สวัสดีครับ พี่ๆคิดเห็นอย่างไรครับ

คือต้องเล่าอย่างนี้ก่อนครับผมเกิดในครอบครัวที่ค่อนข้างมีฐานะในสมัยก่อนแต่ไม่ได้ร่ำรวยอย่างนั้นแต่คือมั่งมีครับพอดีที่บ้านทำธุรกิจเกี่ยวกับการเกษตรเลยมีช่วงรุ่งในสมัยก่อนแต่ดันเป็นตอนที่ผมเป็นเด็กที่แบบ7-8ขวบครับความต้องการหรืออะไรไม่ได้มากมาย ณ ตอนนั้นผมมีพี่น้อง3คนครับผมคนรองสุดท้อง แต่ในสมัยนั้นไม่ว่าพี่2ครับสมัยนั้นไม่ว่าพี่ๆจะขออะไรก้ได้ไปทุกอย่างแต่ผมก็ได้นะครับก็เข้าใจสมัยนั้นเด้กๆในมัธยมก็คิดอยากได้นั้นอยากได้นี้อยู่แล้ว ติวเตอร์ก็ได้เรียนพูดได้เลยว่าซัพพอร์ททุกอย่างแต่นั้นผมยังเด็ก พี่คนรองก็ได้เรียนโรงเรียนค่าเทอมแสนสองแสนสนับสนุนเต็มระบบพี่ใหญ่สุดก้ไม่ติดขัดอะไร จนพี่คนรองถูกรีไพท์ออกจากโรงเรียนตอนกลางคันพี่ใหญ่สุดก็ดรอปเรียนไป1ปีส่วนธุรกิจที่บ้านก็ไปได้ดีในสักระยะนึงปีสองปีได้ครับและเริ่มถดถอยลงและหยุดไปหยุดไปและได้กลับมาเริ่มใหม่อีกครั้งได้1ปีก็หยุดอีก ส่วนพี่คนรองก็เกเรไม่เรียนบ้างหนีเรียนมั่วสุมติดยาทางโรงเรียนแจ้งทุกวัน ส่วนในปัจจุบันที่บ้านเป็นหนี้ธนาคาร 2 ล้านกว่าผมอยู่มัธยมแล้วครับแต่มันติดตรงที่ว่าผมก็เป็นนักกีฬาด้วยผมขออะไรไปก็ติดๆขัดๆหรือไม่ได้มาเป็นชิ้นไปเลยผมบอกเลยผมยอมเสียเวลาเพื่อจะฝึกฝนกีฬามา4-5ปีแต่เขาเคยพูดว่าเล่นไปก็ไม่ได้เห็นได้อะไร ไปเรียนไม่ดีกว่าผมแบบยืนนิ่งเป็นหินไปเลยแสดงว่าที่ผมทำมาสี่ห้าปีไม่มีค่าไม่มีความหมายไปเลยเป็นพวกพี่ๆผมว่าก็น่าจะรู้ดีว่าจะรู้สึกหรือไม่ แบบเขาไม่เคยเข้าใจมันและเขาไม่พยายามทำความเข้าใจมันเลย ผมแอบอิจฉาบ้านอื่นครอบครัวอื่นน่ะเขาสนับสนุนลูกเขาเต็มที่แต่ที่นี้เลือกไม่สนับสนุนเพียงเพราะว่าเฮ้ย!!!!บ้านเป็นหนี้อยู่ แบบนี้มันใช่รึเปล่าครับผมก็มึนๆหน่อย ผมขอให้ช่วยหน่อยผมเรียนและกิจกรรมผมขอล่ะช่วยผมหน่อยสนับสนุนผมหน่อยเถอะนะทั้งอุปกรณ์อะไรต่างๆที่ช่วยได้หนะผมขอ แต่ไม่เลยเขาไม่เคยคิดผมไม่ได้เกลียดนะครับผมแค่น้อยใจถ้าพวกคุณเป็นผม ผมคิดว่าก็น้อยใจบ้างแหละ พอมาถึงยุคกูว่าจะเป็นหน้าเป็นตาให้ครอบครัวบ้างผมไม่ได้มั่นใจในตัวเองนะแต่โอกาสผมยังไม่ได้รับให้ผมทำมันเลย  พี่ๆน้าๆครับ ขอบคุณมากครับที่อ่านกระทู้ผม