ลูกคนเล็กของผมเป็นหญิงก็ไม่ใช่ เป็นชายก็ไม่เชิง

ผมมีลูกสามคน คนแรกเป็นลูกสาวที่ผมรับมาเลี้ยงตั้งแต่ก่อนแต่งงาน   คนที่สองเป็นลูกสาวที่เก่งเกินวัยจนผมรู้สึกกลัว  อีกคนหนึ่งลูกชายที่เป็นหนอนหนังสือ แต่มีลักษณะออกจะตุ้งติ้งไปทางผู้หญิง ทั้งนี้เพราะเขาเติบโตมาท่ามกลางสิ่งแวดล้อมที่ต้องคลุกคลีอยู่กับผู้หญิงถึงสามคน คือภรรยาผมและลูกสาวอีกสองคน ผมนึกย้อนกลับไปตั้งแต่ตอนผมอยู่ชั้นมัธยมต้น ผมชอบแกล้งนักเรียนชายที่ตุ้งติ้งแบบลูกผมนี่แหละ ผมเห็นเป็นเรื่องสนุกดี แม้จะขอโทษกันในภายหลังแล้วก็ตาม   หลวงพ่อที่รู้จักกันท่านแนะว่า โยมต้องยอมรับวิบากที่รอให้ผลด้วยนะ บางทีก็เกิดกับโยมเอง หรือลูกของโยมในอนาคตก็ได้ เพราะวิบากกรรมของใครๆก็ตามย่อมรอให้ผลเสมอ จะมากหรือน้อยแล้วแต่กรรมจะจัดสรรมาให้ แม้ว่าจะขอโทษขอขมากันแล้วก็ตาม หรือถ้าไม่เกิดผลอะไรก็ขออนุโมทนาด้วย  ผมได้แต่งงานก้บหญิงแท้ ก็รู้สึกโล่งอกไปเปราะหนึ่ง  ได้ลูกสาวคนแรกของผมกับภรรยาก็โล่งไปอีกขั้นหนึ่ง  แต่แล้วก็ไม่รอดจากวิบากกรรม เพราะลูกชายคนเล็กก็เป็นอย่างที่บอกนั่นแหละ  ผมยอมรับความจริง และรักลูกในทุกอย่างที่ลูกเป็น ความสุขของลูกก็เหมือนของผม ผมเคยถามแบบทีเล่นทีจริงว่า  ลูกเลือกได้หรือยังว่าจะเลือกเป็นแบบไหน ลูกตอบว่า อยู่ในช่วงศึกษาทดลองใช้ชีวิตน่ะพ่อ แต่พ่อว่าจะดีไหมถ้าจะมีทั้งภรรยาและสามี  ผมฟังแล้วปวดหัวตื้บ ปีหน้าเขาจะเข้ามหาวิทยาลัยแล้ว ไม่ได้ห่วงเรื่องการศึกษาหรอก และก็ไม่ห่วงด้วยว่าเขาจะมีภรรยาหรือสามี แต่ผมรู้สึกกลัวแทน ถ้าในอนาคตเขาเลือกแปลงเพศ กลัวผลข้างเคียงที่เกิดจากการแปลงเพศของลูก ผมเห็นว่าธรรมชาติเขาให้อะไรมาแล้วก็ใช้ๆไปเถอะ แต่ถ้าไปทำอะไรผิดธรรมชาติ จะได้รับความทุกข์มากกว่าความรู้สึกสุข  ผมพิมพ์เล่ามายืดยาวเลย คนแก่ที่ยังมีห่วงอย่างผมนั้นทำอะไรได้ไม่มากนัก นอกจากพิมพ์ระบายลงพันทิป เผื่อว่าจะมีใครที่มีความรู้สึกเดียวกันกับผม จะได้สนทนากันบ้างครับ
แก้ไขข้อความเมื่อ
แสดงความคิดเห็น
โปรดศึกษาและยอมรับนโยบายข้อมูลส่วนบุคคลก่อนเริ่มใช้งาน อ่านเพิ่มเติมได้ที่นี่