สวัสดีค่ะ ขอเกริ่นเลยเเล้วกันนะคะ ตอนนี้เราอายุ25เเล้วค่ะ ทำงานค้าขายรักในอาชีพ เเต่เรามาทำงานกับเพื่อนค่ะเปิดร้านเอง เเต่ไกลบ้านมาก คนล่ะจังหวัดเลย เงินก้ดีนะคะ อาศัยบ้านเพื่อนอยู่
เเต่เเม่อยากให้กลับบ้าน อยากให้มาดูเเลพ่อ ซึ่งช่วงนี้ยังกลับไม่ได้ด้วยสถาณการณ์โควิด ไม่มีรถส่วนตัว ต้องนั่งรถทัวร์กลับบ้าน เเม่อยากให้ทำงานเเถวบ้านเพราะเห็นลูกคนอื่นเขาทำงาน ใกล้บ้าน
เราไม่อยากทำงานเเถวบ้านประเด็นเลยก็คือ เราอยากมีชีวิตเป็นของตัวเอง ยอมรับเลยว่าพ่อเเม่ไม่มีสมบัติอะไรเลย ถ้าอยากมีรถ มีอะไรต่างๆคือต้องดิ้นรนเอง ซึ่งเเม่เรา บอกว่าคนอื่นเขาไปยันไหนเเล้ว เเต่คนๆนั้นพ่อเเม่เขามีสมบัติเขาซับพอร์ตลูก ซึ่งต่างจากเรา
เราเครียดมาก เเม่อยากให้ทำงานใกล้บ้าน คนนั้นทำงานอะไรก็จะเอามาให้เราทำบ้างซึ่งเราไม่ได้อยากทำ
ตอนนี้เราเครียดมาก หมดหนทางเเล้วที่บ้านก็กดดันให้กลับบ้านทุกวัน บ้านตอนนี้ก็กลับไม่ได้ ไหนๆคนอื่นก็ว่าเราอีกว่าเราไม่กลับมาดูเเลพ่อเเม่ เห็นเพื่อนดีกว่าพ่อเเม่ เเม่เราก้ยิ่งเอามากดดันเราอีก ปกติเราก้กลับบ้านนะคะ เเต่ช่วงนี้มันยาก เเม่บอกว่าเราดักดานอยู่ที้เดิมชีวิตไม่พัฒนา ยิ่งเเย่กว่าเดิมอีกค่ะ😢😢😢
ทำงานใกล้บ้านหรือใช้ชีวิตด้วยตัวเองเเต่ไกลบ้านดี????
เเต่เเม่อยากให้กลับบ้าน อยากให้มาดูเเลพ่อ ซึ่งช่วงนี้ยังกลับไม่ได้ด้วยสถาณการณ์โควิด ไม่มีรถส่วนตัว ต้องนั่งรถทัวร์กลับบ้าน เเม่อยากให้ทำงานเเถวบ้านเพราะเห็นลูกคนอื่นเขาทำงาน ใกล้บ้าน
เราไม่อยากทำงานเเถวบ้านประเด็นเลยก็คือ เราอยากมีชีวิตเป็นของตัวเอง ยอมรับเลยว่าพ่อเเม่ไม่มีสมบัติอะไรเลย ถ้าอยากมีรถ มีอะไรต่างๆคือต้องดิ้นรนเอง ซึ่งเเม่เรา บอกว่าคนอื่นเขาไปยันไหนเเล้ว เเต่คนๆนั้นพ่อเเม่เขามีสมบัติเขาซับพอร์ตลูก ซึ่งต่างจากเรา
เราเครียดมาก เเม่อยากให้ทำงานใกล้บ้าน คนนั้นทำงานอะไรก็จะเอามาให้เราทำบ้างซึ่งเราไม่ได้อยากทำ
ตอนนี้เราเครียดมาก หมดหนทางเเล้วที่บ้านก็กดดันให้กลับบ้านทุกวัน บ้านตอนนี้ก็กลับไม่ได้ ไหนๆคนอื่นก็ว่าเราอีกว่าเราไม่กลับมาดูเเลพ่อเเม่ เห็นเพื่อนดีกว่าพ่อเเม่ เเม่เราก้ยิ่งเอามากดดันเราอีก ปกติเราก้กลับบ้านนะคะ เเต่ช่วงนี้มันยาก เเม่บอกว่าเราดักดานอยู่ที้เดิมชีวิตไม่พัฒนา ยิ่งเเย่กว่าเดิมอีกค่ะ😢😢😢