เราผิดมั้ยที่ให้ความสำคัญกับคนอื่นมากกว่าแม่

เรามีแฟนเป็นทอมค่ะ เราก็พาเค้าเข้าบ้านแต่ด้วยความสัมพันธ์ของเราทั้งคู่ แฟนเลยย้ายมาอยู่ใกล้ๆ มานอนที่บ้าน เพราะแฟนมีปัญหาเรื่องงาน หลังจากนั้นแม่เราก็เริ่มมีปัญหาเลย แม่กีดกันเรากับแฟนหลายๆเรื่องจนทำให้แฟนเราอึดอัดและเครียด ทุกครั้งที่เรามีปัญหากับแม่แล้วแฟนได้ยินสิ่งที่แม่เราพูดใส่แฟนรับไม่ได้ค่ะ เพราะทางบ้านแฟนเค้าพูดจาใส่กันดี ไม่มีคำหยายหรือคำพูดที่ทำร้ายจิตใจ
แต่ด้วยเราเป็นคนที่เต็มที่กับแฟนทุกเรื่อง อาหารการกิน ความเป็นอยู่ เสื้อผ้า เราดูแลเค้าก่อน แฟนก็อยากให้เราออกไปอยู่กับเค้านะคะ แต่ด้วยสถานะของเรายังเรียนอยู่ยังต้องพึ่งพาแม่อยู่มันเลยมีปัจจัยหลายๆเรื่องที่ทำให้ออกไปอยู่ไม่ได้
แม่มองว่าเราเห็นแก่ตัว เห็นคนอื่นมาก่อนครอบครัว แต่คนในครอบครัวเราไม่มีใครมีปัญหานะคะ มีแต่แม่ เรารู้เลยว่าแม่น้อยใจแต่เค้าอ้างครอบครัวให้เราดูแย่ เวลาที่เราไปปรึกษาเพื่อน เพื่อนก็จะรู้สึกว่าแม่เราเอาแต่ใจตัวเอง เอาตัวเองเป็นจุดศูนย์กลาง แม่ว่าเราเอาเรื่องครอบครัวไปพูด
ทั้งๆทีแม่นั้นแหละชอบเอาเรื่องเราไปเล่ากับคนอื่น พูดว่าเราเสียๆหายๆ น่าเราเป็นสิวก็พูดดังๆให้คนถามได้ยินว่าเราไม่อาบน้ำ หรือถามอายุเรากับคนอื่นว่าน่าเราอายุเท่าไร แค่เราแต่งหน้า ว่าเราหน้าแก่เกินวัย เราโดนทำร้ายจิตใจมาโดยตลอด เรากลัวตัวเองจะเป็นซึมเศร้าจนเราต้องสำรวจตัวเองด้วยการทำแบบทดสอบ แต่เราก็ไม่อยากเชื่อแบบทดสอบเท่าไร เพราะแบบทดสอบมันบอกว่าเราเข้าขั้นแล้ว
เพื่อนสนิทเรายังสงสัยว่าอดทนได้ยังไง แม่จะอ้างว่าตีเรา ด่าเรา ด้วยความรัก เราเห็นแม่คนอื่นที่แสดงความรักกับลูก ไม่เคยตี ไม่เคยด่าคำพูดหยาบๆ สอนมีแต่คำพูดดีๆเราเป็นเพื่อนฟังยังรู้สึกว่าสอนดีมากเรารู้สึกอยากทำตามที่สอนเลย จนเพื่อนเราได้ดี

เราทำงานกับแม่ด้วยความทุกข์เพราะไม่อยากทำงานกับแม่ เราเคยได้รับค่าจ้างจากแม่นะ แต่เค้ามาผลัดไม่จ่ายเราเป็นเวลานาน จนเรารู้สึกว่าเราทำงานเราก็ต้องได้รับค่าตอบแทน เงินเราก็ต้องใช้จ่าย ค่าแรงเรา300ต่ออาทิตย์ เรามีทั้งค่าโทรศัพท์ค่าครีมค่าของส่วนตัวหลายอย่าง ค่าเดินทางไปเรียน ค่าข้าว 300ต่ออาทิตย์ เราไม่พอใช้จ่าย เราเป็นคนไม่ซื้อเสื้อผ้า ถ้าเรารู้สึกว่าเรามันแพงเกินความจำเป็นเราจะไม่ซื้อเลย

แม่เราจะมักขู่ว่าถ้าเราเป็นนิสัยแบบนี้เค้าจะไล่เราออกจากบ้านไปอยู่กับยายที่ตจว แม่คิดว่าเรากลัวเค้ามากๆเห็นเราไม่เถียง แต่เรารู้สึกพูดไปแม่ก็ไม่ฟังถึงฟังก็ไม่เข้าใจในสิ่งที่เราต้องการจะสื่อ พอเรามีสิทธิ์พูดพอเราพูดเค้าก็ว่าเราไม่เข้าใจที่เค้าพูด เค้าอ้างว่าชีวิตเราเราต้องทำให้มีคุณค่า แม่แค่ให้ชีวิตแต่ไม่ใช่เจ้าชีวิต เราเป็นคนกำหนดชีวิตตัวเอง แม่ไม่เคยตีกรอบให้หนูต้องอย่างนั้นอย่างนี้ แต่อยากให้เราอยู่ในสังคมได้
!ใช่ แต่สิ่งที่ทำกับเราคือเจ้าชีวิตเรา
!คุณค่าเราเป็นคนกำหนดเอง รู้ตัวเองว่าทำยังไงให้ตัวเองมีคุณค่า
!ไม่เคยตีกรอบ แต่เราต้องทำตามที่เค้าต้องการให้เราเป็นตรงใจเค้า
!อยากให้อยู่ในสังคมได้ แต่คุณไม่เคยให้เราออกไปเจอสังคมที่เราต้องการ
!สังคมเพื่อนคุณก็ห้ามเรานานๆครั้งเราเจอเพื่อนทีคุณห้ามไม่ให้เราไป กับบอกเพื่อนเราว่าขาดเราไม่ได้ เพื่อนเราบอกเราว่าที่แม่ขาดเราไม่ได้เพราะไม่มีคนทำงานแทนแม่แค่นั้นแหละ
!สังคมแฟน บางทีเราก็อยากอยู่กันสองคนบ้าง ก็อยู่กันนานไม่ได้ ว่าเราไม่ให้เกียรติตัวเองกับแม่ มองแฟนเราเป็นเพื่อน

เรารู้สึกว่าถ้าในอนาคตถ้าเราออกไปมีครอบครัว แล้วแม่ยังเป็นแบบนี้อยู่ เราคงจะต้องออกไปอยู่คนเดียวใช้ชีวิตคนเดียว ถ้าเราเอาใครเข้ามา เค้าก็กลัวว่าแม่เราจะไม่ปล่อยให้มาใช้ชีวิตกับเราแน่ๆ แม่ทุกคนก็ต้องการได้คนที่ดูแลเราได้ เรารู้ แต่การที่เรากว่าจะหาคนๆนั้นเจอ เราก็ต้องเผชิญกับโลกภายนอกถึงใครจะว่ามันอันตรายมันไม่ได้ดีอย่างที่วาดฝัน อยู่ในครอบครัวที่ยังมีพ่อมีแม่เถอะ

เราไม่สนใจกับความคิดแบบนั้นนะ เพราะในเมื่อเราต้องเจออยู่แล้วก็ต้องยอมรับมันเอาตัวเองไปอยู่ในสังคมที่ทำให้เราเป็นตัวของตัวเองได้ มีความสุขกับมันไม่รู้สึกอึดอัดที่ต้องเจอเรื่องแบบนี้

เราคบกับทอม แม่ได้ยินจากคนข้างบ้านว่าแม่คงไม่มีหลาน เราเอาทอมมาอยู่ ถ้าแม่เปิดใจจริง แม่จะเอาสิ่งๆนั้นมาบอกเรา เค้าจะเฉยกับคำพูดแบบนั้นไปเลย
แต่เค้าตอกหน้าเรา ว่าเราไม่เห็นอกเห็นเค้า แต่เค้าเคยเห็นใจเรามั้ย หาผชมาให้เรา พาเราไปดูตัวถึงที่ อย่างนี้มันก็หมายความว่าคุณไม่ได้เปิดใจรับในสิ่งที่เราเป็นเลย ใช่คุณไม่พูดว่าไม่เปิดใจ แต่คุณแคร์ข้างบ้าน ถ้าคุณแคร์เราให้เกียรติในสิ่งที่เราเป็นคุณจะไม่ปฎิบัติกับเราแบบนี้

เราเหนื่อยทุกคน เราอึดอัดมากๆ เรานิสัยเสียกับการโดนกระทำของแม่ เราอยากออกไปจากจุดนี้
แสดงความคิดเห็น
โปรดศึกษาและยอมรับนโยบายข้อมูลส่วนบุคคลก่อนเริ่มใช้งาน อ่านเพิ่มเติมได้ที่นี่