พูดกับพ่อยังไงดีคะ

เราเป็นเด็กอายุ14-15ค่ะกำลังจะเข้าม.4 คือเราอยากมาระบายค่ะ คือเราเป็นเด็กกิจกรรมตั้งแต่ป.3 เราไปเป็นนางรำของโรงเรียนค่ะจนเราจะเข้าม.1พ่อเราก็ให้เราใช้ความสามารถพิเศษรำสอบเข้า รร.สาธิตชื่อดังค่ะแต่เราไม่สอบ(เราไม่รู้ว่ามันสอบได้นะคะ)เราไปสอบของวิชาการทั่วไปค่ะ แล้วเราไม่ติด จนมาสอบรร.อีที่นึงติดค่ะเราตั้งมจว่าเราอยากเป็นเด็กโขนของรร.นี้มากแต่พ่อบอกไว้ว่าจะไม่ให้เรารำอีกแล้วค่ะตอนนั้นเราอยากร้องไห้มากแต่ก็ไม่กล้าร้องพอโขนเปิดรับสมัครเด็กใหม่เราเลนไปสมัครค่ะแล้วก็โทรไปขอพ่อตอนนั้นพ่อเราก็ให้ค่ะเราเลยสมัครจนได้ออกงานรร.พอเราอยู่มาได้ปีกว่าพ่อเราบอกว่าให้ออกค่ะตอนนั้นคือเราต้องแอบร้องไห้คนเดียวเพราเราชอบอะไรแบบนี้มากเรารักการรำมากเราไม่อยากออกค่ะเเต่ตอนนั้นก็ทำได้แค่นั่งร้องไห้เงียบๆเพราะเราไม่กล้าขัดพ่อค่ะหลังจากนั้นเราต้องแอบพ่อลงเรียนวิชานาฏศิลป์กับชุมนุมโขนค่ะเวลาไปเรียน(ตอนนั้นยังไม่มีCovid 19 นะคะ)เราต้องแอบเอาผ้าโจงกระเบนใส่กระเป๋าไปซ้อมทุกครั้งเลยค่ะ เราแอบพ่อทำทุกอย่าง เวลาเราอยากรำเราก็ต้องรอให้พ่อออกไปข้างนอกก่อนเพราะเรากลัวพ่อมาเห็นค่ะ แล้วพ่อก็ชอบพูดว่าใกล้ ม.4แล้วต้องทำเกรดให้ได้มากกว่า3.5 จะได้มีที่เรียนแล้วก็พูดกดดันเราด้วยค่ะจนเราต้องมาแอบร้องไห้คนเดียวเพราะเครียด พ่อชอบให้ความหวังค่ะพ่อบอกจะให้เราเรียนพิเศษซึ่งเราอยากเรียนมากแต่สุดท้ายพ่อบอกไม่มีเงินทั้งที่พ่อไปข้างนอกกับเพื่อนทุกวันเราผิดหวังมากๆ ควรพูดกับพ่อยังไงดีคะให้พ่อเปิดใจรับฟังเราบ้างเพราะที่ผ่านมาพ่อไม่ฟังเราเลยตัวเองถูกเสมอ ****ปล.เราจะมีอาการกลัวเวลาพ่อเรียกเรานะคะเวลาพ่อเรียนเราจะต้องคิดว่าเราทำอะไรผิดไหม พ่อเรียกทำไม ผิดอะไรไหมค่ะ ****
แสดงความคิดเห็น
โปรดศึกษาและยอมรับนโยบายข้อมูลส่วนบุคคลก่อนเริ่มใช้งาน อ่านเพิ่มเติมได้ที่นี่