เรื่องสั้น ตึกเเปด...ชั้นสิบ

เรื่อง      ตึกแปด  ชั้นสิบ

โดย       นัฐพันธ์
..........................................................................................................................................................

            ปกตินักศึกษาคณะนิเทศ มักไม่ลงเรียนคาบเช้า แต่ครั้งนี้เป็นไฟว์บังคับที่ทำให้พวกเราต้องเลือกวิชานี้ในช่วงเช้า อาจารย์ที่สอนบอกว่า กลุ่มบ่ายเต็มหมดแล้ว ทำให้พวกเราต้องลงทะเบียนเรียนในช่วงเช้า สมัยนั้นเขาเรียนวิชาแรกตอน 8โมงตรง ไอ้เราก็เป็นประเภทที่ไม่อยากไปเรียนสาย หากออกจากบ้านที่อยู่ห่างจากมหาลัยหลายกี่โล ทำให้เราเลือกที่จะออกมาแต่เช้าเพื่อให้ทันเรียนคาบเช้า โดยที่พวกเพื่อนๆหลายคนต่างก็เช่าหออยู่หน้ามหาลัยบ้าง อยู่หลังมหาลัยบ้าง ทำให้พวกนั้นไม่จำเป็นต้องตื่นแต่เช้า

            เวลาเรียนวิชานี้ จะมีการบ้าน และเราก็เป็นคนที่ชอบมาทำการบ้าน หรือมาทบทวนบทเรียนก่อนเข้าเรียนทุกครั้ง ปกติ จะนั่งกันที่ม้าหินแถวหน้ามหาวิทยาลัย เพื่อให้เพื่อนๆที่มาที่หลังได้เห็นว่านั่งกันอยู่ตรงนี้ แต่เรื่องวันนั้นมันผิดคลาดที่ วันนั้นเป็นวันที่ฝนตก เรามาถึงมหาวิทยาลัยช่วงหกโมงสี่สิบห้าเกือบจะเจ็ดโมงแล้ว ด้วยความที่ฝนตกลงมาอย่างหนัก ทำให้เราต้องเดินขึ้นมาหาที่นั่งที่ห้องเรียน ตึกของเราอยู่ตึกแปด ชั้นสิบ ต้องเดินจากหน้ามหาวิทยาลัยเข้ามาด้านใน 

          บรรยาวังเวงชอบกลเพราะยังไม่มีคนมา จะมีก็แต่พวกแม่บ้านที่ต้องมาทำความสะอาดกันก่อนที่จะทำการเรียนการสอน อาจารย์หลายท่านก็ยังไม่มา ตอนนั้นโทรศัพท์ยังใช้ โนเกีย เพื่อนบางคนก็ไม่มีมือถือใช้ อย่างที่บอก เราจะใช้โต๊ะม้าหิน หน้ามหาวิทยาลัยเป็นจุดศูนย์กลางที่จะนัดเจอกัน แต่วันนี้เกิดเอ็กซิเดน ทำให้ต้องมานั่งอาคารเรียน 

            ด้วยความที่เห็นว่าห้องเรียนเปิดแล้ว ทำให้เราถือวิสาสะเดินเข้าไป ไม่ทันได้นั่งลง ไฟในห้องเปิดสว่างจนเราตกใจ พี่แม่บ้าน เดินเข้ามาเปิด ทั้งๆที่เราไม่เห็นว่ามีแม่บ้านอยู่ตรงสวิตไฟ แต่เราก็ไม่ได้สนใจ ด้วยความที่ปวดท้องเลยรีบวางกระเป๋าหนังสือ และเดินไปที่ห้องน้ำ ที่อยู่ชั้นเดียวกัน
ตอนที่เรานั่งอยู่ในห้องน้ำ รู้สึกว่าเหมือนมีใครเดินตามเข้ามา แต่เมื่อเราเสร็จแล้วเดินออกไปก็ไม่พบว่ามีใครในห้องน้ำ แต่สิ่งที่เราเห็น ทำเอาแทบช็อค คือ พี่แม่บ้านแกเดินออกมาจากด้านในสุดของห้องน้ำ โชคดีที่เราตั้งสติทัน  เรารีบเดินออกไปเข้าห้องเรียน เราเข้าไปนั่งด้านในห้อง เปิดหนังสืออ่านไปเรื่อยๆ จนเพื่อนๆมา เพื่อนคนหนึ่งหน้าตาตื่นเดินมาบอกเราว่า 

            “เมื่อคืนแกรู้ข่าวยังว่า มีแม่บ้านประจำชั้นแกตกตึกตาย” 

 เราก็เฉยๆเพราะไม่ได้สนใจข่าว จนเพื่อนเปิดภาพให้ดู ทำตัวเราสั่น เพื่อนๆต่างถามว่าเป็นอะไรทำไมเราถึงตัวสั่น 

            “แกเจอผีแม่บ้านใช่มั้ย” เพื่อนอีกคนถาม พลางเขย่าตัวฉันที่สั่น

            “ฉัน ฉัน.........”  ฉันพูดติดอ่าง มันจุดที่ลำคอ พลางนึกไปถึงแม่บ้านที่ฉันเห็นเมื่อตอนเช้า     

           “ของฉันหาย กระปงกระเป๋าตังค์หายหมดเลย”พร้อมกับล้วงมือเข้าไปในกระเป๋า พบว่าของมีค่าหายไป ฉันนึกหน้าแม่บ้านคนนั้นแล้วแค้นไม่หาย     ผีนะ ไม่น่ากลัวเท่าคนหรอก ฉันได้แต่กัดฟัน ก่นด่าในใจ

จบ
แสดงความคิดเห็น
Preview
โปรดศึกษาและยอมรับนโยบายข้อมูลส่วนบุคคลก่อนเริ่มใช้งาน อ่านเพิ่มเติมได้ที่นี่