ชินกับเรื่องแบบนี้มันแปลกไหมคะ

เราโตมาในครอบครัวที่สำหรับเราไม่ได้ดีไปหรือร้ายไป แต่ด้วยความที่เราเป็นลูกคนโต ตอนเด็กๆตั้งแต่จำความได้เราก็เริ่มโดนตีและโดนด่า ยิ่งโตก็ยิ่งโดนมากขึ้น แม่เราเคยตีจนไม้แขวนเสื้อไม่เป็นรูปเป็นร่าง เราเคยไปโรงเรียนทั้งๆที่ตามตัวมีรอยช้ำ รอยไม้ที่แตกจนเลือดออก เราเคยโดนสากฟาดที่หัวจนแตก เอาเป็นว่าเราโดนบ่อยมากเมื่อก่อน เราก็ไม่คิดโกรธแม่นะบางทีอาจจะเป็นเพราะเราดื้อและขี้เกียจและเถียงเขา กับพ่อเราก็โดนตีนะของพ่อคือเขาตีแรงมาก เขาใช้ไม้แขวนตีเราเหมือนกันเหตุผลแค่ ตอนนั้นเรายังเด็กและติดเล่น เราไม่คิดว่าพ่อจะถามแบบจริงจัง เขาถามเราว่าเรากินโดนัทไปรึเปล่า เราก็ตอบไปว่าไม่ เขาเริ่มโมโหและถามซ้ำๆแต่เราก็ยังตอบเหมือนเดิมเขาก็เลยตีเรา เราว่าเราก็ผิดแหละ แล้วแม่เราก็พูดกับพ่อว่าตีให้ตายไปเลย แล้วเราเด็กอยู่เราก็รู้สึกแค่เกลียดแม่ในตอนนั้น พอโตขึ้นมาเขาก็เริ่มไม่ตีแต่เริ่มใช้คำพูดที่แรงกว่าตอนเด็ก ไล่เราบ้าง ด่าเยอะมากแต่เราจำไม่ได้แล้วเพราะเยอะมาก แต่กับน้องเราตั้งแต่เล็กจนโตไม่เคยโดนเลยไม่มีสักครั้ง เราเคยน้อยใจแต่ปัจจุบันเราชินกับมันไปแล้ว แม่หรือพ่อว่ามาเราเลือกเมินเฉย ไม่เก็บมาใส่ใจ ปล่อย เรื่องที่โรงเรียนเราโดนทั้งครูว่าเราโดยไม่มีเหตุผล เราทำงานเสร็จแล้วส่งแล้วด้วยแต่เขาตรวจบอกไม่มีของเราและให้ติดร. ทั้งๆที่เพื่อนเราอีกกลุ่มมันไม่ส่งแต่มันสนิทกับครูคนนั้นมันก้ได้เกรด 4 ไป เรื่องเพื่อนเราเป็นคนโดนหักหลังบ่อยมาก จนปัจจุบันเราคิดว่าอาจจะเพราะนิสัยของเราเองก็ได้ เลยเริ่มอยู่คนเดียว แฟนก็นอกใจทุกครั้งที่มีโอกาสพอเราจับได้มันก้ขอโทษและขอโอกาสตลอดจนตอนนี้เราก็ชินกับเรื่องแบบนี้ไปแล้ว เราชินแทบทุกอย่าง เริ่มปลงกับทุกเรื่อง เลือกไม่เหนื่อยและไม่ใส่ใจกับทุกคน มันดูแปลกไหม เรายังคิดอยู่เลยว่าโดนมาขนาดนี้ทำไมไม่เป็นโรคซึมเศร้า555
แสดงความคิดเห็น
โปรดศึกษาและยอมรับนโยบายข้อมูลส่วนบุคคลก่อนเริ่มใช้งาน อ่านเพิ่มเติมได้ที่นี่