ครอบครัวไม่ได้เเย่เเต่มีพ่อแม่ไม่เข้าใจลูก!?

สวัสดีค่ะ วันนี้หนูมาระบายเเละสอบถามพี่ๆที่เคยมีประสบการณ์ผ่านเรื่องเเบบหนูมาค่ะ หนูอายุ15ปีแล้วแล้วสำหรับหนูก็คือวัยที่กำลังอยากลองอยากรู้อยากสนุกอยากใช้เวลาอยู่กับเพื่อนเพราะมันมีความสุขมากกว่าครอบครัวค่ะ *ครอบครัวหนู* "แม่คือคนที่ชอบเอาหนูไปเทียบกับคนอื่น แม่คือคนที่ไม่เคยให้กำลังใจลูกคนนี้เลย แม่คือคนที่มีแต่ตะด่าว่าลูก แม่คือคนที่ทำร้านร่างกายลูก แม่คือคนที่พูดจาเเย่ๆใส่ลูก แม่คือคนที่ใช้คำพูดทำร้ายจิตใจลูกที่สุด" มีวันนึงหนูไปยืดผมมาเพราะหนูคิดว่าผมหนูมีงอแต่หนูเข้าใจว่าหนูยังหาเงินเองไม่ได้เเล้วเงินที่หนูเอาไปยืดมันเป็นเงินที่มีผู้ใหญ่เขาให้หนูมา ด้วยความอยากสวยอะเนาะเห็นเพื่อนไปทำหนูก็ไปทำพอระหว่าทำมันก็ใช้เวลานาน แม่ก็โทรตามหนูก็บอกว่าหนูมายืดผม แม่ก็ด่าหนูเลยค่ะ อี โดนหลอกเอาเงิน ทำตัวไม่ติดดิน คิดว่ารวยมากละหรอ (หนูรู้ว่าหนูไม่ได้รวยแต่หนูก็อยากลองทำอะ) พอกลับบ้านมาแม่ก็จะตบหนูแต่หนูหลบได้แม่ก็ถีบหนูหนูก็เข้ามาร้องไห้ในห้องตอนนั้นหนูจะอายุ14 แม่ก็ด่าพ่อก็ด่า ทำเป็นคุณหนูตีนเเดง หน้าลอยบนอากาศทำตัวไม่ติดดิน อี *พ่อพูดว่า*พอโตไปนะดูทรงเเล้วอย่างมากก็เป็นได้เเค่ ขายหาเงินมาใช้ หึ!
5555 นี่คือคำพูดของพ่อแท้ๆนะคะ ละตั้งเเต่เด็กค่ะหนูเป็นเด็กดีมาตลอดเลยแหละ แต่ก็ไม่เคยได้รับคำชมใดๆจากใคร หนูก็ไม่ได้สนใจนะคะ แต่พอหนูทำผิดเท่านั้นแหละก็มีเเต่จะมาซ้ำเติมด่าทอ ถึงมันจะผ่านไปนานเเค่ไหนก็จะขุดมาพูดเรื่อยไปบ่อยๆซ้ำๆ5555555
ตอนหนูอยู่ประถมหนูได้เกรด4ทุกปีเลยค่ะได้ที่1ตลอด ไม่อยากจะโม้55 แต่หนูก็ไม่ได้อะไรนะคะไม่ได้คำชมดั้วะ พอขึ้นมัธยมหนูได้ที่3ของห้อง แม่ก็บอกว่าทำไมไม่เอาให้ได้ที่1 ทำไมไม่เอาชนะคนที่ได้ที่1 ในใจหนูก็ท้อเลยค่ะ หนูว่าหนูทำดีสุดเเล้วนะ ละเทอมต่อๆมาหนูก็หมดไฟในการอยากทำเหรดให้ได้ดีๆเลยค่ะเพราะท้องานก็เยอะเดิมยุคโควิดก็ได้เรียนออนไลน์เรียนแทบไม่รู้เรื่อง เกรดก็ตกลงๆเรื่องเพราะไม่เคยได้กำลังใจค่ะรู้มั้ยคะว่าเวลาหนูบ่นว่าเหนื่อย ว่าท้อ แม่สุดที่รักของหนูเขาก็ตะบอกว่า เหนื่อยก็ออกมาเลี้ยงควายสิ มาช่วยกันขนปูน*ทำงานก่อสร้าง* ทั้งๆที่หนูอยากเรียนมากนะคะที่พูดที่บ่นเพราะหนูอยากได้กำลังใจ แม่ก็ชอบพูดแทงใจดำตลอด ชอบขึ้นเสียงใส่เป็นคนเสียงเเข็งๆ ก็คงเพราะหนูเป็นลูกผู้หญิงด้วยแหละทำอะไรก็ต้องอยู่ในขอบเขตทั้งๆที่มันโครตอึดอัดนะ ละอีกอย่างหนูมีพี่ชายด้วยค่ะพี่ชายเป็นคนเดียวที่หนูรักที่สุดเพราะพี่เข้าใจหนูถึงจะไม่ทุกเรื่องอย่างน้อยพี่ก็คอยบอก ตอนหนูเป็นเด็กหนูก็โดนตีตลอดแหละค่ะ โดนด่าโดนว่า โดนตะคอกบ่อยมาก จนหนูกลัวว่าถ้าต่อขึ้นหนูจะเป็นแบบแม่มั้ยเพราะหนูไม่อยากเป็นแม่คนเหมือนเเม่คนนี้ รู้ว่ารักแต่พูดกับหนูดีๆก็ได้มั้ยอะ ละพอโตมา ใช่ค่ะ หนูก็เป็นแบบแม่จริงๆ หนูตะคอกเหมือนแม่เลยค่ะทั้งๆที่ก็เคยพูดดีเเล้วหนูพยายามข่มตัวเองไม่ให้เป็นเหมือนเเม่นะคะ แต่ก็ลูกไม้หล่นไม่ไกลต้นเนาะแม่เป็ไงลูกก็เป็นงั้นแหละ แต่ถ้าหนูมีลูก หนูบอกเลยว่าหนูจะไม่ทำไม่พูดเหมือนกับเเม่ที่พูดกับหนูแบบนี้ แม่บอกว่าแม่เสียใจน้ำตาตกในที่หนูพูดว่าหนูมีความสุขที่อยู่ที่อื่น (แม่พูดกับพี่)
แต่ตอนที่หนูพูดคือตอนที่แม่ว่าหนูว่าหนูไม่อายหรอไปกินไปนอนบ้านคนอื่น ที่จริงหนูไปช่วยงานบ้านเพื่อนค่ะเเล้วหนูไม่ได้กินของบ้านเขาด้วยวันนั้นหนูเอาเงินติดตัวไปร้อยนึงแล้วหนูก็ไปนั่งเล่นกันเพื่อนที่ริมโขงจรเช้าเลยค่ะแม่เพื่อนเขาก็ชอบหนูเพราะเขาอยากให้ลูกอยู่กับเพื่อนเพราะแม่เขาไม่มีเวลาแม่เพื่อนหนูคนนี้ดีมากเลยค่ะ เคยให้หนูช่วยกันปลูกต้นกระบอกเพรชด้วย เวลาอยู่กับเพื่อนหนูมีความสุขมากจริงๆนะคะ มากกว่าอยู่บ้านเเล้วต้องอยู่ให้ห้องสี่เหลี่ยมไม่มีไรให้ทำ หรือที่หนูอยู่กับเพื่อนเเล้วมีความสุขมันเป็นเพราะหนูอยู่กับครอบครัวเเล้วไม่เคยทำอะไรแบบนี้ด้วยกัน หนูคิดอยากไปเที่ยวมากเลยค่ะเห็นครอบครัวคนอื่นไปบ่อยมาก555 (อิจฉาจัง)แต่หนูก็เข้าใจมาโดยตลอดและอดทนรอวันที่จะได้ไปเที่ยวเป็นครอบครัวอะนะเเต่นี้ก็ผ่านมาเป็นเกือบ6ปี่ละมั้งที่ไม่มีพ่อเเม่ลูกเที่ยวด้วยกันเเบบครอบครัวของเรา
แต่ไม่เป็นไรเข้าใจว่าไม่มีเวลา แล้วพื้นฐานครอบครัวไม่ได้รวยด้วยอะเนาะ เข้าเรื่องเลยดีกว่า คือวันนี้แม่เขาเปิดประตูมาเห็นหนูเล่นโทรศัพท์อยู่ใช่มั้ยคะ แล้วหนูไม่ได้ปูผ้าปูที่นอนค่ะเขาก็มาโมโหใส่หนู ตะคอกใส่ๆๆ หนูก็เลยเดินไปเข้าห้องน้ำแล้วเขาก็เรียกด้วยเสียงเเข็งๆอะ หนูก็หงุดหงิดไงเพราะหนูก็เข้าห้องน้ำอยู่อะ หนูก็เลยถามว่าอะไร ไม่ได้ตะคอกหรอกเเต่แค่น้ำเสียงเเข็งเหมือนที่เเม่พูดใส่นั้นแหละ แม่ก็โมโหมากบอกว่าเดี่ยวนี้เอาใหญ่เเล้วถ้าไม่บอกมันก็ไม่ดีขึ้นเลย แล้วก็พูดว่า กูจะตี อย่าเหิมเกริมให้มาก ถ้ากูทนไม่ไหวขึ้นมารู้ใช้มั้ยว่าจะเกิดอะไรขึ้น กูควบคุมตัวเองไม่ได้นะถ้ากูทนไม่ไหว แม่เคยขู่จะฆ่าหนูบ่อยมากเลยค่ะ แล้วคิดดูนะคะสภาพจิตใจของเด็กผู้หญิงคนนึงอะค่ะที่ต้องทนกับคำพูดแย่ๆทุกวันไปสภาพจิตใจมันจะโอเคหรอคะ เราก็ต้องหาความสุขเข้าบ้างก่อนที่จะเป็นโรงซึมเศร้าตายอะดิ ตอนเด็กๆพ่อบอกว่าคนที่เป็นโรงซึมเศร้าคือคนโง่ทำตัวเองทั้งนั้นแต่วันนี้หนูรู้เเล้วค่ะว่าที่จริงมันไม่ได้เเค่มีจากตัวเองมันก็มาจากคำพูดแย่ๆของคนรอบข้างนี่แหละ หนูมีเพื่อเเละเวลาอยู่กับเพื่อนหนูก็มีรอยยิ้มมากกว่าแล้วถ้าเป็นพวกพี่ พี่จะเลือกอะไรหละคะ แต่ไม่ใช่ว่าหนูก็ไม่เคยได้รอยยิ้มจากครอบครัวนะ ได้บ่อยค่ะเเต่นั้นมันเมื่อก่อนตอนเป็นเด็กตัวน้อยๆ แต่ตอนนี้มันไม่มีเเล้วแหละในอนาคตอาจจะมี อาจจะ* แต่ตอนนี้มันไม่มีไง แล้วคิดดูอายุ15 ยังโดนแม่ตี พูดกับใครต่อใครก็เป็นหน้าอาย หนูโตเเล้วนะหนูรู้ว่าอะไรควรอะไรไม่ควรเลิกพูดสักทีว่าตัวเองผ่านอะไรมาบ้างชีวิตใครชีวิตมันอะไรที่หนูไม่เคยก็ให้หนูได้เคยบ้างเคยลองด้วยตัวหนูเองนี้!! ละก็เลิกเอาไปเทียบกับลูกคนอื่นได้เเล้ว หนูเหนื่อยนะ ละถ้าจะว่าหนูว่าอะยุเเค่นี้ผ่านอะไรมาเเค่นี้เหนื่อยเเล้วหรอโลกภายรอกมันอีกกว้าง หนูเป็นเเค่กบในกะลา เลิกนะคะไม่ต้องพูด หนูรู้ว่าหนูเป็นกบในกะลา รู้ว่าโลกภายนอกมันกว้าง หนูก็พร้อมจะเรียนรู้ด้วยตัวเองค่ะ รู้ว่าเคยผ่านอะไรมาเเล้วแต่เเค่บอกก็พออย่ามาห้าม อน่ามายังคับ มันอึดอัด
ที่พูดมามันยังเป็นเเค่เศษ1ส่ว180ของชีวิตหรูค่ะ มีเเต่ในนี้เเหละที่หนูระบายได้ อาจใช้คำพูดเเย่นะคะขออภัยด้วยค่ะ ความรู้สึกตอนนี้มันชั่งย้ำแย่เหลือเกินแต่เดี๋ยวก็คงดี ปล.ขอบคุณสำหรับคนที่มาอ่านนะคะ