คือ เรื่องมันเริ่มจากตอนที่เราอยู่ม5ตอนนี้เราอยู่ม6 แต่เราอ่ะไม่เข้าเรียนเลยสักวันตั้งแต่เปิดเทอม ที่เราไม่เข้าเรียนเพราะเราไม่อยากเจอเรื่องอะไรที่มันกระทบจิตใจเราตอนนี้แค่มีคนมาถามเรื่องเกี่ยวกับการเรียนเราก็ไม่ตอบแล้วเลือกที่จะเปลี่ยนคำถามไปเลย
ที่มันเป็นแบบนั้นเพราะเราอ่ะโดนกดดันจากทางบ้านว่า เมื่อไหร่จะจบ? เราในตอนแรกเราก็ไม่ได้รู้สึกอะไรมากแล้วเลือกเมินมันไปแต่เขาก็ยังเอาแต่ถามว่าเมื่อไหร่จะจบ เมื่อไหร่จะจบ จนเราเริ่มเครียดและเริ่มไม่เข้าเรียน ไม่ส่งงานแต่ก็ยังมีเข้าเรียนบ้าง เขาก็ยังโทรมาถามทุกวันด่าทุกวันเรื่องเรียนพอนานเข้าเราก็เริ่มเครียดจากความกดดันแล้วก็คำพูดจากครอบครัวที่แบบบั่นทอนจิตใจมากเช่นแบบเบสิคคือ กูส่งควายไปเลยหรอ? เพิ่มขึ้นมาหน่อยคือไม่น่าเกิดมาเป็นลูกกูเลย?ตอนนั้นที่ได้ยินคือ ร้องไห้ออกมาเลยจำได้ว่าตอนนั้นเราร้องไห้เกือบชั่วโมง เราบอกเลยว่า เกรดม5คือ0เพราะเราไม่เรียนแถมไม่ส่งงานไม่สอบอีก พอมาม6เราไม่เข้าเรียนเลย ไม่เคยเลยสักครั้งเดียว
อีกอย่างคือ ครอบครัวเราอ่ะแยกทางไป(หย่า)ตอนเราอยู่มตอนเราอยู่มต้น เราต้องคอยรับความกดดันจากทั้งสองฝ่ายแล้วยังพอมีเรื่องเรียนออนไลน์มันก็ทำให้เราเครียดกว่าเดิม จากความเครียดเปลี่ยนเป็นความซึมเศร้า ช่วงที่เรายังอยู่ม5 เราร้องไห้แทบทุกวันแต่ก็ต้องคอยแอบร้องไห้คนเดียวไม่ให้ใครรู้ จนตอนนี้เราเก็บตัวอยู่บ้านแทบไม่ออกจากบ้านเลยจนเราลืมวิธีเข้าสังคมไปแล้ว ถ้าเราต้องไปที่ๆคนเยอะเราก็ต้องใส่หน้ากากให้ตัวเองร่าเริงเหมือนปกติตลอดเวลา
เราควรให้กำลังใจตัวเองยังไงดีคะ?
เราเครียดเรื่องเรียนจนเป็นโรคซึมเศร้าควรทำยังไงคะ?
ที่มันเป็นแบบนั้นเพราะเราอ่ะโดนกดดันจากทางบ้านว่า เมื่อไหร่จะจบ? เราในตอนแรกเราก็ไม่ได้รู้สึกอะไรมากแล้วเลือกเมินมันไปแต่เขาก็ยังเอาแต่ถามว่าเมื่อไหร่จะจบ เมื่อไหร่จะจบ จนเราเริ่มเครียดและเริ่มไม่เข้าเรียน ไม่ส่งงานแต่ก็ยังมีเข้าเรียนบ้าง เขาก็ยังโทรมาถามทุกวันด่าทุกวันเรื่องเรียนพอนานเข้าเราก็เริ่มเครียดจากความกดดันแล้วก็คำพูดจากครอบครัวที่แบบบั่นทอนจิตใจมากเช่นแบบเบสิคคือ กูส่งควายไปเลยหรอ? เพิ่มขึ้นมาหน่อยคือไม่น่าเกิดมาเป็นลูกกูเลย?ตอนนั้นที่ได้ยินคือ ร้องไห้ออกมาเลยจำได้ว่าตอนนั้นเราร้องไห้เกือบชั่วโมง เราบอกเลยว่า เกรดม5คือ0เพราะเราไม่เรียนแถมไม่ส่งงานไม่สอบอีก พอมาม6เราไม่เข้าเรียนเลย ไม่เคยเลยสักครั้งเดียว
อีกอย่างคือ ครอบครัวเราอ่ะแยกทางไป(หย่า)ตอนเราอยู่มตอนเราอยู่มต้น เราต้องคอยรับความกดดันจากทั้งสองฝ่ายแล้วยังพอมีเรื่องเรียนออนไลน์มันก็ทำให้เราเครียดกว่าเดิม จากความเครียดเปลี่ยนเป็นความซึมเศร้า ช่วงที่เรายังอยู่ม5 เราร้องไห้แทบทุกวันแต่ก็ต้องคอยแอบร้องไห้คนเดียวไม่ให้ใครรู้ จนตอนนี้เราเก็บตัวอยู่บ้านแทบไม่ออกจากบ้านเลยจนเราลืมวิธีเข้าสังคมไปแล้ว ถ้าเราต้องไปที่ๆคนเยอะเราก็ต้องใส่หน้ากากให้ตัวเองร่าเริงเหมือนปกติตลอดเวลา
เราควรให้กำลังใจตัวเองยังไงดีคะ?