แฟนเก่า

ผมยังลืมแฟนเก่าไม่ได้เลยเขาเป็นรุ่นพี่ที่โรงเรียนบังเอิญเจอเข้าตอนผมซ้อมกีฬาอยู่เลยตัดสินใจทักไป ก็คุยกันมาเรื่อยๆครับ จนผมขอเขาคบ จริงๆผมก็มีแฟนมาก่อนบ้างแล้วนะแต่ที่ผ่านๆมาไม่เคยตั้งใจรักเลย แต่มาคนนี้รู้สึกว่าต้องตั้งใจรักจริงๆ เขาเป็นโรคโลหิตจางผมจะค่อยบอกเขาให้กินยาเช้า กลางวัน เย็น บางวันเขาก็ลืมเอาไป แต่ผมก็แยกยาบางส่วนมาจากเขาด้วยเผื่อเขาลืม ก็รักกันดีมีทะเลาะกันบ้างนิดๆหน่อยๆ ไปเที่ยวด้วยกันดูหนังไม่กี่รอบเอง เดินไปส่งตอนกลับบ้านทุกวันเลยครับ กินชาไข่มุกเจ้าของร้านก็ขอถ่ายรูปคู่ลงเพจ  มันก็ดีนะผมวางอนาคตหวังอะไรหลายๆอย่างกลับเขาเลย โทรหากันบ้างบางวัน ผมติดเข้าสุดๆเลยผมเป็นคนที่ไม่หวานอะไรอยู่แล้ว ก็หาเรื่องคุยทุกวัน บอกเวลาให้เขากินข้าวให้เวลาส่วนตัวเขาบ้าง จนมีบางวันเริ่มเคืองๆเรื่องนี้ เพราะวันๆหนึ่งเริ่มคุยกันน้อยมากๆ แรกๆผมก็ปรับตัวยากมากเพราะ ผมชอบเอาชนะ ก็จะมีปัญหากันนิดหน่อยหลังๆผมก็เริ่มปรับตัวได้เพราะชินละมั้ง จนเหมือนนิสัยเสียเลยล่ะมันไม่ค่อยหวานเหมือนก่อน แล้วดันมามีโรคโควิด คั่นกลางอีกไม่ได้เจอกัน6เดือนเลยครับ คิดถึงมากๆ แล้วผมก็ดันต้องย้ายโรงเรียนไม่เจอกับเขาอีก แต่ผมถึงย้ายไปเจอคนใหม่ๆ แต่ผมไม่เคยนอกใจเขาเลยรักเขามากๆทำเหมือนเดิมทุกอย่างคุยกันเหมือนเดิม และแล้วก็มีโอกาสเจอกันครับ ไปดูหนังด้วยกันวันนั้นสัญญากันด้วยว่าจะกอดกัน แต่ติดตรงผมเนี่ยแหละไม่กล้าและไม่คิดว่าจะเป็นครั้งสุดท้ายที่เจอกันเลย TT หลังจากนั้นได้คบกันต่อมาเกือบจะ2ปีเลยนะคงผูกพันมากๆเลย แต่พอปิดเทอมที่บ้านผมค้าขายช่วงเทศกาลพอดีเดือนเมษายน ผมตื่นตี3ทุกวันได้นอน10-12 นาฬิกา ตื่นมาต้องไปช่วยอีกทำแบบนี้เกือบทั้งเดือนเลยครับ จนผมไม่มีเวลาให้เขาเลยหลังจากนั้นรู้สึกห่างเหินกันมากๆคุยทีก็ทะเลาะกันมีวันหนึ่งที่ผมทำอะไรไปไม่คิดเขาพาเพื่อนมากินข้าวที่บ้านเขาปกติ เขามีแต่เพื่อนกลุ่มผูหญิงที่สนิด แต่วันนั้นผมเห็นเพื่อนผู้ชายด้วยในสตอรี่แต่เขาคงลืมบอกผมแหละ แต่ตอนนั้นผมโกรธมากๆจู่ๆก็ขับรถไปบ้านเขาเลยตอนดึกๆ ไม่เคยไปมาก่อนด้วย อยากเจอเขาอยากคุยให้รู้เรื่องว่าจะเอายังไงกับความสัมพันธ์ แต่สุดท้ายก็ไม่ได้เจอเพราะเขาออกมาเจอไม่ได้ ร้องไห้กลับบ้านสิครับแม่ขับรถมาตาม แล้วก็กลับมาดีกันแต่คุยกันไม่เหมือนเดิมเลย ผมเริ่มรู้สึกว่ามันแปลกมากไม่ได้หมดรักเลยแต่ทำไมถึงเป็นแบบนี้คุยกันแต่ไม่เข้าใจกัน ก็ยังอยู่ในช่วงๆเดือนเมษาที่ทำงานนั้นละครับที่ผมทำงานจนไม่มีเวลาจนผมคิดว่ามันคงไม่ไหวเลยขอเลิกเขาไปเอง (พูดทำไมว่ะกู TT) จนตอนนี้ก็ผ่านมาจะ7-8เดือนแล้วที่เลิกไป คนใหม่เข้ามาแต่ผมยังตัดความรู้สึกจากแฟนเก่าไม่ได้เลย ไปดูหนังล่าสุดก็มองแต่ที่เก่าๆที่เคยอยู่ด้วยกัน และวันลอยกระทงที่ผ่านมาผมไปกินเหล้าบ้านเพื่อนคุยเรื่องแฟนเก่ากันก็คนมันก็คิดถึงอยู่แหละเนาะ ก็เลยแอดไปคุย พอได้คุยความรู้สึกผมยังเหมือนเดิมเลยหาเรื่องคุยเรื่อยๆตอนนั้นดีใจมากๆ จนผมถามว่า "จะมีโอกาสคุยกันเหมือนเดิมได้ไหม" เขาตอบกลับมประมาณว่าอย่าหวังเลย ผมนี้เหม่อเลยครับฝืนยิ้มเลย (ก็เราไปบอกเลิกเขาเองอะเนาะทำไงได้) จนตอนนี้ผมไม่รู้จะทำยังไงให้ลืมเขาได้เลยครับทุกคน ขอบคุณทุกคนที่อ่านนะครับ
แสดงความคิดเห็น
โปรดศึกษาและยอมรับนโยบายข้อมูลส่วนบุคคลก่อนเริ่มใช้งาน อ่านเพิ่มเติมได้ที่นี่