แค่ยากระบาย 1

กระทู้คำถาม
ตอนนี้ความเครียดมีเปนล้าน ไม่รู้ว่าวันไหนเส้นเลือดในสมองจะแตกตายไป ชีวิตทุกวันนี้ มีแต่ความเหนื่อยใจ ทุกข์ใจ เศร้าใจ เหงาใจ เครียดแต่ก็บอกใครไม่ได้เพราะไม่มีใครรับฟัง ถึงมี พอลับหลังไปก็สมน้ำหน้าไม่ก็สมเพสเรา
เรื่องแรกก่อน 
พ่อ ติดโควิดทำให้อาการเบาหวานจากที่เปนน้อยมากตอนนี้เปนหนักขึ้น ถึงกับต้องเข้าไปรักษาตัวที่โรงบาลอาการหนักมากจิงๆ แต่ตอนนี้ดีขึ้นและกลับมารักษาตัวที่บ้าน ส่วนร่างกายไม่ได้แข็งแรงอีกต่อไป เลยทำให้พ่อเครียดมากกลัวว่าตัวเองจะอยู่ได้ไม่นาน กลัวว่าจะไม่มีใครดูแล และยังมีอีกหลายอย่างที่อยากทำให้สำเร็จ และแม่ที่ต้องออกจากงานเพราะโดนมาเซอด่าว่าดูถูก ต้องไปทำงานตี4.30 กลับบ้าน 18.00
แทบจะไม่มีเวลาได้พักกินข้าวตั้งแต่คณะมาเซอชุดนี้เข้ามาและแม่ก็ทำงานหนักมาตลอดจนร่างกายไม่ค่อยไหว เลยลาออกมาเลี้ยงลูกเราอยู่บ้าน ความฝันพ่อกับแม่คือการมีบ้านให้ลูกหลานอยู่ เพราะพ่อแม่ซื้อที่ไว้ให้2ที่ แต่ยังเหลืออีก1ที่ ที่ยังจ่ายไม่หมด นี่คือสาเหตุสำคัญที่1
ที่ทำให้เราเครียดมากสงสารพ่อแม่ เราพยายามอดทนกับงานที่ทำทั้งที่โดนกดดันให้ออกตลอดเวลา แต่ด้วยความที่งานมันหายากเลยต้องอดทนให้มากที่สุดเพื่อช่วยแบ่งเบา พ่อแม่เราเปนคนขยันมาก ทำเพื่อลูกทุกอย่าง อยากให้ลูกหลานได้กินดี อยู่ดีเหมือนคนอื่นๆ มีงานรับจ้างเล็กๆน้อยๆก็ไปทำ แต่มีงานประจำอยู่แล้วนะ
เพราะพ่อเปนคนเสียดายโอกาส อย่างน้อยก็มีค่าขนมให้ลูกหลานเพิ่ม ที่ผ่านมาพ่อแม่เราเปนฝ่ายซัพพอต ครอบครัวของเราตลอด ค่าใช้จ่ายของลูกๆเรา ค่าเรียน ค่าขนม ค่าอะไรต่างๆ คือเงินพ่อแม่เรา โดยที่ไม่เคยได้รับความช่วยเหลือจากพ่อแม่ผัวเลย 
ณ ตอนนี้พ่อแม่คงทำงานไม่ไหวเหมือนเมื่อก่อนแล้ว เราคงต้องอดทนให้มากขึ้น เพื่อความฝันของพ่อกับแม่และชีวิตความเปนอยู่ที่ดี หากเราเจอทางที่ดีกว่าก็จะรีบออกจากโรงงานนรกนั่นเลย
03.16 น. วันอื่นค่อยมาระบายใหม่ อย่างน้อยในนี้ไม่มีใครรู้ว่าเราเปนใคร
แสดงความคิดเห็น
Preview
โปรดศึกษาและยอมรับนโยบายข้อมูลส่วนบุคคลก่อนเริ่มใช้งาน อ่านเพิ่มเติมได้ที่นี่