ควรทำยังไงกับความรู้สึกแบบนี้ครับ

คือเรื่องมีอยู่ว่าผมกับแฟนเก่าคบกันมา 4-5 ปีได้มั้งจำไม่ค่อยได้เท่าไหร่แล้วครับแล้วเราก็เลิกกันได้ประมาณ 2 ปีครับ เล่าเหตุการณ์ก่อนหน้านี้นะครับสาเหตุที่เราเลิกกันเพราะว่าช่วงนั้นผมติดเกมส์มากครับไม่ทำงานไม่ทำอะไรเลยครับคือตื่นนอนอาบน้ำกินข้าวเล่นเกมส์ชีวิตประจำวันคือแบบนั้นเลยครับกระทั่งเรามีลูกด้วยกันแต่ผมก็ยังนิสัยสันดานแบบเดิมเลยครับติดเกมส์วนลูปอยู่แบบนั้นจนเค้าทนไม่ไหวจนต้องขอห่างกับผมครับยอมรับเลยครับช่วงนั้นพระหลุดครับหูดับตับไหม้เลยครับไม่สนอะไรทั้งนั้นเลยครับหาว่าเค้ามีคนอื่นเค้าผิดที่เค้าทนเราไม่ได้ทั้งๆที่ทนมาตลอด 4-5 ปี คิดแบบนี้เลยครับพออีกวันนึงพ่อแม่เค้าก็มารับผมก็ไม่ได้ห้ามเค้าไม่ให้กลับบ้านครับก็ปล่อยไปแบบเฉยๆครับพอเค้ากลับไปอยู่บ้านเราห่างกันผมก็ยังเหมือนเดิมวนลูปแบบเดิมเลยครับติดเกมส์แต่ก็คุยกับเค้าทางเฟสนะครับแต่ส่องดูทุกอนูเลยครับว่าใครมากดรักกดอะไรเมนท์อะไรโพสเค้าแต่ก็ยังเล่นเกมส์ครับ พออีกวันนึงเค้ามาหาลูกครับเพราะลูกอยู่กับผมแล้วพ่อแม่เค้ามาด้วยพ่อแม่เค้าก็เลยให้นั่งคุยปรับความเข้าใจกันผมก็ฟังไปงั้นแหล่ะครับตอบส่งๆแต่มาสดุดอยู่ประโยคนึงคือแม่เค้าพูดว่า "ถ้ารักลูกสาวแม่แล้วยังรักตัวเองก็พิสูจต์ตัวเองส้ะ" ผมสะอึกเลยครับ พอเค้ากลับไปผมก็ไม่แตะคอมเลยครับนอนคิดนั่งคิดมองหน้าลูกไปคิดไป จนมีวันนึงผมก็ต้องการเพื่อนใช่มั้ยครับช่วงอกหักก็ไปนั่งสังสรรค์กับเพื่อนๆ มีเพื่อนคนนึงเอาหน้าจอโทรศัพท์มาให้ดูแล้วพูดว่า "ดูเค้ามีผัวใหม่แล้วไปเที่ยวกับผัวใหม่แล้ว" เท่านั้นแหล่ะครับทัศนคติผมโตขึ้นมาทันทีเลยครับ คิดย้อนกลับไปตอนที่เค้าขอห่างคิดอย่างเดียวเลยครับทำไมผมถึงเป็นคนที่เห็นแก่ตัวได้มากขนาดนี้ผมไม่ได้รักเค้าแล้วผมจะเอาเค้ามาอึดอัดกับผมทำไมทั้งๆที่อยู่ด้วยกันไปต่างคนต่างอึดอัดไม่ได้มีอะไรดีเลย คำพูดพ่อเด้งเข้ามาในหัวเลยครับ รักเค้าไม่จำเป็นที่จะต้องครอบครองเค้า แต่ที่เราครอบครองเค้าไว้โดยที่เค้าอึดอัดไม่มีความสุขเรามีความสุขแค่คนเดียวนั่นคือความหลง ผมรู้สึกตัวเองโตขึ้นเลยครับ ผมไม่โกรธไม่เคืองไม่ร้องไห้ไม่อะไรเลยครับ ผมพูดกลับเพื่อนไปว่า "โคตรแจ๋วเลย กูอยากได้เมียใหม่บ้างว่ะ" เพื่อนผมพูดกลับผมมาทันที "คิดได้แล้วหรอเพื่อน" ผมร้องไห้เลยครับคำพูดนี้ของเพื่อน แต่ก็นั่นแหล่ะครับจบๆไปผมก็ไม่ได้นึกถึงแต่มีคิดถึงบ้างครับช่วงแรกๆ หลังๆผมเฉยๆไปเลยครับเวลาเห็นเฟสเค้าเวลาเค้าทักมาผมก็ไม่ตอบไม่ยุ่งตัดคือตัดไปเลยยกเว้นทักมาคุยเรื่องลูกครับ เจอกันผมก็เฉยๆตอนนั้นผมดีใจมากครับที่ผมเจอเค้าแต่ใจผมนิ่งกริ้บปกติไม่หวั่นไหวความรู้สึกตอนนั้นคือเชี่ยกูชนะตัวเองแล้ว นั่นแหล่ะครับแต่พอนานไปๆหลายปีผมก็ไม่ได้นึกถึงเค้าอีกเลยแต่ก็มีบ้างที่เค้าทักมาคุยเรื่องส่วนตัวไม่เกี่ยวกับเรื่องลูกผมก็เมินผมไม่อ่านไม่ตอบเค้าก็จะเอาเฟสพวกน้องๆเค้าทักมาครับ แต่ก็เมินเหมือนเดิมครับ 555555 ผมก็ไม่ได้นึกถึงอีกเลย อ้อผมลืมบอกหลังจากห่างจากเค้าได้เดือนนึงผมก็ทำแต่งานเลยครับหลังจาก ขี้เกียจมานานกลายเป็นคนบ้างานไปเลยครับไม่มีเวลาให้ใครเลยครับนอกจากครอบครัว จนมาถึงวันนี้ครับเพื่อนที่ทำงานพูดถึงแฟนของแฟนเก่าผมครับอันนี้ไม่เท่าไหร่ผมนิ่งแต่ว่ายิ้มยิ้มถามผมว่าทำไมถึงเลิกกันผมก็ไม่อยากจะนึกถึงแต่ทำไงได้พอเรื่องอะไรเกี่ยวกับเราภาพยิ้มก็เด้งขึ้นมาในหัวทันทีเลยอดีตที่เค้าเคยทำที่ผมเคยทำอยู่ๆใจผมก็เต้นแรงขึ้นมาทันทีเลยครับแรงถึงขนาดแบบว่าร่างกายอ่อนแรงเลยครับผมอยากรู้ทำไมมันถึงเป็นแบบนี้หรอครับทั้งๆที่มันไม่เป็นมานานมากแล้วแล้วผมควรทำยังไงกับความรู้สึกนี้ดีครับ.
แสดงความคิดเห็น
โปรดศึกษาและยอมรับนโยบายข้อมูลส่วนบุคคลก่อนเริ่มใช้งาน อ่านเพิ่มเติมได้ที่นี่