เสียใจและโกรธแม่มากค่ะ ไม่อยากมีชีวิตอยู่ต่อ

เรื่องเกิดจาก4ปีที่แล้ว ตอนม.5เราป่วยเป็นไข้หนัก ถึงขั้นชักเกร็ง ได้ยามากินเยอะมาก หลังจากกินยา หายไข้สักพัก เราเกิดอาการคันตามตัว แม่บอกว่า เป็นเพราะส่าไข้  เวลาผ่านไป ช่วงปิดเทอมขึ้นปี1 เราไปทะเล กินยาแก้ปวด พอนสแตน  หลังจากนั้นก็มีอาการเหมือนเดิมเกิดขึ้นอีก คราวนี้ คัน และมีจุดใหม่เพิ่ม  เราชวนแม่ไปหาหมอ แม่บอกว่า เป็นเพราะน้ำเหลืองไม่ดี เกี่ยวกับโรคที่เราเป็นคือโรคเลือดจาง  เวลาผ่านไปจนเราอยู่ปี2  เรากินยาแก้ปวด และอาการก็กำเริบ คราวนี้เป็นหนักมาก จุดเดิมที่เราเกาเปลี่ยนเป็นสีคล้ำๆ ม่วงๆ และอยู่ทั่วตัวเรา ตัดสินใจบอกแม่ อยากไปหาหมอ  และแล้ว หมอก็วินิจฉัยว่า เป็นโรคผิวหนังชนิดพิเศษ อาการแพ้ยารุนแรงค่ะ  ซึ่งเป็นยาตัวไหนไม่สามารถระบุได้  สามารถรักษาหายได้ แต่หายยากมาก หมอย้ำว่ายากมากๆๆๆ  ทำให้เรารู้สึกหมดหวัง กับการแต่งตัว ในช่วงอายุนี้  เราไม่กล้าเเต่งตัวเพราะมีแผลเต็มไปหมด  เราแค่น้อยใจ และโกรธแม่ ที่เราพยายามบอกให้เขาพาไปหาหมอ แต่เขาก็คิดเอง ว่าเราไม่เป็นไร แค่นี้ เดี๋ยวก็หาย  เรารู้สึกว่าแม่ไม่สนไม่แคร์เราเลย  ทำให้เราบางทีก็รู้สึก อยากหายไปจากโลกใบนี้  เราเจอปัญหาสุขภาพมาตลอดเลย จนรู้สึกถ้าอ่อนแอขนาดนี้ ก็ควรตายไปเลยดีกว่า  อยากได้กำลังใจ หรือคำแนะนำ เกี่ยวกับการรักษาโรคผิวหนังชนิดพิเศษ แพ้ยารุนแรง  กระทู้นี้จะเป็นอุทาหรณ์ให้กับทุกๆคน  สุขภาพของเราสำคัญมาก แม้มีอะไรผิดปกตินิดเดียว ก็ควรเอ๊ะใจไว้บ้าง  สังเกตตัวเอง ปล่อยไว้นานยิ่งรักษายาก หายยาก ได้ผลลัพธ์ลบๆ
แสดงความคิดเห็น
Preview
โปรดศึกษาและยอมรับนโยบายข้อมูลส่วนบุคคลก่อนเริ่มใช้งาน อ่านเพิ่มเติมได้ที่นี่