ผมไม่ค่อยมั้นใจในตัวเอง

แบบว่าผมต้องเริ่มอธิบายก่อนว่า ผมมีเพื่อนที่เป็นเพื่อนกันมาตั้งแต่สมัยที่เรายังเป็นเด็กและพวกเราไม่ได้เจอกันมาเกือบ 10กว่าๆ ปี ได้แล้ว ถ้านับตั้งแต่เรา 8 ขวบ และเมื่อต้นเดือนเมษานี้พวกเราก้ได้เจอกันโดยบังเอินเพราะตอนนั้นผมไปทำ ธุระที่กรุงเทพพอดี และผมก็น่าตกใจที่เค้ายังจำผมได้ แต่ผมในตอนแรกลับจำเค้าไม่ได้ ผมรุ้แย่จังแต่ ผมลึกๆผมผมก้ไม่เข้าใจกับตัวเองคือ ทุกครั้งที่ผมคุยกับเค้าทำให้ผมต้องมีความรุ้สุขแบบว่ายังไงดีละ มีความสุขทุกครั้งที่คุยกับเค้า คือผมชอบเค้าแหละ แต่ผมไม่มั้นใจไงว่า ถ้าเค้ามาคบกับผมจริงๆ ชีวิตเค้าจะมีความสุขแน่เหรอ คือตรงๆเลย ผมเป็นพวกที่ไม่กล้าพูดอะไรออกตรงๆ ผมยอมรับวว่าผมใจไม่ถึงพอที่จะบอกรักเค้า ผมเองก็กลัวว่าเค้าจะบอกว่า เป็นแค่เพื่อนดีแล้ว555 พวกคุณคิดว่าผมควรทำยังไงดีละ