ผมนั่งมองแก้วเหล้าในมือ น้ำแข็งละลายจนจืดชืด... เหมือนตัวตนของผมในตอนนี้
รอบข้างคือเสียงหัวเราะของเพื่อนเก่าสมัยมัธยม กลุ่มเพื่อนจาก "โรงเรียนติดถนนสุขาภิบาล 3" ที่ผมเคยภูมิใจนักหนา
สารภาพตรงนี้แบบไม่อายเลยว่า... เมื่อ 20 ปีก่อน ผมคือไอ้เด็กหลงตัวเองคนหนึ่ง
พวกผมติดเข็มโรงเรียน เดินห้าง ด้วยความรู้สึกว่าข้าคือชนชั้นนำ ข้ามีรสนิยม ข้าคือผู้ถูกเลือก
และสิ่งที่น่ารังเกียจที่สุด คือการที่พวกผมมองเด็ก "โรงเรียนชื่อดังใกล้ตลาดมีน" ด้วยสายตาเหยียดหยาม
ในหัวผมตอนนั้น... เด็กตลาดมีนคือพวก "ทรงช่าง"
ผมตราหน้าพวกเขาว่า ตลาดล่าง, เถื่อน, หรือ "พวกเหลือเดน" ที่สอบไม่ติดโรงเรียนดีๆ
แต่วันนี้... ความเป็นจริงมันตบหน้าผม จนผมตาสว่าง
ผมนั่งมองเพื่อนร่วมโต๊ะ... เพื่อนจากสุขา 3 ที่ผมเคยยกย่อง
ภาพที่เห็นคือชายวัยกลางคนที่ "จมไม่ลง"
ยังคุยโวเรื่องเกรดเฉลี่ยสมัยมัธยม ยังเบ่งทับคนอื่นด้วยชื่อสถาบัน แต่กิริยามารยาทกลับหยาบคาย ด่าพนักงานเสิร์ฟ ข่มคนที่ด้อยกว่า พูดจาโอ้อวดแต่กลวงโบ๋
ในขณะที่ผมเพิ่งได้ร่วมงานกับ "คุณX"... ผู้บริหารระดับสูงที่เป็นศิษย์เก่าโรงเรียนตลาดมีนที่ผมเคยดูถูก
คุณXใส่เสื้อยืดธรรมดา แต่บุคลิกโคตรแพง
เขาสุภาพ ให้เกียรติทุกคน เขาไม่เคยพูดถึงชื่อโรงเรียนเก่าเพื่อข่มใคร แต่ทุกการกระทำของเขามันตะโกนออกมาว่าเขาคือ "ของจริง"
รสนิยมของเขาไม่ได้อยู่ที่แบรนด์เนม แต่อยู่ที่ความคิดและการวางตัว
วินาทีนั้น ผมไม่ได้เกลียดเพื่อนผมนะ... แต่ผมเกลียด "ตัวเอง"
ผมเกลียดตัวเองในอดีต ที่เคยมีความคิดคับแคบแบบนั้น
ผมมองเพื่อนที่กำลังเมาเละเทะ แล้วเหมือนเห็นเงาสะท้อนของความล้มเหลวทางความคิดของตัวเอง
ผมยอมรับผิดทุกอย่าง...
ผิดที่เคยตัดสินคนจากป้ายชื่อโรงเรียน
ผิดที่เคยหลงระเริงว่าตัวเองสูงส่งกว่าคนอื่นเพียงเพราะค่านิยมจอมปลอม
โรงเรียนไม่ได้สอนให้ผมเป็นคนแบบนี้หรอก... สันดานแบบนี้มันเกิดขึ้นเพราะผมเลือกที่จะเป็นเอง
ถึงเพื่อนๆ พี่ๆ น้องๆ โรงเรียนย่านตลาดมีนทุกคนครับ
ผมขอโทษ... ขอโทษจริงๆ ที่เคยดูถูกพวกคุณ
วันนี้ผมรู้ซึ้งแล้วว่า "ความเท่" และ "รสนิยม" มันไม่ได้อยู่ที่ว่าคุณจบจากไหน
แต่มันอยู่ที่ว่า... เมื่อจบออกมาแล้ว คุณทำตัวมีคุณค่าแค่ไหนต่างหาก
ฝากถึงน้องๆ รุ่นใหม่... อย่าให้ใครมาปั่นหัวว่าโรงเรียนเราเจ๋งกว่าใคร
เก่งอย่างเดียวมันไม่พอนะครับ
ถ้าเก่งแต่ไร้รสนิยมทางความคิด ขาดความอ่อนน้อม และหลงตัวเอง...
สุดท้ายคุณจะเป็นแค่คนขี้แพ้ที่นั่งกอดอดีต เหมือนผมที่กำลังนั่งสำนึกผิดอยู่ตรงนี้
โลกแห่งความจริง... เขาดูที่ "สันดาน" ไม่ใช่ "สถาบัน" ครับ.
[ระบาย] เคยเหยียดเด็ก 'รร.ใกล้ตลาดมีน' ว่าเหลือเดน วันนี้ศิษย์เก่า 'สุขา 3' อย่างผม... ขอโทษจากใจ
รอบข้างคือเสียงหัวเราะของเพื่อนเก่าสมัยมัธยม กลุ่มเพื่อนจาก "โรงเรียนติดถนนสุขาภิบาล 3" ที่ผมเคยภูมิใจนักหนา
สารภาพตรงนี้แบบไม่อายเลยว่า... เมื่อ 20 ปีก่อน ผมคือไอ้เด็กหลงตัวเองคนหนึ่ง
พวกผมติดเข็มโรงเรียน เดินห้าง ด้วยความรู้สึกว่าข้าคือชนชั้นนำ ข้ามีรสนิยม ข้าคือผู้ถูกเลือก
และสิ่งที่น่ารังเกียจที่สุด คือการที่พวกผมมองเด็ก "โรงเรียนชื่อดังใกล้ตลาดมีน" ด้วยสายตาเหยียดหยาม
ในหัวผมตอนนั้น... เด็กตลาดมีนคือพวก "ทรงช่าง"
ผมตราหน้าพวกเขาว่า ตลาดล่าง, เถื่อน, หรือ "พวกเหลือเดน" ที่สอบไม่ติดโรงเรียนดีๆ
แต่วันนี้... ความเป็นจริงมันตบหน้าผม จนผมตาสว่าง
ผมนั่งมองเพื่อนร่วมโต๊ะ... เพื่อนจากสุขา 3 ที่ผมเคยยกย่อง
ภาพที่เห็นคือชายวัยกลางคนที่ "จมไม่ลง"
ยังคุยโวเรื่องเกรดเฉลี่ยสมัยมัธยม ยังเบ่งทับคนอื่นด้วยชื่อสถาบัน แต่กิริยามารยาทกลับหยาบคาย ด่าพนักงานเสิร์ฟ ข่มคนที่ด้อยกว่า พูดจาโอ้อวดแต่กลวงโบ๋
ในขณะที่ผมเพิ่งได้ร่วมงานกับ "คุณX"... ผู้บริหารระดับสูงที่เป็นศิษย์เก่าโรงเรียนตลาดมีนที่ผมเคยดูถูก
คุณXใส่เสื้อยืดธรรมดา แต่บุคลิกโคตรแพง
เขาสุภาพ ให้เกียรติทุกคน เขาไม่เคยพูดถึงชื่อโรงเรียนเก่าเพื่อข่มใคร แต่ทุกการกระทำของเขามันตะโกนออกมาว่าเขาคือ "ของจริง"
รสนิยมของเขาไม่ได้อยู่ที่แบรนด์เนม แต่อยู่ที่ความคิดและการวางตัว
วินาทีนั้น ผมไม่ได้เกลียดเพื่อนผมนะ... แต่ผมเกลียด "ตัวเอง"
ผมเกลียดตัวเองในอดีต ที่เคยมีความคิดคับแคบแบบนั้น
ผมมองเพื่อนที่กำลังเมาเละเทะ แล้วเหมือนเห็นเงาสะท้อนของความล้มเหลวทางความคิดของตัวเอง
ผมยอมรับผิดทุกอย่าง...
ผิดที่เคยตัดสินคนจากป้ายชื่อโรงเรียน
ผิดที่เคยหลงระเริงว่าตัวเองสูงส่งกว่าคนอื่นเพียงเพราะค่านิยมจอมปลอม
โรงเรียนไม่ได้สอนให้ผมเป็นคนแบบนี้หรอก... สันดานแบบนี้มันเกิดขึ้นเพราะผมเลือกที่จะเป็นเอง
ถึงเพื่อนๆ พี่ๆ น้องๆ โรงเรียนย่านตลาดมีนทุกคนครับ
ผมขอโทษ... ขอโทษจริงๆ ที่เคยดูถูกพวกคุณ
วันนี้ผมรู้ซึ้งแล้วว่า "ความเท่" และ "รสนิยม" มันไม่ได้อยู่ที่ว่าคุณจบจากไหน
แต่มันอยู่ที่ว่า... เมื่อจบออกมาแล้ว คุณทำตัวมีคุณค่าแค่ไหนต่างหาก
ฝากถึงน้องๆ รุ่นใหม่... อย่าให้ใครมาปั่นหัวว่าโรงเรียนเราเจ๋งกว่าใคร
เก่งอย่างเดียวมันไม่พอนะครับ
ถ้าเก่งแต่ไร้รสนิยมทางความคิด ขาดความอ่อนน้อม และหลงตัวเอง...
สุดท้ายคุณจะเป็นแค่คนขี้แพ้ที่นั่งกอดอดีต เหมือนผมที่กำลังนั่งสำนึกผิดอยู่ตรงนี้
โลกแห่งความจริง... เขาดูที่ "สันดาน" ไม่ใช่ "สถาบัน" ครับ.