อยากหลุดพ้นออกจากครอบครัวแบบนี้

มันเยอะมากเราอธิบายแบบคำพูดไม่หมดหรอก ถ้าเราพูดมันคงจะเยอะ และอัดอั้นใจมาก ความรู้สึกนี้เราพูดให้ใครฟังไม่ได้

เมื่อวันเกิดเรา แม่ได้ตังค์ 2 พันของเรา เราขอ 1 พัน แม่ก็บอกว่าเอาไปทำไม่ให้ คือแล้วเราก็บอกจะเก็บไว้คนเดียวเลยหรอ มันเป็นส่วนของลูกด้วยรึเปล่า คือแค่ 1 พันไม่ได้เยอะเลย เพราะเราทำงานฟรีแลนซ์ แต่เงินทำงานเราไม่มีใครพาไปถอนเลย สุดท้ายเราได้แค่ 200 แล้วแม่ก็บอกให้ไปขอตังค์พ่ออีก 1000 พัน เพราะเอามาจัดงานวันเกิด คือเราไม่โอเคเลย เราเกลียดแม่ที่เห็นแก่ตัวมาก ตังค์2000 เราล่ะ เราแค่ต้องการเค้กปอนด์เดียว เราเลยไม่ขอพ่อเพราะเกรงใจ พอแม่รู้ แม่ก็ด่าเราว่า แสดง เหมือนเก่ง หรือด่าอะไรแรง มันคงหยาบคา

วันต่อมากพ่อมารับไปกินข้าว พ่อพาไปกินข้าวหมด500 ซื้อเสื้อผ้าอีกเยอะแยะ แล้วแม่ก็โทรมาบอกว่าให้ซื้อ kfc ไปให้ลูกเค้าด้วย
ปล.มีน้องชายต่างพ่อ 1 คน
พ่อก็ไปซื้อให้ พ่อซื้อเสื้อผ้าให้ตาด้วย พอกลับไป พ่อเลี้ยงก็เริ่มด้วยการถามว่า "ได้ขอตังค์เขามั๊ย" เราก็เลยบอกไม่ แล้วพ่อเลี้ยงก็บอก "นี่แสดงเนาะ" เราโกรธมาก เกลียดแค้นมาก แต่ทำได้แค่เก็บไว้ใน แม่ก็บอกอีก

"ไอ้***(ชื่อพ่อเรา) มันกระโดกกระเดกเนาะ เดี๋ยวกูจะให้ตัดขาดกับมัน อย่าแสดง"

เราโคตรโกรธที่ดูถูกพ่อเราเลย พ่อซื้อมาให้ลูกเขากิน แล้วยังไปด่าพ่อ ทั้งที่ตัวเองทำไม่ได้ครึ่งพ่อ เสื้อผ้าอะไรตัวสวยๆ เราแทบไม่มี ขนาดเสื้อตัวละ 1500 ที่เราเก็บตังค์ซื้อเอง ก็โยนของเราทิ้งกับพื้น เอาเรื่องของเราไปเล่าให้คนอื่นฟังว่าเราไม่ทำนั่นนี่ ขณะที่เรา ทั้งทำงาน เรียน แม่ไม่ค่อยอยู่บ้าน เราก็ล้างถ้วย กรอกน้ำ ล้านจานไว้รอ กับข้าวทำเองตลอด เพราะเวลาแม่ทำมันกินไม่ได้เลย แกทำเฉพาะสามีแก หรือไม่ถ้าเรากินได้ก็ทำน้อย จนน้องกินหมด

แม่เราทำร้ายร่างกายเราด้วยลืมบอก บางทีขู่จะฆ่าเรา

ไปไหนมาไหนเราไม่ได้ไปด้วยหรอก อยู่เฝ้าบ้าน วันนี้คือเราไม่ได้กินข้าว แม่ก็ไม่ทิ้งตังค์ไว้ เราคงต้องอดข้าวอีกวัน เมื่อคืนก็อดไปแล้ว เราทรมาน เราอยากหนีออกมา แล้วรร.ที่เราเรียน มันโคตรจะไม่ได้มาตรฐานเลย เราหาตังค์เรียนพิเศษ เราเคยขอแม่แค่ 150 แม่ก็บอกไม่มีแต่มีเงินไปสั่งของสั่งเสื้อผ้าให้น้อง เวลาน้องหิวแม่ก็ใช้เราไปซื้อตลอด ตัวเองนอนอยู่ห้องแอร์ เวลาที่เราได้ขนมหรืออะไรมา น้องก๋จะแย่งไม่ใช่ว่าไม่แบ่ง แต่น้องเอาไปกินจนหมด ถ้าเราขัดแม่ก็จะด่า บางทีเราหิวมากๆ เราก็ต้องยอมอด เวลาแม่ซื้ออะไรมาเราหยิบกินพ่อเลี้ยงก็จะมองแปลกไป เหมือนกลัวเราเอาไปกินจนหมด เราเกลียดครอบครัวมาก เรียกนรกสำหรับเราก็ได้

ตอนเด็กๆ แม่กับพ่อแท้เลิกกัน แม่ไม่ยอมยกเราให้พ่อ แล้วเอาเรามาที่ ตจว. ให้ตาเลี้ยง ตาก็เลี้ยงเราแบบเด็กผู้ชาย จนเราโตขึ้น แม่ก็พาไปที่ กทม. ไปอยู่กับยาย 8 ปี เราได้เรียนที่ดีๆ จะไปออดิชั่นค่ายเพลงด้วย เราเป็นเด็กคนนึงที่ชอบกิจกรรม แม่บังคับให้ลงมาที่ร้อยเอ็ด ก็เป็นตามนั้น ความฝันดับทุกอย่าง จนบางทีเราควรตาน
แสดงความคิดเห็น
Preview
โปรดศึกษาและยอมรับนโยบายข้อมูลส่วนบุคคลก่อนเริ่มใช้งาน อ่านเพิ่มเติมได้ที่นี่