เราไม่รู้จะทำยังไงแล้วอะค่ะ เราไม่เคยคิดฆ่าตัวตายนะคะ เพราะเราอยากรูปครอบครัวที่มีเราใส่ชุดครุย แต่ระหว่างทางนั้นทำไมมันหนักหนาจังคะ เราควรจะทำยังไงดี
เราจะจัดการกับความรู้สึกพวกนี้ยังไงดีคะ
วันนี้เราจะมาเล่าเกี่ยวกับความรู้สึกของเราที่เป็นอยู่ตอนนี้ อาจจะไทม์ไลน์งงๆต้องขอโทษด้วยนะคะ
คือขอย้อนไปตอนเริ่มต้นเลย บ้านนี้เราอยู่ ตา ยาย พี่สาวแล้วก็เรา เราก็มีปัญหาทะเลาะกันเล็กๆน้อยๆกันอยู่แล้วอะค่ะ จนกระทั่งจู่ๆบ้านเรามีเรื่องครั้งใหญ่ พี่สาวเราไม่ยอมไปเรียน กลับบ้านดึกอะไรประมาณนี้อะค่ะ จนตาก็จับได้ว่าพี่สาวเราไม่ยอมไปเรียน ตาก็ไม่ได้ว่าอะไรมาก แต่ก็ยังอยากให้กลับไปเรียนเลยจะให้พี่สาวเราไปพักใจที่บ้านแม่ที่เชียงใหม่สักปี แต่พอถึงเวลาพี่เราก็ไปนะคะ แต่ไปแค่ 2-3 วันก็หนีกลับมากรุงเทพแล้วไปอยู่บ้านแฟน เราพยายามตามให้กลับบ้านเขาไม่ยอมกลับ ตาเราก็โอเค ปล่อยแล้วเรื่องความกดดัน ขี้ระแวง ก็ตกมาอยู่ที่เราแทน
ตาเราเริ่มไม่ให้เราคบเพื่อน ไม่ให้กลับบ้านดึก ทำอะไรต้องบอก กดดันใส่เราทุกอย่าง เรียนต้องตามนี้ ทำงานต้องห้ามเลิกดึกตอนทำตอนเช้าเท่านั้น เพื่อนที่จะไปเที่ยวต้องรู้จักบ้านเขาเท่านั้นจนตอนนี้มีเพื่อนเพียงคนเดียวอะค่ะที่พ่อจะปล่อยให้เราไปเที่ยวได้
ส่วนยาย ยายมาระแวงเราว่าเราจะไปมีอะไรกับตา ไม่ค่อยไว้ใจ ไม่ฟังเหตุผล จะชอบหาว่าเราไปแอบขโมยเงินในกระเป๋าเขา ทั้งๆที่เราไม่เคยแตะกระเป๋าเขาเลยสักนิด
เราเริ่มร้องไห้คนเดียวบ่อยๆจนกระทั่งเมื่อสองปีก่อนมีวันนึงตากลับมาบ้านแล้วเวลาที่ตากลับบ้านอะค่ะเราต้องออกไปหวัดดีเขา ให้เขาเห็นหน้าเรา แต่วันนั้นเราก็หวัดดีเขาไปแล้วนะคะ แต่เหมือนเขาจะไม่ได้ยิน พอเขาเข้าบ้านมาเขาก็เห็นเราแล้วโมโหมากจะเข้ามาหาเราแต่ยายเดินออกมาพอดีเลยไปตียายเรา ไปด่าไปทุบตี เราพยายามห้าม ทั้งไหว้ขอร้องเขาทุกอย่าง ภาพนั้นยังติดตาเราจนถึงทุกวันนี้มันทำให้เรารู้สึกผิดมากถึงมากที่สุด แต่ยายก็พูดใส่เราว่า คงสบายใจสินะที่ทำให้กูเป็นแบบนี้ ด่าทุกอย่าง แต่เราพยายามเข้าใจว่าเขาคงโมโห เราร้องไห้อยู่เป็นเดือนก็เริ่มดีขึ้นมาหน่อยๆ
แต่ถึงจะไม่มีเหตุทุบตีบ้านเราก็ยังทะเลาะกันบ่อยๆเราก็ร้องไห้คนเดียวตลอด
ละก็ คือจะบอกก่อนว่าบอกเรามีพี่น้องทั้งหมด 4 คน ขอยกตัวอย่างชื่อเป็น เมย แม มิน มิว แต่คนละพ่อ พ่อใหม่ คือ มิน มิว พ่อเก่า คือ เมย แม น้องอีกสองคนจะอยู่กับแม่ที่เชียงใหม่ แล้วเราเป็นลูกคนที่ 2 ด้วยความที่บ้านแม่เราอยู่เชียงใหม่เวลาได้เจอก็คือตอนไปเชียงใหม่ เวลาที่เขามาหาที่กรุงเทพหรือเราไปหาเวลาที่ใกล้จะจากกันเราร้องไห้หนักมากทุกครั้งเลยค่ะ
แล้วเมื่อสามปีก่อนต้นปีเราไปหาแม่กับป้าโดยที่ไม่มีพี่สาวไปด้วย แม่เราหน้าบึ้งมาก ไม่ค่อยมีความสุขเท่าไหร่นะคะจากที่สังเกตุ แต่พอประมาณเกือบๆสิ้นปีเราไปอีกเนื่องจากวันเกิดเราครั้งนี้มีพี่สาวไปด้วย แม่เรามีความสุขมากๆๆเลยค่ะ ยิ้ม ชื่นชม ดูเบิกบานมากๆ จนเรามาคิดเองอะค่ะว่า เขาไม่ดีใจหรอที่เรามา หรือเขารักเราแหละแต่อาจจะน้อยสุดหรือเปล่า เพราะเราอ้วน ไม่ค่อยสวยเหมือนลูกทั้งสามคนของเขา นี่เป็นคงามคิดของเราเองนะคะ
แล้วจนมาปีที่แล้วบ้านแม่เรามีปัญหานิดหน่อย แล้วเราก็ได้คุยโทรศัพท์กับพี่สาวเรา พี่สาวเขาเล่าปัญหาให้ฟังเราก็รับฟังจนกระทั่งพี่สาวเราบอกว่า เนี่ย แม่บอกมาว่าในลูกทั้งหมด เขาเป็นห่วงลูกคนที่ 3 มากที่สุดนั่นก็คือน้อง มิน ซึ่งพอเราได้ยินเราร้องไห้หนักมากๆเพราะแค่ความคิดที่เราคิดเองมันก็แย่มากพอแล้ว เราแค่คิดว่าคนเป็นแม่คงห่วงลูกหรือรักลูกเท่าๆกัน ตอนเราคุยกับพี่สาวเราอั้นน้ำตาไว้มากๆจนพอวางสายไป เราก็ร้องไห้คนเดียวหนักมากๆ แล้วจู่ๆเราก็ตัดสินใจโทรปรึกษาเพื่อนเพราะเราไม่ไหว เราไม่โอเค เราก็ร้องไห้หนักมากๆให้เพื่อนฟัง
เราเคยคิดเองอะค่ะว่าเราจะเก็บเงินไปรีบ้านให้ แต่พอได้ยินคำนั้นมันเหมือนเราแตกสลายไปเลย เราเริ่มตีตัวออกห่างจากแม่ เริ่มไม่ทักหา ไม่ค่อยตอบเพราะเวลาแชทเขาเด้งขึ้นมาเราจะเสียใจกับคำพูดเขาทุกครั้ง
จนมาปีนี้เราก็เริ่มร้องไห้ตอนกลางคืนบ่อยขึ้น เดือนนึงก็ร้องไปแล้วเกือบจะ 20 วัน เราจะออกมาจากห้องตัวเอง (เรานอนห้องเดียวกับยายนะคะ) เราจะแอบมานั่งร้องไห้คนเดียวที่บันไดมืดๆบ่อยๆแล้วก็กลับไปนอน เราเป็นแบบนี้จนทุกวันนี่เลยค่ะ นอนก็ไม่ค่อยหลับ เริ่มรู้สึกเฉยชามากขึ้นจนคิดว่าทำไมทำตัวแบบนี้นะ
เราพยายามคุยกับเพื่อน เราออกไปนั่งรถเมล์ชิวๆคนเดียวบ่อยมากๆ บางครั้งก็ร้องไห้ออกมาบ่อยๆเลยต้องพกแมสไปหลายๆอันเพราะมันเปื้อน เวลาเราคุยกับเพื่อนเราก็บอกเพื่อนทุกครั้งเลยอะค่ะว่าเวลาเจอหน้ากันอย่าถามถึงนะ เพราะมันจะทำให้เราร้องไห้
เราควรจะจัดการกับความรู้สึกพวกนี้ยังไงดีคะ เราอยากมีความสุขมากกว่านี่ เราไม่รู้จะทำยังไงแล้วอะค่ะ เราไม่เคยคิดฆ่าตัวตายนะคะ เพราะเราอยากรูปครอบครัวที่มีเราใส่ชุดครุย แต่ระหว่างทางนั้นทำไมมันหนักหนาจังคะ เราควรจะทำยังไงดี