RECAP : Hometown Cha-Cha-Cha Ep.14 By Nottchakun [ Spoil Alert ]

สมัยที่ผมยังเรียนอยู่มหาวิทยาลัย มีคำกล่าวหนึ่งจากหนังสือเล่มโปรดที่ยังคงจดจำได้ขึ้นใจเกี่ยวกับนิยามของ "ความรัก" เขาบอกว่า

"ความรักคือความสัมพันธ์ที่สมบูรณ์ระหว่างคนสองฝ่าย เป็นเหมือนฤดูใบไม้ร่วงที่แช่มช้า เป็นเหมือนการถ่ายทอดความงดงามของตัวเรา ไปยังอีกคนหนึ่ง"

วันนี้ ในซีรีส์เรื่อง Hometown ChaChaCha EP.14 การเดินทางของความรัก ระหว่าง ฮเยจิน กับหัวหน้าฮง ถึงแม้จะแสนเศร้า แต่ก็เต็มไปด้วยความงดงามในแบบที่ผมพูดได้อย่างเต็มปากว่า นี่แหละความรักในโลกแห่งความเป็นจริง

ท่ามกลางบรรยากาศที่อึมครึม ซีรีส์เริ่มต้นด้วยฉากที่ ฮเยจิน ออกมาจากบ้านหัวหน้าฮง แบบเงียบๆ เพราะผิดหวังกับคำขอโทษที่เขาพูดออกมา แทนที่จะอธิบายเรื่องราวในอดีต จนเธอมาเจอเข้ากับ ยอฮวาจอง วินาทีนั้นเอง ที่น้ำตาแห่งความอึดอัดใจของ ฮเยจิน ไหลออกมา

"กินข้าวเข้ามาหรือยัง?" ฮวาจอง ป้อนคำถามนั้น เหมือนกับที่ ซองฮยอน มักจะชวนฮเยจินให้ไปกินข้าวกัน เวลาที่เขาอยากปลอบใจ หรือชื่นชมเธอ

ซุปสาหร่ายหอยเม่นหอมกรุ่นอยู่ตรงหน้า แต่เรื่องของ หัวหน้าฮง ที่ฮวาจอง กำลังเล่าให้ ฮเยจิน ฟังอย่างตั้งใจ มีความหมายมากกว่ามื้อเช้า

"ฉันจำวันที่แรกที่เขากลับมาได้ เขาดูเป็นทุกข์มาก ไม่เหลือเค้าเดิมของ ดูชิก ที่เรารู้จัก สีหน้าว่างเปล่า เหมือนพร้อมจะละทิ้งทุกสิ่งทุกอย่าง" นั่นคือคำบรรยายแรกที่ ฮวาจอง พูดถึงภาพของ หัวหน้าฮง ในอดีต

"ดูชิกน่ะ เรียนรู้แต่วิธีอดกลั้น เลยไม่รู้วิธีระบายมันออกมา คุณหมอน่าจะเป็นต้นไม้พักใจให้ ดูชิก ได้นะ" คำแนะนำที่เรียบง่ายจากผู้หญิงที่ผ่านการแต่งงาน มีลูก และหย่าร้างให้คำแนะนำกับ ฮเยจิน เหมือนคุยกับ "รุ่นน้อง" แม้ว่า "ความรัก" สำหรับ ฮวาจอง จะเป็นสิ่งที่เธอรักษาไว้ไม่ได้ก็ตาม

ต่างคนต่างหยิบโทรศัพท์....

"ขอโทษที่ปล่อยคุณไปแบบนั้น" อีกครั้งที่คำขอโทษมาจากปาก หัวหน้าฮง
"ฉันว่าพวกเราน่าจะต้องการเวลาอีกหน่อย... เวลาที่จะไม่รู้สึกผิด... เวลาที่จะจริงใจได้มากขึ้น..." นี่ไม่ใช่ประโยคบอกเลิก แต่เป็นการขอพื้นที่ส่วนตัวกลับคืน เพื่อทบทวนว่าแต่ละคนต้องการอะไร

ความห่างเหินของคู่รักคู่หนึ่งในกงจินยังคงดำเนินต่อไป ในขณะที่ความห่างเหินของอีกคู่ที่แยกทางกันไปกำลังจะวกกลับมา

"...ถ้าชีวิตนี้มีใครแบบนั้นสักคน คงไม่เหงาไปตลอดชีวิต..."

คำสารภาพของ โชฮี ที่บอกกับ ยองกุก เธอถูกวางบทบาทให้เป็นเหมือนตัวการทำครอบครัวแตกร้าว ทั้งที่ความจริงแล้ว คนที่เธอรักมาตลอด ไม่เคยเป็น ยองกุก เลยสักครั้ง แต่เป็น "ฮวาจอง" คนที่เธอเรียกว่า "พี่สาว" ได้อย่างสนิทใจ คนที่เธอยอมหนีจากบ้านมา เพียงเพื่อจะได้อยู่ใกล้ๆ ได้หัวเราะไปด้วยกัน

ในที่สุด EP นี้ ก็เฉลยว่า แท้จริงแล้ว "โชฮี" เป็น LGBTQ และ "ความรัก" ที่เธอมีต่อ ฮวาจอง หมายถึง การได้เห็นคนที่ตัวเองรักมีความสุข เธอจึงตัดสินใจพูดเตือนสติ ยองกุก ให้หวนนึกถึงอดีตที่มีความสุขระหว่างเขา กับฮวาจอง อีกครั้ง

มาถึงตรงนี้ ผมเองก็แทบไม่อยากเชื่อว่า คู่รักที่เปิดตัวมาด้วยความสัมพันธ์แบบหย่าร้างตั้งแต่ช่วงต้นเรื่อง จะกลายมาเป็นคู่รักที่สร้างซีนน่าประทับใจประจำ EP นี้ไปได้

ฉากในร้านปลาดิบฮวาจอง ฉีกทุกกฎความโรแมนติกในโลกของซีรีส์ เหลือไว้แต่เพียงความจริง บนโลกที่ อดีตสามี และภรรยา อาจจะกลับมาเพื่อรักกันได้อีกครั้ง ด้วยคำพูดที่เรียบง่าย แต่จริงใจว่า

"...ฉันจำได้หมดแล้ว ว่าทำอะไรลงไปกับเธอ ขอโทษนะ ที่ทำให้เจ็บปวด แล้วยังมีหน้าไม่รู้ตัวอีก ฉันเลยตั้งใจจะปล่อยเธอไป เพื่อชดใช้ความผิด แต่ฉันทำไม่ได้น่ะ เพราะเธอกับฉันอยู่ด้วยกันมาตลอดตั้งแต่เด็ก เลยมองว่าเธอเป็นของตาย ตอนนี้ฉันรู้แล้วว่าเธอมีความหมายยังไงกับฉัน ขอโทษจริงๆนะ ฮวาจอง เราสองคนมมาเริ่มต้นใหม่กันอีกครั้งจะได้ไหม เพราะฉันเป็นคนรู้ตัวช้า โง่งม และซื้อบื้อ... ถึงได้รู้ใจเธอเป็นคนสุดท้าย..."

จบคำสารภาพของ ยองกุก สายตาของ ฮวาจอง ที่มองมายังเขา ก็งดงามราวกับว่าภาพทุกอย่างหวนกลับคืนมาอีกครั้ง ภาพของเขาที่เช็ดตัวแม่ของเธอที่เตียงด้วยรอยยิ้ม ภาพของเขาที่ยกหัวปลาให้เธอ เพราะรู้ว่าเธอชอบกินตาปลา ภาพที่เขาและเธอยิ้ม หัวเราะ กันอย่างมีความสุข เหมือนวันวาน

"ไอ้คนเฮงซวย กว่าจะรู้ใช้เวลาตั้ง 15 ปี" คำด่าที่คุ้นเคย กับคนที่คุ้นเคย ในที่สุดการรอคอยความรักอันยาวนานของ ฮวาจอง ก็สิ้นสุดลง

ความรักใน กงจิน ผลิบานต่อไป ท่ามกลางความห่างเหินของ ฮเยจิน กับหัวหน้าฮง เราได้เห็นคู่ของ มีซอน กับอึนชอล ที่สอนเราว่า สิ่งของไม่ได้สำคัญเท่ากับความรู้สึกที่เรามีให้กัน ฐานะไม่ได้สำคัญ เท่ากับอนาคตที่เราฝันไว้ร่วมกัน วันนี้ อึนชอล ข้ามขั้นอีกแล้ว ด้วยคิสซีนที่แทนความหมายว่า เขาอยากดูแลผู้หญิงคนนี้ไปตลอดชีวิต ในขณะที่ ซองฮยอน ก็รู้หัวใจตัวเองเป็นครั้งแรก ว่าต้องเก็บรักษา ผู้หญิงอย่าง "วังจีวอน" ที่คอยอยู่เคียงข้างเขาไว้ให้ดีกว่าที่เคยทำมา เหมือนกับคำพูดที่เขาบอกกับ นักเขียนวัง ว่า "...โปรดิวเซอร์จีที่ขาดนักเขียนวังไป จินตนาการไม่ออกเลย ฉันยังมีเรื่องที่อยากทำกับเธออีกเพียบเลยนะ..."

เล่ามาถึงตรงนี้ มีคำพูดหนึ่งซองฮยอน ที่ผมชอบมาก ตอนที่เขาให้คำปรึกษากับหัวหน้าฮงเรื่อง ฮเยจิน คำพูดนั้น คือ
"....ฉันไม่รู้หรอกว่านายถือไพ่อะไรอยู่ ก็แค่เปิดไพ่ในมือวางลงบนโต๊ะไปซะ การคบกันไม่ใช่เกมโป๊กเกอร์ ที่ลักไก่แล้ววางเดิมพัน นายแค่แสดงออกไปตามตรงว่า "ฉันเป็นคนแบบนี้"แล้วให้อีกฝ่ายตัดสินใจเอง..."

ในฉากนั้น มีคำถามของ หัวหน้าฮง ที่ถามกับ ซองฮยอน ว่า ฮเยจินจะผิดหวังในตัวผมไหม? โปรดิวเซอร์คนเก่งจอบคำถามนั้นแทยจะทันทีว่า ไม่หรอก เธอจะยอมรับสิ่งที่นายเป็น เพราะฮเยจิน เป็นคนแบบนั้น

ซึ่งก็จริงอย่างที่เขาพูดไว้ เพราะการที่ ฮเยจิน เอาเครื่องเคียงที่พ่อส่งมาให้ถึงบ้าน มีความหมายหลายอย่างกับเขาจริงๆ โดยเฉพาะคำพูดของ ฮเยจิน ที่เป็นเหมือน "ต้นไม้พักใจ"สำหรับเขา ที่บอกไว้ว่า

"...ถ้าหัวหน้าฮงให้ความมั่นใจว่าสักวันจะเปิดใจ ฉันก็รอได้ ฉันไม่ต้อง
การให้เปิดใจตอนนี้ สิ่งที่หวังจากคุณคือโอกาส ว่าวันพรุ่งนี้จะมีฉันอยู่ย้างไหม มีความเป็นไปได้ไหมที่อนาคตของเราจะเดินร่วมกัน..."

ในฉากนั้น แค่เขาพูดคำว่า "ผมก็อยากให้เป็นแบบนั้น..." เธอก็ตัดบท แล้วบอกว่าพอแล้ว แค่คำว่า "อยากให้เป็นแบบนั้น" ก็มีความหมายมากพอให้เธอรอต่อไปได้แล้ว

ถึงแม้ว่าใน EP นี้ เราจะได้เห็นความเจ็บปวดในอดีตของหัวหน้าฮง แต่เราก็ยังไม่รู้ชัดเจนว่าสาเหตุมันมาจากอะไร เรารู้แค่ว่า ผู้ชายในภาพถ่าย คือ พคจองอู รุ่นพี่ที่มหาวิทยาลัย ของหัวหน้าฮง และพี่สาวของ ซองฮยอน ที่แวะมาพร้อมกับ ฮารัง ก็คือ "ซอนอา" ผู้หญิงในภาพถ่ายที่หัวหน้าฮงเก็บไว้ ด้วยความรู้สึกผิดต่อเธอและลูกเสมอมา



"ยายครับ... ผมมีความสุขได้จริงเหรอ?" คำถามจากหัวหน้าฮง ที่เอ่ยถามคุณยายกัมรี ด้วยความไม่แน่ใจ หลังจากที่คุณยาย รู้ว่าเขากับฮเยจิน ทะเลาะกัน เลยขอให้เขารีบไปขอโทษ และคืนดีกับเธอ อย่าปล่อยให้เธอหลุดมือไป
เสียงโทรศัพท์จากคนที่คุ้นเคยดังขึ้นในห้องทำงานของ ฮเยจิน ตำแหน่งศาสตราจารย์ประจำคลินิกที่โซล อ้าแขนเปิดรับให้เธอต้องตัดสินใจอีกครั้ง ซึ่งมันก็พอดีกับที่ หัวหน้าฮง ตัดสินใจว่าจะบอกเรื่องของตัวเองกับเธอพอดี

แต่ชีวิตไม่ได้ถูกออกแบบมาให้ง่ายดายแบบนั้น ทันทีที่ชื่อจริงของหัวหน้าฮง ถูกเปิดเผยต่อ ผู้ช่วยผู้กำกับ "โดฮา" หัวหน้าฮง ก็ล้มลงไปแล้ว พร้อมกับคำพูดของ โดซอน ที่ทำให้สายตาแห่งความกลัวของ หัวหน้าฮง กลับมา

"นายชื่อ ฮงดูชิก เคยทำงานที่เควายบริหารสินทรัพย์ใช่ไหม นายรู้จัก คิมกีฮุน ใช่ไหม"

ดูเหมือนความจริงที่ปรากฎอยู่ตรงหน้าของทุกคน น่ากลัวกว่าที่ใครคาดคิด หรือเดากันไว้ หัวหน้าฮง ที่ผู้คนต่างก็รักใคร่ กำลังถูกกล่าวหาว่าทำให้ชีวิตของชายคนหนึ่งต้องทนทุกข์อยู่กับการเป็นอัมพาตไปชั่วชีวิต

กระดาษหนังสือถูกเปิดไว้ พร้อมกับข้อความที่เขียน แล้วถูกขีดฆ่าออกไป มันคือ หนึ่งในบักเก็ตลิสต์ของ ดูชิก กับ ฮเยจิน


"ทำให้คุณมีความสุข" ไม่ซิ "มีความสุขกับคุณไปนานๆ"

จนกว่าจะถึงสัปดาห์หน้า ผมขอปิดท้ายบทความนี้ ด้วยถ้อยคำของ "คิมรันโด" ที่เขียนเอาไว้เกี่ยวกับความรักว่า

"สิ่งที่เรียกว่าความรัก
ปลดปล่อยปีกของนก
อย่ากลัวสิ่งรอบข้าง
สร้างรังเล็กๆขึ้นกลางใจ
พักปีกที่อ่อนล้า
เติมพลังให้เต็มเปี่ยม
จนทะยานขึ้นสู่ฟากฟ้าได้อีกครั้ง"


แก้ไขข้อความเมื่อ
แสดงความคิดเห็น
Preview
โปรดศึกษาและยอมรับนโยบายข้อมูลส่วนบุคคลก่อนเริ่มใช้งาน อ่านเพิ่มเติมได้ที่นี่