ครอบครัวไม่ปล่อย

กระทู้คำถาม
สวัสดีค่ะตอนนี้เราอายุ14 ปี กำลังจะ15ค่ะ ตามหัวข้อเลยค่ะไม่ปล่อยเลย. แต่ก่อนชีวิตเราดีมากๆเลยค่ะแฮปปี้มากๆไม่มีเรื่องต้องกังวลหรือเสียใจเลยค่ะ ช่วงที่เราอายุ6ปีพ่อกับแม่เราก็เลิกกัน แม่ก็เลยพาเรามาอยู่กับตายายที่ต่างจังหวัด ค่ะ มันเป็นอะไรที่เหมือนฝันร้ายสำหรับเราเลยคนที่นี้หัวโบราณมากๆเลยค่ะ ทั้งแม่น้า คือหัวโบราณกันมากๆ แล้วแม่ก็ทิ้งเราไว้กับตายายน้า แล้วแม่ก็ไปทำงานที่กทม. ช่วงป.1-6ตายายตามติดตลอดขนาดไปรร.ก็ยังตามไปคิดดูดิน่าเบื่อมาก เราก็ไม่ได้คิดอะไรค่ะเราก็คิดแค่ว่าเขาคงห่วงเราแหละ พอเราม.ต้น เราคิดว่าครอบครัวเราจะหยุดตาม แต่ที่ไหนได้แรงกว่าเดิมอีก เราไปบ้านเพื่อนไม่เกิน1ชม.ก็มาตามแล้วเราอึดอัดมาก เราอาย อายที่คนแก่2คนต้องมาติดตามทุกครั้ง เราก็อธิบายให้ฟังว่าเราโตแล้วนะ ให้อิสระเราได้มั้ยเราอยากได้อิสระเราอยากใช้ชีวิตแบบอิสระ แต่ก็แค่ลมปากค่ะ ตายายเราคิดแต่ว่า เราไปหาเ_็ดเราไปหาเสพยา ทั้งๆที่การเรียนเราดีมาตลอดเกรดก็ไม่เคยตก เราได้รับทุนเรียนดีมาทุกปี แต่เราก็ได้แค่คิดแหละค่ะ เพราะพูดอะไรไม่ได้🙂

ช่วงเทศการแม่เราจะกลับมาบ้านค่ะ แล้วแม่เราเป็นคนนิสัยดุมาก ทุกอย่างต้องเป๊ะเกรดปีนี้3.90ปีหน้าต้อง3.95โถ่ว เหนื่อยมากค่ะ แล้วแม่เราก็ชอบทำร้ายร่างกายเราชอบด่าแรงๆชอบทำร้ายจิตใจเราชอบยํ้าปมเรา เรานอยซ์ทุกครั้งเลยค่ะเวลาแม่กลับมาบ้านจนเรารู้สึกไม่อยากมีแม่เลยคำนี้อาจจะแรงไปรึป่าว(?) ก็แม่ชอบเลี้ยงหนูในกรอบห้ามออกบ้านเกิน7โมงห้ามกลับเกิน1ชม.หรือถ้าเรียน เรียนเสร็จต้องกลับเลย ห้ามไปเล่นหรือคุยกับเพื่อนที่รร. โถ่วๆชีวิต ห้ามซื้อของถ้าเขาไม่อณุญาติคือบางคนเงินเราหามาได้ก็ต้องให้ครอบครัวเราไม่ได้ใช้สักบาท พ่อเราถึงจะเลิกกับแม่แต่พ่อก็ยังห่วงเราเพราะเราเป็นลูกสาวคนเดียวของพ่อ พ่อคอยโอนคอยโทรมาตลอด แต่ถ้าแม่อยู่แม่ก็ไม่ค่อยอยากให้เราคุยกับพ่อไม่รู้ทำไม เราก็เลยลองไปเปิดใจคุยกับแม่ แต่แม่ไม่ฟังเอาแต่ใจตัวเอง คิดว่าตัวเองทำถูก เราท้อมากเราโทรไปปรึกษาพ่อบ่อยมากๆ แต่มาวันหนึ่งพ่อก็มีครอบครัวใหม่แต่ก็ยังคอยโอนคอยโทรมาเหมืนเดิมแหละน่ารักชะมัด แต่เราก็เกรงใจเขามากขึ้นแหละ


ส่วนน้าเราเข้าใจสังคมขึ้นมานิดหนึ่งแต่ด้วยความที่เป็นผช.เขาชอบพูดแรงๆ ชอบกระแทกเสียงชอบด่าปมเรา ชอบทำให้เรารู้สึกแย่ เราเคยร้องไห้ต่อหน้าเขาเขาก็ด่าว่าเราไม่เข้มแข็งสำออยต่างๆ คือเราต้องเข้มแข็งต่อหน้าเขาทั้งๆที่ข้างในบอบชํ้าไปหมด วันนั้นเรารวบรวมความกล้าของเราไปเปิดใจคุยกับน้า เราจำได้ขึ้นใจเราถามน้าว่า ครอบครัวเป็นแบบนี้รวมถึงน้าด้วยทำกับหนูขนาดนี้ไม่กลัวหนูเป็นโรคซึมเศร้าหรอ เขาตอบมาว่าโรคซึมเศร้าคนเขาเป็นกันเยอะเป็นแล้วก็หายอย่ายิ้มให้มาก แกเอาดีพูดทีไรร้องไห้ทุกทีอะ เราเคยคิดฆ่าตัวตายหลายรอบมากแล้วเราก็เคยลองมาแล้วแต่ไม่สำเร็จ ทำไมวะ ทำไมเราอายุแค่นี้ต้องมาแบกรับอะไรแบบนี้ด้วย ตัวคนเดียวปรึกษาเพื่อนทุกวันจนตอนนี้เพื่อนเมินไม่อ่านแชทไม่สนใจจนกิจวัตรไปแล้ว มันแย่มาก เราอยากมีเงินสักก้อนหนึ่งเราอยากหนีจากครอบครัวนี้แต่ เราก็ได้แค่คิด เรารู้ค่ะเรารู้สึกได้ว่าเขารักเรามากรักมากจนเลยเถิดไปกันใหญ่ เราเคยมีแฟน แต่แม่เรารู้แล้วก็ไปส่องแฟนเราคอยไปส่องไปถามไปงัดพท.ส่วนตัวแฟนเราจนได้เลิกกัน ถ้าวันหนึ่งตายขึ้นมาก็คงดีเนอะไม่ได้มาคิดเรื่องบ้าๆพวกนี้..
แสดงความคิดเห็น
อ่านกระทู้อื่นที่พูดคุยเกี่ยวกับ 
โปรดศึกษาและยอมรับนโยบายข้อมูลส่วนบุคคลก่อนเริ่มใช้งาน อ่านเพิ่มเติมได้ที่นี่