ช่วยเราด้วยค่ะ จิตใจเรากำลังแย่

สวัสดีค่ะ ตอนนี้เราอายุ19 อยู่ปี1ที่มหาลัยราชภัฏแห่งหนึ่งคณะมนุษยศาสตร์และสังคมศาสตร์ สาขาศิลปะการออกแบบ เราอยู่หอพักได้3เดือนแล้วค่ะ เป็นหอนอก พักคนเดียว ปกติเราเป็นคนเงียบๆไม่ค่อยพูดกับใคร แต่ก็ไม่ได้เก็บตัวนะคะ แค่ว่ามันไม่ชินเลยอยู่แต่ในห้อง แม่โทรมาหาทุกวันค่ะ คุยกันนิดๆหน่อยๆ สองเดือนแรกเราปกติค่ะ ร่าเริงสดใส แต่พอมาเดือนที่สาม มันมีคนนึงค่ะ อยู่ดีๆเราก็ร้องไห้ คิดอะไรไปทั่วเลยค่ะ คิดทั้งเราเรียนอันนี้จะจบไปทำงานอะไร ทำไมไม่เรียนครูให้แม่และทุกคนภูมิใจ ทำไมเราไม่พัฒนาตัวเองให้มากกว่า ทำไมเราไม่พูดกับคนนี้คนนั้นดีๆ อนาคตเราจะเป็นยังไง จะตกงานมั้ย คิดไปเยอะจริงๆ จากคืนนั้นเราก็เฉาเลยค่ะ มันเป็นๆหายๆ เป็นไปได้มั้ยคะว่าที่เป็นแบบนี้เพราะเราเครียดไปเองเฉยๆ ด้วยความที่อยู่คนเดียวและไม่ค่อยได้เจอได้คุยกับใครด้วย แถมยังมีเรื่องเรียนมารบกวนใจอีก ต้องบอกเลยว่าเราก็ชอบที่เราเรียนนะคะ แต่สารภาพเลยว่าอาชีพในหัวเรามันยังไม่ชัดเจนเลย ส่วนครูเราก็ชอบนะคะ แต่เรากลัวว่าเราจะไม่เป็นอิสระเท่าไหร่ มันสบสนอะไรไปหมด แถมเป็นครไม่มั่นใจในตัวเองอีก ใครมีคำแนะนำหรือพอวิเคราะห์ได้ว่าเราเป็นอะไร ช่วยบอกเราทีนะคะ ขอบคุณมากค่ะ