ขอพื้นที่ระบายนะคะ เพราะว่าตั้งกระทู้สนทนาไม่ได้

แต่ก่อนเรามักจะได้ยินคำว่า "บ้านคือเซฟโซนของทุกคน"  ถ้าเป็นเราสมัยก่อน เราก็เชื่อแบบนั้นนะ เพราะบ้านคือสถานที่ที่มีคนที่เรารักและรักเราอาศัยอยู่ แต่ตอนนี้มันไม่ใช่แล้ว ตอนนี้บ้านในสายตาของเรามันคือ..............นรก
     ทำไมเราถึงมองว่า บ้านคือนรก นะหรอ? ก็เพราะว่าตอนนี้เราไม่มีความสุขเลยที่อยู่ที่บ้าน ทั้งโดนกดดันเรื่องเรียน กดดันนั้นนี้ โดนสั่งให้ทำนั้นทำนี้ โดนดุโดนบ่นเพียงเพราะความผิดเล็กๆน้อยๆ ต้องอยู่กลางสงครามระหว่างพ่อกับแม่  ต้องเก็บความลับของแม่และพี่ชายไว้บอกใครไม่ได้ แต่พอเป็นความลับของเรา พวกเขากลับเอาไปพูดไปนินทา  โดนขุดเรื่องความผิดเก่าๆมาพูด โดนบังคับให้ทำนั้นนี้ โดนชี้เดินทางที่จะให้เดิน
 
     ถึงบางอย่างมันจะเป็นสิ่งที่เขาทำเพราะหวังดีอยากให้เราได้ดี แต่ก็ไม่เคยมองเลยว่าเรามีความชอบอะไร เราชอบวาดรูปชอบเขียนนิยาย เขาก็บอกว่า"เดียวจบมาแล้วจะกลายเป็น ศิลปินไส้แห้ง ให้ทำเป็นงานอดิเรกดีกว่า" ตอนนั้นเรายังเด็กก็เลยยอมเชื่อ ยอมทำตามทุกอย่างเพราะคิดว่าพ่อแม่ทำไปเพราะหวังดี 
 
      แต่พอมาตอนนี้ตอนที่วิชาที่เราเรียนมันเริ่มยากขึ้น ยากขึ้นเรื่อยๆเลยทำให้เกรดของเรายิ่งแย่ลง ต้องดรอปและมีติดเอฟ พวกเขาก็เริ่มโทษเราว่าเพราะเราติดเกม ไม่ตั้งใจอ่านหนังสือ เอาแต่ดูมือถือ นอนไม่พอสมองเลยไม่ดีตาม   เรายอมรับว่าบางครั้งเราก็ไม่ได้เป็นเด็กดีตลอด เราก็มีดื้อไม่อ่านหนังสือบ้าง เพราะเราไม่ได้ชื่นชอบสายนี้ เราเรียนเพราะพ่อแม่ แต่บางครั้งที่เราตั้งใจอ่านหนังสือ มันก็ทำไม่ได้ แล้วทุกอย่างมันก็กลายเป็นความผิดของเรา พอเราพูดว่า "เราพยายามแล้ว" เขาก็จะชอบพูดกลับมาว่า "พยายามแล้วมันก็ต้องได้มากกว่านี้สิ" คำๆนี้จะมาทุกครั้ง มาเพื่อทิ่มแทงหัวใจของเราให้บอบช้ำขึ้นเรื่อยๆ 
 
      ทุกคนอาจจะคิดว่านั้นคือ ทุกอย่างที่เราเจอมาแล้ว แต่มันไม่ใช่ ตอนเด็กเรายังเคยโดนเอาไปเปรียบเทียบกับเพื่อน แต่นั้นยังไม่เท่าไหร่ เราพอทนได้ แต่
...............การที่ได้เห็นพี่ชายได้ของที่ดีกว่า มันเจ็บยิ่งกว่า ในวันเกิดของพี่ชายเราสักปีหนึ่งนี้แหละ พี่เขาได้กินเค้กไอติมของเดรี่ควีน แต่วันเกิดของเราก่อนวันเกิดของพี่กลับเป็นแค่เค้กก้อนเล็กๆที่ขายในเซเว่น ความรู้สึกในตอนนั้นบอกเลยว่า เจ็บจนร้องไห้ตรงนั้นเลย เราพูดออกไปว่า ทำไมเค้กในวันเกิดของเราถึงไม่ดีเท่าของพี่   จากนั้นแม่ก็พูดปลอบว่าอะไรสักอย่าง เราจำไม่ได้จำได้แค่ว่า มันเจ็บ มันเศร้า มันน้อยใจ รู้สึกเหมือนพ่อแม่รักพี่ชายกว่า 
แล้วหลังจากเค้กไอติม ก็เป็นนาฬิกาg-shockกับไม้แบดมินตันราคาพันกว่า แต่ในทางกลับกันเรากลับไปแค่ราคาที่ขายในตลาดกับไม้แบดมินตันราคา700กว่าบาท  
 
และเราก็พึ่งมาได้ความรักพวกนั้นหลังจากที่เราได้เกรดดีๆในชั้นมัธยม  พวกเขาเริ่มรักและสนใจเรา ตั้งความหวังกับเราหลังจากที่พวกเขาผิดหวังกับพี่ชายของเรา  อือ................เรามันเป็นแค่ตัวเลือกที่สอง
แสดงความคิดเห็น
Preview
โปรดศึกษาและยอมรับนโยบายข้อมูลส่วนบุคคลก่อนเริ่มใช้งาน อ่านเพิ่มเติมได้ที่นี่